Thailand 9 december

Vrijdag zaten wij om 13.30 uur in de zuid tangent naar Schiphol.
We gingen naar Bangkok, naar Rick, om daar 10 dagen van de zon te genieten, we hadden er zin in.
Op Schiphol werden we van de ene pier naar de andere gestuurd om uiteindelijk met twee uur vertraging te vertrekken.
Nog voor we de lucht ingingen zat ik al naar een film te kijkende me wel interessant leek: Duinkerke.
Omdat er nogal wat in werd geschoten en gebombardeerd had ik niet zo snel in de gaten dat de enorme knal uit ons vliegtuig kwam.
Toen ik naar buiten keek, volgde er een vuurbal met flinke vlammen die gelukkig snel doofden.
We waren net 5 minuten in de lucht.
Omdat er geen motor naar beneden viel en de vleugel niet afbrak, bleef iedereen kalm.
Maar stijgen deden we ook niet meer, wat nu ?
Na een paar minuten vertelde de piloot dat er een blikseminslag was geweest en dat na controle van de diverse tests was gebleken dat de vlucht naar Bangkok gewoon door kon gaan.
Pfff, wat een begin van de ruim tien uur durende vlucht.
Daar boven in het luchtruim was het niet altijd even rustig en herhaaldelijk moesten de stewardessen gaan zitten en wij de gordels vastmaken zo ging het tekeer.
Toch sliepen we lekker, keken filmpjes en kregen ons natje en droogje.
Heerlijk om na tien uur weer de benen te kunnen strekken.
Lopend naar de douane stond onze vriend ineens achter ons met fast lane tickets zodat we niet een half uur hoefden te wachten voordat alle formaliteiten waren afgehandeld.
Poeh, het was warm hier en al gauw liepen we in een hempje maar wel met die veel te dikke spijkerbroek om onze kont.
Rick zoefde door het verkeer en binnen een half uur zaten we in een gekoeld appartement waar we eerst even gingen slapen terwijl Rick boodschappen deed.
Nu zitten we heerlijk op het terras,korte broek, blote voeten en benen over de rand van het zwembad, kopje thee binnen handbereik :-)

9 juli: De laatste fietsdag door Vlaanderen.

Na uitgerust wakker te worden en een ontbijt gehad te hebben met zelfgebakken brood en streekproducten, zetten wij koers naar Leuven, een stukje van 73km.
We vermaakten ons prima, in de eerste de beste plaats, Sint Geertruiden, was een grote rommelmarkt waar we keken, keken en niets kochten.
Er was ook een bakker en een groenteboer waar we stokbrood en een kilo kersen kochten.
We waren in de Betuwe van België, de streek Haspengouw.
Appelbomen, perenbomen en vooral heel veel kersenbomen waarvan de meeste kersen al geplukt waren en nu voor €3.= de kilo op de markt lagen.
Van die grote zwarte Edelfingers, mmm.
Daarna kwam een dorp met een bierbrouwer waarvan wij nog nooit gehoord hadden: Wilderen.
Gesloten natuurlijk, het was zondag maar in een kroegje in het dorp hadden ze flesjes van het bier en we probeerden een kriek en een gouden.
Helemaal niet slecht, lekker bitter en ook de kriek was zeker geen limonade.
We tuften door en zagen na nog eens 2 uur fietsten al vanuit de verte dat we in Hoegaarden waren aangeland, een oude koperen bierbrouwketel stond prominent midden op de rotonde bij de ingang van het dorp.
We zouden weten dat we er waren want de kroegen die er waren hadden stuk voor stuk een enorm bierglas aan de gevel hangen, symbool voor Hoegaarden wit bier.
Op de markt vonden we een lekker plekje om te genieten van 2 van die koude, witte biertjes.
Het allerlekkerste als het zo warm is.
Intussen was de begroeiing van fruitbomen naar graanvelden overgegaan.
Het gouden graan wuifden tot aan de horizon.
Volgens Siebren moest het allemaal Hoegaarden worden :-)
Tot onze verrassing kwamen we onder Leuven in een groot bos terecht waar het heerlijk toeven was in de schaduw en waar we zeker 20 minuten doorheen fietsten.
Maar ja, we moesten toch eens afbuigen naar Leuven en door dat te doen maakten wij de cirkel rond.
Twee weken geleden waren we  uit Leuven vertrokken en nu weer terug bij dezelfde Vrienden op de Fiets.
Vanavond nog een laatste biertje en dan morgen back to normal.

