Foto’s 10 juli

Åre Camping - Tannforsen: 33.89km

Nadat we een lijstje met klachten hadden neergelegd bij de receptie vertrokken we naar de grootste waterval van Zweden: Tannforsen.
De klachten waren niet bijzonder, de vloer zakte gevaarlijk door en er misten wat spullen, maar de jongeman achter de balie vertelde dat dit hutje na dit seizoen zou worden afgebroken.
Waarschijnlijk werd er van ons lijstje een prop gemaakt en over z’n schouder in een hoek gegooid maar we wilden later geen rekening krijgen omdat er spullen verdwenen waren.
We liepen over rustige wegen naar Åre, een wintersportdorp en dat was goed te zien.
Overal hotels en bars, skipistes en kabelbanen.
Van die kabelbanen konden we ook in de zomer gebruik maken om van het uitzicht op de berg te genieten.
Er waren mountainbikers die zich met de stoeltjeslift tot boven op de berg lieten brengen en dan slalommend naar het dal zoefden, spectaculair!
Ook zagen we paraglyders naar beneden zeilen, wat een ervaring zo in de bergen.
Bij een bakkertje dronken we koffie met iets lekkers erbij en ontmoette daar nog twee pelgrims uit Nederland, Cora en Richard, zij gingen ook naar de waterval.
We kwamen bij een prachtig kerkje, Åre gamla kyrka, de deur was op slot.
Bij nadere inspectie bleek de sleutel bij de deur te hangen en wat voor eentje, een robuust geval waar de loodzware deur mee geopend kon worden.
Een prachtige houten kerk uit de 12de eeuw met een mooie ornamenten en een bijzonder plafond.
De klokkentoren naast de kerk was uit de 18de eeuw, daar hing ook het stempelkastje met stempel voor in ons Pelgrimspaspoort.
Tussen E14 en het spoor wandelden we naar Duved om daar de laatste boodschappen te doen want de komende vier dagen komen we niets meer tegen aan winkeltjes.
In de rugzak zit een heel brood, oplos-chocolademelk, vier gevriesdroogde warme maaltijden, diepgevroren pastamaaltijd, pond kaas, zak nootjes, zak rozijnen en twee stukken chocolade.
De rugzakken waren meteen meer dan een kilo zwaarder.
We aten onze boterhammen op een nogal ongewone plek, in een kerk.
In een mooie witte neo-gotische kerk stonden tafels en stoelen waar we dankbaar gebruik van maakten.
De buitenkant van de kerk was heel bijzonder, de hele gevel was belegd met houten schubben en er waren veel versieringen.
We kwamen langs een monument ter nagedachtenis aan een oorlog in 1718 tussen Zweden en Noorwegen waarbij heel veel militairen zijn gesneuveld of doodgevroren in de bergen tijdens de aftocht.
Van de 10.000 mannen overleefden er maar 2100 de gruwelijke tocht.
Na Duved was het nog 10km naar de waterval.
Jammer was wel dat we dat hele stuk op het asfalt liepen waar ook auto’s reden, links en rechts ondoordringbare naaldbossen waren en 8km vals plat was.
De zon scheen fel ondanks dat het 17.00uur was en na een kilometer had Sieb al de behoefte om te gaan liften :-)
Nee, nee, we hebben het hele stuk gelopen en kwamen aan bij een gesloten Pelgrimsonderkomen.
Via de telefoon probeerden we contact te zoeken maar dat lukte niet.
Bleek later dat de eigenaar mij een code had toegestuurd via de mail.
Tsja, als je dan een paar dagen geen internet hebt....
Uiteindelijk was er nog een pelgrim die de code had en zo konden wij het huisje in.
Een prachtig onderkomen waar het ons aan niets ontbreekt.
Nadat we ons geïnstalleerd hadden zijn we naar de waterval gelopen.
De zon scheen op het meer waarvandaan het water een stroomversnelling inging en niet veel later met een donderend geluid 38 meter naar beneden stortte.
We begonnen bij het meer en wandelden via een pad naar beneden naar een uitzichtpunt waar we een fantastisch zicht hadden op het neerstortende water.
Er hing een sluier van nevel rond de waterval waarin zich een regenboog afspiegelde.
Het geheel had iets sprookjesachtig, alleen door het geluid wisten we wel beter :-)
Wat een geweld, dat een paar jongens er nog een flinke vis uit haalde verbaasde ons.
Door de nevel die er rond de waterval hangt, zijn er allemaal planten en mossen die het daar prima doen, daarom is het hier een natuurreservaat.

