Vanmorgen stonden we in alle vroegte op en liepen zeker een uur onder een schitterende sterrenhemel richting Cebreiro.
Het dorp ligt boven op een berg dus dat werd weer een klauterdagje.
Dit maal grotendeels door de bossen maar het stijgingspercentage was flink.
Op sommige stukken gingen we nog net niet op handen en voeten naar boven :-)
Het uitzicht was spectaculair, we keken tussen de bergen door, over bergen heen en zagen andere pelgrims op het pad boven ons lopen waar wij nog heen moesten.
We passeren de grens met Galicië, de regenprovincievan Spanje maar de vooruitzicht zijn onverminderd zonnig:-)
In Cebreiro zijn flink wat slaapplaatsen maar we gaan hier alleen lunchen.
Nu zitten we aan een warme maaltijd maar helaas stelt het niet veel voor, zelfs de wijn is niet met water weg te spoelen.
Volgende keer beter.
Afgelopen nacht hebben we in een oud schoolgebouw geslapen in Pereje.
Een gebouw met dikke muren, gewone bedden en overal ramen die we open konden zetten.
Op onze slaapzaal was het heerlijk koel, we sliepen er met 5 mensen.
Wij lagen bij het raam wat we voor het slapen dicht hadden gedaan maar desondanks moest ik er vannacht uit om een deken te pakken.
Het was niet zo dat mijn haren in de war raakten van de wind maar elke keer voelde ik een zacht briesje waardoor ik telkens wakker werd, de deken was de oplossing om door te slapen.
Om 5.30uur eruit, om 6uur op pad, om 14.30uur boven op de berg :-)
We gaan nog een paar km. door naar het volgende plaatsje.
maandag 5 september 2016
zondag 4 september 2016
4 september
hallo hallo allemaal.
En nu ik weer even.
We hadden het over hoe uit te leggen wat voor gevoel wij hebben als we lopen.
Als jullie de sportschool eigenaar eens vragen de Sauna op te stoken naar 41 graden en hem ook nog bereid vinden om er een loopband in te zetten dan ben je al een heel eind.
Dan vul je een rugzak met 8 pakken van 1 kilo suiker of zout of wat anders en gaat dan in de sauna zeker een uur of vijf lopen.
Kijk, dan krijg je het gevoel een klein beetje :-)
Eigenlijk horen er ook nog een paar doorwaakte nachten bij ivm snurkers.
MAAR ECHT WE KLAGEN NIET WE HEBBEN HET VAN FANTASTISCH.
Siebren
En nu ik weer even.
We hadden het over hoe uit te leggen wat voor gevoel wij hebben als we lopen.
Als jullie de sportschool eigenaar eens vragen de Sauna op te stoken naar 41 graden en hem ook nog bereid vinden om er een loopband in te zetten dan ben je al een heel eind.
Dan vul je een rugzak met 8 pakken van 1 kilo suiker of zout of wat anders en gaat dan in de sauna zeker een uur of vijf lopen.
Kijk, dan krijg je het gevoel een klein beetje :-)
Eigenlijk horen er ook nog een paar doorwaakte nachten bij ivm snurkers.
MAAR ECHT WE KLAGEN NIET WE HEBBEN HET VAN FANTASTISCH.
Siebren
zaterdag 3 september 2016
21.49km van El Acebo naar Columbrianos
Na de zonsondergang van gisteravond zijn we meteen gaan slapen.
Toen we de kamer in kwamen roken we het al, er waren bezweten lijven bijgekomen die geen zin hadden gehad zich te douchen.
We hebben de ramen wagenwijd opengezet en het de hele nacht laten doortochten.
Een echt vriendelijk stel was het niet, Nederlanderse fietsers die over alles een oordeel hadden, het bekende Nederlandse vingertje.
Gelukkig is een ontmoeting met fietsers eenmalig :-)
Ondertussen kwamen we al een paar mensen regelmatig tegen.
Een Fransman, Jeanmarc die in Burgos was begonnen en blij was de Meseta achter zich gelaten te hebben.
Dan een Duits stel dat al ruim 3000km had gelopen door Duitsland, Oosterijk, Zwitserland, Frankrijk en dan nu Spanje.
Zo af en toe treffen we elkaar op een terrasje of in de stad.
We begonnen rond half 9 met de afdaling die we gisteren begonnen waren, weer over keien, kiezels enz. en net zo steil als vanaf Manjarin naar El Acebo.
Geen kuitenbijters maar tenen die zich wat graag door de voorkant van de schoenen hadden gestoken.
Na 8 km en ruim 2 uur later kwam er een eind aan een totaal 14km lange afdaling met een hoogte verschil van 1000 meter !