Foto's 9 juli

Foto's 8 juli

8 juli

Voor het eerst deze vakantie ontbeet ons gastgezin met ons mee.
Onder het genot van al het lekkers kletsten we heel wat af.
Het werd daardoor later dan we wilden voor we vertrokken maar dat kon makkelijk.
Vandaag zou het slechts 50km zijn volgens Siebren.
Nou, laat ik je meteen vertellen dat we om 17.45 uur aankwamen in Zepperen na 78km fietsen.
Of het boekje klopt niet of endomondo (onze afstandsapp) meet de afstand met een stuk elastiek.
Vanuit Stein namen we fietsknooppunt 45 en later 17 om precies uit te komen bij een voetveer over de Maas.
Tot aan Maastricht was een mooie route met veel schaduw van alle reuzen van bomen langs de weg.
Uiteraard veel water niks en rechts en toen was daar ineens het bord van Maastricht.
De bordjes Centrum brachten ons naar De Markt waar, hoe kan het ook anders, markt was.
We slenterden door de stad, helemaal niet meer hoe het was toen ik er met mijn Opa liep, de slager op de markt waar hij altijd Hoofdkaas kocht was nu een Mexicaans restaurant, de kaaswinkel was veranderd in Oil en Vinigair maar wat wel gebleven was was het huis op Plenkershoven.
Helemaal volgens deze tijd was de trap naar de voordeur nu gemaakt van natuursteen, de kozijnen wit en wat er achter de ramen stond verried een modern interieur.
Tsjonge, op dat adres heb ik wat vakanties doorgebracht met mijn broer Walther.
Heel leuk om het nog eens terug te zien.
Na een patatje op de Markt, de lekkerste patat in onze top 10, fietsten we naar Kanne, staken de grens weer over en bezochten de grootste bunker uit de tweede wereldoorlog bij Eben-Emael.
We konden niet naar binnen omdat we geen afspraak hadden gemaakt maar op het info-bord lazen we dat het onderdak had geboden aan 1200 Belgische militairen.
Het was een klein dorp daarbinnen, er waren allerlei voorzieningen.
Kanne ligt net over de grens maar de ellende begon meteen weer: heuvel op, heuvel af.
En dan staat er bij een hobbel in de weg die een lengte heeft van nog geen 3 meter dat het stijgingspercentage 7% is, als er niets had gestaan hadden we ze niet eens opgemerkt :-)
We reden naar  Tongeren, fietsten door de Moerenpoort, fietsten door het Begijnenhof en na wat boodschappen weer als een speer de stad uit, echt als een speer want Tongeren ligt op een heuvel.
Die heuvels zorgden ervoor dat we langer over de afstand deden dan we hadden gedacht en dus tegen zessen aankwamen bij Vrienden op de Fiets.