11 juli Tannforsen - Moan :20km

Het onderkomen van afgelopen nacht was geweldig.
Ondanks dat bij Tannforsen het restaurant en de VVV definitief gesloten waren, hadden een paar mensen besloten het Pelgrimsonderkomen open te houden.
Het was van alle gemakken voorzien, er stond zelfs een wasmachine.
Samen met een Zweedse deelden we het huis waar ruimte was voor acht pelgrims.
Vanmorgen nadat we ontbeten hadden stond Lars op de stoep.
Hij zorgde voor de inwendige mens en onderhoud van het onderkomen.
Het was een vrolijke man en keek niet op een Zweedse Kroon meer of minder.
We wandelden nog een keer naar de waterval waarna we om 10.00uur met een etappe van 20km begonnen die alleen maar over asfalt zou gaan.
Lars wist ons te vertellen dat er een wandelpad liep onder de hoogspanningsmasten en dat we daardoor een flink stuk over het asfalt afsneden.
Fijne vent die Lars.
Evengoed bleef er dan nog een stuk van 18km asfalt over waar we zo af en toe een paar honderd meter vanaf konden wat echt een verademing was.
Niet dat er veel auto’s reden maar de herrie waren we al zat na de eerste auto die voorbijkwam.
Omdat dit de oude weg naar Noorwegen is, Skalstuguvägen, kwamen we over een paar oude stenen bruggen uit 1835.
Het geraamte is gemaakt van hout waarover een boog van natuursteen werd gelegd.
Hoe breder de rivier hoe meer bogen er werden gemaakt.
We maakten koffie aan de rand van een groot meer, Bodsjön, waar bootjes op ronddobberden met vissers erin.
Later passeerden we Stalltjärnstugan, een mooie opgeknapte eeuwenoude herberg met een passend entree voor paard en wagen.
De herberg stamt uit 1602 toen de Deense koning Christian lV de reis over de weg naar Noorwegen comfortabeler wilde maken.
Verder waren er alleen maar dennen en berken en flinke stukken moeras.
Na vijf uur wandelen kwamen we aan in Moan waar we een huisje hebben in de tuin van een boerderij.
Maaltijden inbegrepen omdat er voorlopig geen winkels meer op ons pad komen.

9 juli Åre Camping

Vanmorgen in de eetzaal zagen we door de ramen een blauwe lucht met flink wat witte wolken.
De app vertelde ons dat het vandaag 17 graden zou worden en misschien wat spetters.
Die spetters waren er maar daar hadden we ging erg in, zo weinig was het.
We verlieten Strandgården om een gravelweg te volgen naar Järpen.
Niks te E14 !!!
In Jårpen zat een schoenenfabriek die van oorsprong schoenen maakte voor het leger maar zich inmiddels in buitensport had gespecialiseerd.
Sieb zijn sokken waren gisteren nat geworden door de scheuren die in zijn leren wandelschoenen zaten.
Hij wilde daar kijken of ze een paar goede vervangers voor hem hadden.
Omdat het ook een fabrieks-outlet was, wemelde het om 10.00uur al van de mensen.
Jammer genoeg hadden ze geen schoenen die Sieb goed pasten.
Na drie kwartier wandelden we verder richting Åre Camping, een stevige tippel van bijna 30km.
Tijdens het eerste stuk passeerden we een oude brug vlak na Järpen waarna de weg door het bos verder ging en uiteindelijk bij de ruïne van Undersåker uitkwam.
Zo’n 300m verderop stond een hagelwitte kerk uit 1857, de vervanger van de ruïne.
Verder wandelend zochten we naar een plekje om koffie te maken wat we vonden op de veranda van een verlaten huisje.
Voor de toegang van het huisje had zich een aardige kerstboom ontwikkeld.
Er was dus al een hele tijd niemand meer geweest.
Bij de koffie hadden we een chocoladetaartje want we waren over de helft van onze tocht.
Waar dat dan precies geweest moest zijn wist niemand, het stond ook niet in onze reisgids maar het taartje smaakte er helemaal niet minder om.
Verder ging het weer.
We passeerden een Christelijk onderkomen waar in de tuin een replica stond van een Noorse Staafkerk die door een zwijgzame jongeman geopend werd.
De kerk was heel eenvoudig, we brandden er een paar kaarsjes en hebben er even van de stilte genoten.
Nog geen halve kilometer verder zagen, voordat we een bruggetje passeerden, een soort ijskelder, tenminste, dat dachten we.
De deur was open en wat bleek, het was een kapelletje in de rotsen.
Toen wachtte ons een verrassing.
We hadden alle twee de rest van deze etappe niet gelezen en vroegen ons af wat het constante gegons was.
Eerst dachten we aan de E14 maar naarmate we verder en hoger liepen werd het geluid steeds luider totdat we bij een enorme stroomversnelling kwamen.
Met donderend geraas verplaatste het water zich van een kalme rivier naar een lager gelegen deel.
Over een lengte van zeker een halve kilometer herhaalde dit zich drie keer.
We zijn op een bankje gaan zitten om een boterham te eten, een mooiere plek konden we ons niet voorstellen.
Maar het meest spectaculaire hadden we nog niet eens gezien want nog eens 200m verder was een geweldige waterval: Ristafallet.
Het geluid was overweldigend als je er zo naast stond maar eenmaal weer op de weg, hoorden we alleen weer dat constante gegons.
In Undersåker haalden we boodschappen voor het avondeten en aten een Magnum om daarna de laatste acht kilometer te lopen.
Deze gingen door de bossen, over modderige bospaden of over planken die neergelegd waren om ons niet weg te laten zakken in het moerasachtige gebied.
Er was zelfs een stuk van zeker 200m met alleen maar planken en links en rechts hoog opgeschoten grassen en planten waaronder orchideeën.
We liepen over gravelwegen en bij particulieren door de tuin om te eindigen voor de deur van de camping (aan de E14) waar we een hutje hadden gehuuurd.

