zaterdag 17 september 2016
Tweede keer 17 september
We zitten alweer lekker in de zon op een terrasje met een glas ijskoud water.
Na de koffie vanmorgen kwamen we onderweg regelmatig pelgrims tegen, een teken dat we goed liepen :-)
Uiteindelijk viel het reuze mee om tegengesteld te lopen, aan de plaats waar de bewegwijzering zich bevond konden we afleiden van welke kant de wandelaars naar Muxia kwamen.
Samen met de "app", de Camino en een beetje creativiteit van ons is het de bedoeling dat we over een dik uur aankomen in O Logoso waar we in de herberg hopen te overnachten.
Na de koffie vanmorgen kwamen we onderweg regelmatig pelgrims tegen, een teken dat we goed liepen :-)
Uiteindelijk viel het reuze mee om tegengesteld te lopen, aan de plaats waar de bewegwijzering zich bevond konden we afleiden van welke kant de wandelaars naar Muxia kwamen.
Samen met de "app", de Camino en een beetje creativiteit van ons is het de bedoeling dat we over een dik uur aankomen in O Logoso waar we in de herberg hopen te overnachten.
17 september
We zijn na 10km. op een terrasje neergeploft.
We lopen de route vanuit Muxia andersom en dat is niet altijd even makkelijk.
Tuurlijk hebben we een route op de "app" maar het is natuurlijk heerlijk om door de bossen te lopen ipv over het asfalt met voortrazend verkeer.
Gelukkig is het zaterdag dus echt druk is het niet.
We hebben de bewegwijzering nu een paar keer gevolgd maar raken hem net zo makkelijk weer kwijt.we moeten nog iets van 17km. dat is prima te doen nu we in de gaten hebben waar we op moeten letten.
Het handigste is als we tegemoet komende pelgrims ontmoeten :-)
We lopen de route vanuit Muxia andersom en dat is niet altijd even makkelijk.
Tuurlijk hebben we een route op de "app" maar het is natuurlijk heerlijk om door de bossen te lopen ipv over het asfalt met voortrazend verkeer.
Gelukkig is het zaterdag dus echt druk is het niet.
We hebben de bewegwijzering nu een paar keer gevolgd maar raken hem net zo makkelijk weer kwijt.we moeten nog iets van 17km. dat is prima te doen nu we in de gaten hebben waar we op moeten letten.
Het handigste is als we tegemoet komende pelgrims ontmoeten :-)
vrijdag 16 september 2016
16-9-16
Wat een leuke datum vandaag, hij stond op de rekening van het hotel waar we 2 nachten hadden geslapen.
We genoten nog even van een uitgebreid ontbijt voordat we om 9.30 naar Muxia vertrokken.
Gisteravond had ik via Pocket Earth een route gemaakt maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn, de weg naar het noorden was prima bewegwijzerd.
Gedurende de dag trok de bewolking weg en liepen we over oude paden, door kleine dorpjes, door de bossen en langs de oceaan met een steeds blauwer wordende lucht.
In een dorpje werd de klok van de kerk regelmatig geluiden, 2 keer, even niet, 2 keer, enz.
Later bleek dat de dag ervoor iemand van 22 jaar was overleden, er werden overal rouwadvertenties opgehangen: op lantarenpalen, lichtmasten, in bushokjes, in de kroeg.
Het was even wennen maar die dingen gaan duidelijk anders dan bij ons.
We kwamen door 5 dorpjes waarvan er 4 uit alleen maar een boerderij en een paar huizen bestonden.
Het land wordt voornamelijk gebruikt voor mais, overal zien we de voor Galicië kenmerkende voorraadschuurtjes op een soort paddestoelachtige poten, ze zijn er van stokoud tot hypermodern.
Vanwege die vreemde poten kunnen er geen muizen bij de voorraad komen :-)
De brem en de heide bloeiden zoals 2 jaar geleden toen we hier fietsten, het was echt genieten.
Omdat we nu twee stempels in Lires hadden gekregen konden we in Muxia een Muxiana ophalen.
Weer een prachtig stukje papier wat het bewijs was van onze wandeltocht over 2 heuvels en 1 berg van Finisterra naar Muxia.
Nu even een half uurtje slapen, douchen en wat eten en dan het dorpje in.
We gaan in ieder geval naar de kerk die aan de oceaan staat.
Wij hebben het idee dat bij hoog water de vloer van de kerk nat wordt :-)
Het is een gave plek, de kerk, de rotsen, de golven die beuken op de kust en het geluid daarvan.
Vorige keer waren ze nog druk aan het werk met het dak omdat dat in vlammen was opgegaan bij een blikseminslag.
We gaan het zien :-)
We genoten nog even van een uitgebreid ontbijt voordat we om 9.30 naar Muxia vertrokken.
Gisteravond had ik via Pocket Earth een route gemaakt maar dat bleek helemaal niet nodig te zijn, de weg naar het noorden was prima bewegwijzerd.
Gedurende de dag trok de bewolking weg en liepen we over oude paden, door kleine dorpjes, door de bossen en langs de oceaan met een steeds blauwer wordende lucht.
In een dorpje werd de klok van de kerk regelmatig geluiden, 2 keer, even niet, 2 keer, enz.
Later bleek dat de dag ervoor iemand van 22 jaar was overleden, er werden overal rouwadvertenties opgehangen: op lantarenpalen, lichtmasten, in bushokjes, in de kroeg.