Onderweg gesprekken

Lieve blog volger .
Volgens mij zijn jullie wel benieuwde waar we het overhebben onderweg.
Dat is als we vertrekken, over het gastgezin waar we vertrekken.
Het ontbijt wat we er van vonden nou dat is iedere keer een verrassing en altijd ruim voldoende.
En dan nou eigenlijk helemaal niets, dus echt gewoon stilte.
We geniet dan van de omgeving en wat denk je na ruim veertig jaar samen weten we bijna al wat de ander gaat zeggen.
En dan moet er toch weer een van ons iets zeggen.
Dan gaat het over de weg .
Het is goed asfalt dat noemen we aardbeien met slagroom.
Die is er ook in de extra vorm dan komt er een kers op de slagroom.
Dan is het asfalt als een biljardlaken.
Maar hier bestaat het wel vaak uit oude betonplaten en die, ja ja, die liggen als uit een helikopter gegooid.
Trouwens dat laatste zei ons aller Gerry Kneteman.
Zou toch wat zijn als dat van mijn brein zou zijn ontsproten.
Ben al aardig op dreef aan het raken .
Gaat ook echt lekker veel bier doet mijn proza goed.
En dan wat dan.
Dan gaan we uit ons dak over de omgeving.
Daar kan je toch geen genoeg van krijgen.
Wuivend graan goud geel als het haver is en dan het tarwe wat nog moet rijpen geweldig allemaal.
O ja onze mede fietsers die gaan natuurlijk over de tong.
En zeker de electrisch aangedreven fietser die we tegenkomen, bekijken we niet, die zitten potsierlijk op hun voertuig.
Maar de wielrenners .
Die zit te hoog, die fietst met zijn knieën.
En de derde kan er helemaal niets van, wat een krabber.
Nou jullie snappen het al, er is gespreksstof genoeg.
Morgen eens kijken of waar we het het eerste over hebben.
Nu eerst onze maaltijd besluiten met een kop thee en dan terug van Geleen naar Stein naar de
slaapplaats.
Tot gauw.

7 juli

Het gekraai van de haan ging aan ons voorbij, het geblaf van de honden hebben wij niet gehoord en de wekker deed z'n stinkende best ons wakker te krijgen.
Wat waren we moe in bed gestapt gisteravond rond 23.30uur.
In de tuin had onze gastvrouw het hoogste woord gehad maar dat was de enige koele plek dus namen we haar gepraat voor lief.
Volgens ons was het een hele eenzame vrouw.
Toen we toch uit bed waren gekropen en zo'n beetje alles hadden ingepakt, hoorden we een toeter waarmee ze ons duidelijk maakte dat het ontbijt klaarstond.
De tafel stond gedekt in de tuin, heerlijk want het was om 8.30 uur al 23 graden.
We lieten ons het ontbijt goed smaken en zaten al snel op de fiets richting Stein.
Eerst langs het kanaal daarna tussen mais en korenvelden door naar Thorn.
We gingen regelmatig vreemd door even Nederland binnen te fietsen maar de Vlaamse Fietsroute deed echt moeite ons in België te houden wat vanaf Heioord niet meer lukte want vanaf daar ging het naar Neeritter en Ittervoort En fietsten we na een paar kilometer Thorn binnen.
De fietsten parkeerden we bij de kerk en we gingen opzoek naar een rustig terras wat ons nog moeite kostte maar naast de VVV was een terras in de schaduw waar plek genoeg was.
Bij de koffie namen we een flink stuk Limburgse vlaai naast de tiramisu die erbij geserveerd werd.
We hadden zicht op een rij mooie witte huisjes.
Ja, waarom wit ?
We vroegen het aan een schilder die er al 17 jaar een goede boterham aan verdiende.
Een paar eeuwen geleden besloten de Franse belasting te heffen op grote ramen waarop de bewoners van de huizen besloten hun ramen te verkleinen dmv metselwerk.
Maar dat zag er niet uit en om de "littekens" weg te werken, werden de muren witgekalkt.
Nu is het beschermd stadsgezicht.
Langs de Maas, door Maaseik en met het voetveer over de Maas naar Berg aan de Maas waar we de afslag naar Stein namen.
Een uur te vroeg kwamen we daar aan, onze gastvrouw was nog niet thuis en besloten we, hoe zielig, naar de plaatselijke brouwerij te gaan :-)
Eerlijk is eerlijk, het was niet het lekkerste bier wat we de afgelopen 2 weken hebben gedronken.
Nu zitten we in een Mexicaans restaurant in Geleen te eten.
Siebren gaat zo ook nog wat schrijven, na het eten :-)