Foto’s 8 juli

8 Juli. Hellenberg - Strandgården 30.8km

Hallo lieve Blogspot lezers daar ben ik weer.
Ja ja vandaag maar eerst over gisteren.
Christien heeft er er al over gehad mijn sluiptocht door het hoge gras.
De wind was gunstig dat had ik al gemeten door mijn vinger nat te maken en in de wind te houden.
De zijde die koud werd was van de Eland af.
Dat was in mijn voordeel.
Voelde mijn een beetje een jager maar dan zonder geweer maar met een fototoestel.
Helaas kriebel hoest man zonder ervaring
Had de verrekijker en een beetje drinken mee moeten nemen.
De rest heeft Chris gisteren jullie al verteld denk ik.

Vandaag maandag 08-07-2019
Bij het slapen gaan nog hopen op wilde beesten maar helaas.
Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend.
Dus die zaten in een van de Pelgrims schuilhutten te wachten dat het droog werd.

Vertrek was om 08.45 uur.
Weer grijs grijs grijs en lichte regen.lekker dan.
Af en toe droog meer af dan toe.
De eerste winkel waar wat te halen viel ging om 11.000 uur open luxe tijden.
Rest van de dag is iedereen toch weg dus heeft het geen zin.

Bos in wat denk je hebben ze niet gemaaid wij de Kamiezen aan .
Die helpen dus niet voor droge voeten alleen om je broek droog te houden.
Moet ook maar gauw de prullenbak in.
We liepen vandaag veel door de bossen.
Toen we boven op een heuvel waren misten we een bordje.
Dat waren twee km extra.
Bij de gemiste afslag woont een Zweed uit het hoge noorden.
Die alleen Fins spreekt en een kleinbeetje Engels.
Zat duidelijk om een praatje verlegen bood ons koffie aan en thee.
Maar het weer zat in onze lijven en wij zaten niet om een praatje verlegen.
Vandaar ging het weer een poosje langs de geasfalteerde weg.
Weinig verkeer dat is dan weer niet zo erg.
Opnieuw door het bos en verderop bij de snelweg .
Bij Mörsil de begraafplaats bezocht met een heel aparte klokkenstoel.
Daar de lokalen gevraagd waar de supermarkt is.
Om en nabij twee kM terug grrr.
Dat zijn dan al weer 4 extra.
In de pastorie aan de andere kant van het dorp een soepel gevonden.
De kerk is niet open ze jatten er alles uit.
Aan de overkant een leuk museum mat gebouwen en een zomercafe.
Maar daar waren we te laat voor maar Mireije uit Canada was net nog op tijd.
En gezamenlijk op weg naar ons slaap verblijf.
De Canadese loop veel sneller dan wij .
Met haar poncho aan lijkt ze wel een vleermuis die over het pad vladdert.
Dus die zien we steed verder voor ons.
Vandaag zijn de laatste zes km wel erg lang.
Mierijje loop voor ons op de snelweg.
Dan weer is ze weg en even verderop komt ze weer de weg op.
Door onze app zien we dat je steeds weer terug op de snelweg komt.
Hier hebben we geen zin in maar eigenlijk ook niet in de snelweg.
Maar die is van de twee de snelste optie.
Bijna tegelijk komen we aan op het slaap adres .
Waar we een huisje zonder stromend water hebben geboekt dat is vandaag geen optie.
Nu een twee persoons kamer dicht bij de douche.
Net weer lekker uit de diepvries een maaltijd op geward.
Nu ff douchen en dan lekker pitten.

Jullie boffen dat ik schrijf vandaag misschien met wat taalfouten maar ik hoop dat het mij niet kwalijk word genomen.
Want Christien zegt net dat ze gauw klaar zou zijn geweest.nm.

Grijs grijs grijs was het de hele dag.

Lieve Blogspot lezers to de volgende keer.

Foto’s 7 juli