Het was even wennen maar die dingen gaan duidelijk anders dan bij ons.
We kwamen door 5 dorpjes waarvan er 4 uit alleen maar een boerderij en een paar huizen bestonden.
Het land wordt voornamelijk gebruikt voor mais, overal zien we de voor Galicië kenmerkende voorraadschuurtjes op een soort paddestoelachtige poten, ze zijn er van stokoud tot hypermodern.
Vanwege die vreemde poten kunnen er geen muizen bij de voorraad komen :-)
De brem en de heide bloeiden zoals 2 jaar geleden toen we hier fietsten, het was echt genieten.
Omdat we nu twee stempels in Lires hadden gekregen konden we in Muxia een Muxiana ophalen.
Weer een prachtig stukje papier wat het bewijs was van onze wandeltocht over 2 heuvels en 1 berg van Finisterra naar Muxia.
Nu even een half uurtje slapen, douchen en wat eten en dan het dorpje in.
We gaan in ieder geval naar de kerk die aan de oceaan staat.
Wij hebben het idee dat bij hoog water de vloer van de kerk nat wordt :-)
Het is een gave plek, de kerk, de rotsen, de golven die beuken op de kust en het geluid daarvan.
Vorige keer waren ze nog druk aan het werk met het dak omdat dat in vlammen was opgegaan bij een blikseminslag.
We gaan het zien :-)
donderdag 15 september 2016
15 september
Vandaag hadden we een vrije dag.
We wandelden naar de vuurtoren en liepen over de kam van het schiereiland terug naar het dorp.
Zowel aan de oost als de westkant is een strand, de oostkust is rustig met veel schelpen op het strand en de westkust is ruig met grote, wilde, opspattende golven van de oceaan.
Ons hotel staat aan de oostkant van Fisterra aan het strand, we hebben uitzicht over het water en de aanlooproute van de pelgrims die naar het centrum van het dorp lopen.
Gisteravond zijn we het strand opgegaan en kwamen met een handvol schelpen terug.
De kamermeisjes zullen al het strandzand niet gewaardeerd hebben.
Sowieso zullen ze niet echt blij met ons zijn want waar ik het gisteren nog over een hagelwitte hotelkamer had ....
Siebren had twee biertjes gekocht, hup, opener erop en klaar.
Ik had een fles rode wijn gekocht maar niet opgelet of er een kurk of een schroefdop op zat, het bleek een kurk te zijn.
Op internet zagen we hoe iemand zo'n fles openden zonder kurkentrekker maar om nou de fles in een schoen te zetten en daarmee op de muur te slaan, leek ons geen goed plan.
Dus dan maar met een zakmes geprobeerd.
Gelukkig had ik Siebren gevraagd het ontkurken in de badkamer te doen en na een minuut hoorde ik: "Ik heb het voor elkaar".
Je wilt het niet weten, de kurk was de fles ingeschoten en met een enorme kracht was de wijn erlangs de badkamer ingespoten.
De wijn zat overal, het leek wel alsof de badkamer de acute mazelen had gekregen.
De druppels gleden langzaam langs de tegels naar beneden, de douchecabine was veranderd in een rode dalmatiër, het vloerkleedje was van wit verkleurd naar roze.
Van de schrik kregen we de slappe lach, wat te doen ?
Er was niet voldoende pleepapier om het weer wit te krijgen en dus pakten we onze donkere T-shirts en maakten alles zo goed en zo kwaad als het ging weer "wit".
Vanmorgen zag ik duidelijk de strepen zitten maar het ergste was weg en wij dus ook toen ze onze kamer gingen schoonmaken :-)
En bedankt, ik sta er weer gekleurd op.
Maar Christien kon wel heerlijk van een wijntje genieten.
Voor alles is weer een oplossing maar niet altijd die, die je zou willen.
Christien heeft het voorgaande net geschreven met de halve fles wijn van gisteren achter de kiezen.
Ja ja en dan vandaag .
Na een heerlijk ontbijt op weg door het dorp naar de 0 km paal die staat +/- 3 km buiten Festerra vlak bij een vuurtoren.
Iedereen die door loopt maakt er een foto.
We waren er voor dat de busladingen met pelgrims en dagjes mensen aankwamen.
Dus mooi de tijd om rond te neuzen en foto,s te maken.
Op de terugweg niet langs de geijkte weg naar beneden, nee, wij gaan nog verder omhoog om steeds weer te gaan zitten op een rotsblok om te kijken en alles nog eens op ons in te laten werken.
Op ons "app-je" zagen we dat er wandelpaden zijn die ons heeeeeel alternatief terug naar het dorp zouden leiden en inderdaad het was erg alternatief.
We ontdekten ook nog een strand aan de andere kant van Fisterra, daar was het echt rustig.
Daar kon je niet eens pootjebaden zo sterk zijn de golven daar.
Echt, je wilt het niet weten over wat voor pad we erheen zijn gelopen, allebei onze benen onder de schrammen van de braamstruiken.
Later zagen we dat het, Het Braamstruiksenbinnenpad was.
Nou dan is het ook niet gek dat je er onder zit.
Terug in het dorp bootschappen gedaan.
En in het hotel aangekomen hadden we er toch weer 14,7 KM gelopen en dat voor een rustdag.
Tsja we kunnen het niet laten.
Straks eten en nog naar de zons ondergang .
Dan zit de rustdag er snel op ik dacht dat ik me de beledig zou vervelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)