We voelden onze bovenbenen maar waren niet ontevreden over hoe we het er vanaf hadden gebracht.
Ook het karretje was er zonder mankementen doorheen gerold :-)
Ondanks dat we hadden op moeten letten waar we onze voeten neerzetten hadden we genoten van de vergezichten die voor ons opdoemden, van de kudden schapen en geiten die ons zowat omverliepen omdat ze zo'n trek hadden in die uitgedroogde grassprietjes die overal stonden en van de mooie lucht die van bewolkt veranderde naar prachtig blauw.
Rond het middag uur kwamen we in buitenwijk van Ponferrada aan waar ons een aangename verrassing wachtte: er stond iemand verse calamaris klaar te maken.
Tsja Mariette, toch weer even iets over eten :-), het was vreselijk lekker !!!
Het slot van de Tempeliers was gesloten maar de buitenkant was echt de moeite waard, allemaal kantelen en een ophangbrug over een lege slotgracht.
Niet echt een verdedigende functie dus :-)
Siebren had ondertussen geien bij de apotheek dat de thermometer op 41 graden stond.
We besloten naar het volgende dorpje te lopen en daar een bed te zoeken.
Na een uur geslapen te hebben zijn we in de tuin gaan zitten waar het zelfs nu nog zinderend warm is.
Toen we de kamer in kwamen roken we het al, er waren bezweten lijven bijgekomen die geen zin hadden gehad zich te douchen.
We hebben de ramen wagenwijd opengezet en het de hele nacht laten doortochten.
Een echt vriendelijk stel was het niet, Nederlanderse fietsers die over alles een oordeel hadden, het bekende Nederlandse vingertje.
Gelukkig is een ontmoeting met fietsers eenmalig :-)
Ondertussen kwamen we al een paar mensen regelmatig tegen.
Een Fransman, Jeanmarc die in Burgos was begonnen en blij was de Meseta achter zich gelaten te hebben.
Dan een Duits stel dat al ruim 3000km had gelopen door Duitsland, Oosterijk, Zwitserland, Frankrijk en dan nu Spanje.
Zo af en toe treffen we elkaar op een terrasje of in de stad.
We begonnen rond half 9 met de afdaling die we gisteren begonnen waren, weer over keien, kiezels enz. en net zo steil als vanaf Manjarin naar El Acebo.
Geen kuitenbijters maar tenen die zich wat graag door de voorkant van de schoenen hadden gestoken.
Na 8 km en ruim 2 uur later kwam er een eind aan een totaal 14km lange afdaling met een hoogte verschil van 1000 meter !
We voelden onze bovenbenen maar waren niet ontevreden over hoe we het er vanaf hadden gebracht.
Ook het karretje was er zonder mankementen doorheen gerold :-)
Ondanks dat we hadden op moeten letten waar we onze voeten neerzetten hadden we genoten van de vergezichten die voor ons opdoemden, van de kudden schapen en geiten die ons zowat omverliepen omdat ze zo'n trek hadden in die uitgedroogde grassprietjes die overal stonden en van de mooie lucht die van bewolkt veranderde naar prachtig blauw.
Rond het middag uur kwamen we in buitenwijk van Ponferrada aan waar ons een aangename verrassing wachtte: er stond iemand verse calamaris klaar te maken.
Tsja Mariette, toch weer even iets over eten :-), het was vreselijk lekker !!!
Het slot van de Tempeliers was gesloten maar de buitenkant was echt de moeite waard, allemaal kantelen en een ophangbrug over een lege slotgracht.
Niet echt een verdedigende functie dus :-)
Siebren had ondertussen geien bij de apotheek dat de thermometer op 41 graden stond.
We besloten naar het volgende dorpje te lopen en daar een bed te zoeken.
Na een uur geslapen te hebben zijn we in de tuin gaan zitten waar het zelfs nu nog zinderend warm is.
vrijdag 2 september 2016
Via Cruz de Ferro naar Elcebo 34.83km.
Vanmorgen stonden we voor dag en dauw op om de hitte een beetje voor te blijven.
In het donker vertrokken we, om ons heen werd het in een half uur tijd licht.
Geen zonsopgang want er hingen wolken die door de zon al gauw als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het werd een zonovergoten dag met alleen boven de berg waar we overheen gingen, wat wolken.
De eerste 5km liepen we op een lege maag om die bij het eerste dorpje te vullen.
Een broodje gezond ( een half stokbrood :-) en een flinke kop koffie waar we weer een paar uur op voort konden.
Om 11uur kwamen we bij Rabanal del Camino aan, te vroeg om in het door een vriendin aangeraadde hutje in de tuin te overnachten, sorry Aaf, volgende keer misschien :-)
Na Rabanal kwam er eerst heuveltje om gevolgd te worden door een heuse berg van 1450meter hoog.
We hadden er een flinke dobber aan want het was nou niet bepaald een biljartlaken waar we overheen liepen, kiezel, omhooggedrukte rotsen, opgedroogde modder, kuilen en gaten.
We hadden wel gemopperd als we over het asfalt liepen en dit was ook wel veel rustiger maar ook een stuk zwaarder, we kwamen dan ook gesloopt in Elcebo aan.
Maar afwisselend was het wel.
Oude vervallen dorpjes, bloeiende brem en heide, veel vlinders en sprinkhanen en dan het uitzicht, Wow, hoe hoger we kwamen hoe meer bergen ons omringde, het was schitterend.
Nu zitten we op het terras van de herberg met uitzicht op de bergen, beetje heiig maar mooi.
Onderweg hierheen kwamen we langs Cruise de Ferro, een plek die voor heel veel mensen erg belangrijk is.
Al sinds april loop ik met een steentje rond van Mama dat bestemd was om hier neer te leggen.
Vandaag heb ik dat gedaan, ik heb het tussen de draden die de houten paal omcirkelen stevig vastgezet zodat het er heel lang zal blijven zitten.
Een emotioneel moment....
Vandaaruit was het behoorlijk stijl naar beneden en waar ik normaal gesproken als een haas naar beneden liep moest ik het nu rustig aan doen, mijn linker been wilde niet echt meewerken.
Die spier is dus nog niet helemaal genezen al voelt het tijdens het wandelen niet anders dan anders.
Er stond een lekker windje maar de zon bleef onbarmhartig op ons neerschijnen en we waren blij na 7 uur wandelen Elcebo te bereiken waar we in dezelfde herberg neerstreken als 2 jaar geleden met de fiets, een prima plek en nu met zwembad !
We delen een kamer voor 8 met niemand, wat een heerlijk vooruitzicht, geen snurkers vannacht :-)
Nu nog even genieten van de zonsondergang bij een lekkere kop koffie.
In het donker vertrokken we, om ons heen werd het in een half uur tijd licht.
Geen zonsopgang want er hingen wolken die door de zon al gauw als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het werd een zonovergoten dag met alleen boven de berg waar we overheen gingen, wat wolken.
De eerste 5km liepen we op een lege maag om die bij het eerste dorpje te vullen.
Een broodje gezond ( een half stokbrood :-) en een flinke kop koffie waar we weer een paar uur op voort konden.
Om 11uur kwamen we bij Rabanal del Camino aan, te vroeg om in het door een vriendin aangeraadde hutje in de tuin te overnachten, sorry Aaf, volgende keer misschien :-)
Na Rabanal kwam er eerst heuveltje om gevolgd te worden door een heuse berg van 1450meter hoog.
We hadden er een flinke dobber aan want het was nou niet bepaald een biljartlaken waar we overheen liepen, kiezel, omhooggedrukte rotsen, opgedroogde modder, kuilen en gaten.
We hadden wel gemopperd als we over het asfalt liepen en dit was ook wel veel rustiger maar ook een stuk zwaarder, we kwamen dan ook gesloopt in Elcebo aan.
Maar afwisselend was het wel.
Oude vervallen dorpjes, bloeiende brem en heide, veel vlinders en sprinkhanen en dan het uitzicht, Wow, hoe hoger we kwamen hoe meer bergen ons omringde, het was schitterend.
Nu zitten we op het terras van de herberg met uitzicht op de bergen, beetje heiig maar mooi.
Onderweg hierheen kwamen we langs Cruise de Ferro, een plek die voor heel veel mensen erg belangrijk is.
Al sinds april loop ik met een steentje rond van Mama dat bestemd was om hier neer te leggen.
Vandaag heb ik dat gedaan, ik heb het tussen de draden die de houten paal omcirkelen stevig vastgezet zodat het er heel lang zal blijven zitten.
Een emotioneel moment....
Vandaaruit was het behoorlijk stijl naar beneden en waar ik normaal gesproken als een haas naar beneden liep moest ik het nu rustig aan doen, mijn linker been wilde niet echt meewerken.
Die spier is dus nog niet helemaal genezen al voelt het tijdens het wandelen niet anders dan anders.
Er stond een lekker windje maar de zon bleef onbarmhartig op ons neerschijnen en we waren blij na 7 uur wandelen Elcebo te bereiken waar we in dezelfde herberg neerstreken als 2 jaar geleden met de fiets, een prima plek en nu met zwembad !
We delen een kamer voor 8 met niemand, wat een heerlijk vooruitzicht, geen snurkers vannacht :-)
Nu nog even genieten van de zonsondergang bij een lekkere kop koffie.
Abonneren op:
Posts (Atom)