dinsdag 23 juli 2019
Tot besluit
Na een nachtje tussen de witte lakens geslapen te hebben stonden we vanmorgen op tijd op, waarvoor eigenlijk?
Vandaag hadden we een dagje rust maar na bijna vier weken elke dag op tijd opgestaan te zijn, zat de klok van 7.00uur in ons hoofd.
En zo kwam het dat we, met nog een aantal vroege vogels, om 7.30uur aan het ontbijt zaten.
We overpeinsden onze tocht.
Geen statistieken dit keer, Sieb gaat een stukje schrijven over onze maaltijden :-)
Maar waar hadden we van genoten, welk adres waar we hadden overnacht was ons bijgebleven, wat viel tegen, welke mensen hadden we ontmoet die echt iets toevoegde aan de ruim 600km lopen en wat hadden we vergeten te schrijven in ons blog ?
Om met het laatste te beginnen, het is heel moeilijk om te verwoorden wat je meemaakt, wat een uitzicht met je doet, waarom de ene ontmoeting wel bijzonder is en de ander vrijwel meteen uit je gedachten is.
Gedurende de wandeling veranderd er ook het nodige in je hoofd.
De eerste week had ik last van mijn voeten, ik had een paar blaren die met blarenpleisters prima te behandelen waren.
De rugzak die niet lekker wilde zitten wat ik ook met de afstellingen deed.
De tweede week waren die dingetjes verleden tijd en kwam het nadenken, overpeinzen en beoordelen van veel dingen die me bezighielden.
Gelukkig kwam ook daar een eind aan waarna ik de andere weken heerlijk liep met oog voor de natuur en het landschap waar we doorheen liepen.
De natuur was geweldig, langs de weg stonden negen van de tien keer wilde bloemen te bloeien, floten vogeltjes, zagen we drie keer een eland, een keer een rendier en wat hertjes die harder van ons schrokken dan wij van hun.
Een Noor vertelde dat er meer elanden waren geweest die ons gezien hadden dan dat wij elanden hadden gezien :-)
Het landschap was in Zweden heel anders dan in Noorwegen.
Waar we in Zweden langs tal van meren en riviertjes hadden gelopen, was het in Noorwegen pittig stijgen en dalen over het oude gebergte waar Noorwegen vol mee staat.
In het begin van onze tocht stonden de meeste fruitbomen en struiken in bloei maar na vier weken konden we ons tegoed doen aan bosbessen, bergbramen, aalbessen en frambozen.
Omdat Zweden en Noorwegen geen euro’s hebben, gingen we in Sundsvall geld wisselen bij de bank, €800.= , daar zouden we een heel eind mee komen.
Waar we konden pinden we maar de meeste onderkomens wilden contant geld.
Wat schetste onze verbazing bij het eerste onderkomen: hadden ze ons bij de bank Noors geld gegeven ipv Zweeds, we snapten er niets van.
Gelukkig hadden we in Stockholm wat geld uit de flappentap opgenomen waar we mee konden betalen waardoor we niet in de problemen kwamen.
Dan het eten, dat was echt wel een dingetje omdat we soms dagen geen supermarkt tegenkwamen en dus logistiek goed bezig moesten zijn om niet zonder voedsel te zitten.
Daarbij kwam dat ik na een paar dagen iets miste maar ik wist niet wat.
Het gevoel had geen betrekking op wat ik bij me had maar meer op wat iets wat ik niet zag, tegenkwam, ervoer, kortom, iets ongrijpbaars.
De slaapplaatsen waar allemaal prima op eentje na: een hutje op een camping waar we bang waren door de vloer te zullen zakken.
Waar we gingen voor absolute stilte kwamen we terecht in de prachtig verbouwde blokhut van Geert in “the middle of nowhere”.
Toen we doodmoe waren door de afstand en de warmte vonden we onderdak bij een sportleraar die in zijn vrije tijd een houten tuinhuis had gebouwd.
Hij had zelf de dennen gezaagd, over de sneeuw en het ijs naar zijn tuin vervoerd met een arrenslee om daar alles op maat te zagen en in elkaar te zetten.
Na dat verhaal konden wij niet anders dan met diepe bewondering rondkijken en zo onze vermoeidheid vergeten.
We verbleven op bijzondere plaatsen waar Zweden of Noren zich inzetten voor ons als Pelgrim : een ecologische boerderij, een parochiehuis, omgebouwde voorraadschuren, tuinhuisjes, een boerderij uit de Middeleeuwen met een indrukwekkende geschiedenis, een museum, een hotel voor Bankiers, een woonhuis, een paar keer een huisjes op een camping.
De eigenaren waren aardige mensen die in ons geïnteresseerd waren en moeite deden het ons naar de zin te maken.
Met menigeen hebben we fijne gesprekken gehad variërend van politiek tot meer persoonlijke dingen, het bleef altijd gelijkwaardig.
Wat enorm was tegengevallen waren de lange stukken die we over asfalt moesten lopen, langs drukke wegen waar wel rekening met ons werd gehouden maar waar we constant op onze hoede waren en last hadden van de herrie van de auto’s.
Vaak probeerden via de app een alternatief te verzinnen maar meestal lukte dat niet.
Zeker als het warm was en aan het eind van een lange wandeldag was het geen pretje.
Daartegenover stonden de prachtige paden door de bossen, door het moeras, over de bergen, langs alle meren en de kleine dorpjes.
De verhouding asfalt - natuur was ongeveer 20% - 80%.
Er zaten ook verharde wegen tussen waar nauwelijks auto’s kwamen, we liepen dan een stuk relaxter.
Contact met mede Pelgrims was er zeker :-)
Neem nou Cora en Richard uit Ridderkerk of Mireille uit Canada, dat waren leuke en gezellige mensen waar we het prima mee konden vinden.
Om eerlijk te zijn, zijn we helemaal niet zoveel wandelaars tegen gekomen.
De eerste was Eva uit Duitsland daarna Gitta en Peter uit Nederland gevolgd door nog twee Nederlanders Freek en zijn zus.
Bij een onderkomen ontmoetten we een Koreaanse die in Trondheim woonde met een vriendin die een paar dagen meeliep.
Bij de waterval van Tannforsen deelden we het Pelgrimsonderkomen met een Finse die we onderweg regelmatig tegenkwamen.
In Noorwegen kwamen we twee fietsende Duitsers tegen met een baby.
Zij zaten ons af en toe in het vaarwater want ze sliepen op dezelfde plaatsen als wij. Omdat zij fietsten waren ze altijd eerder op de plaats van bestemming waardoor wij tot tweemaal toe een ander onderkomen kregen dan wat we geboekt hadden.
Op een smal pad kwamen we een Italiaan op de fiets tegen die vanuit Oslo naar Sundsvall fietste, volgens nam hij de wandel- ipv de fietspaden.
Een haast onmogelijke bezigheid :-)
Na een dikke twee weken passeerden we de grens met Noorwegen.
Een natuurlijkere grens kun je je haast niet voorstellen: ineens waren daar de afgestompte kale bergen, de enorme akkers met wuivend graan met daartussen altijd een rode boerderij, de stijle hellingen waar we op en af moesten zien te komen, het moeras en de enorme keien.
En toen wist ik wat ik al vanaf het begin van de vakantie had gemist: het ruige landschap van Noorwegen!
Ineens klopte het plaatje met wat ik in mijn hoofd had, ik genoot, dit was waar ik naar uit had gekeken en het kon me niet lang genoeg duren.
Ik kan nog wel even doorgaan met hoe we deze vakantie hebben beleefd maar daar gaan we niemand mee vervelen.
Morgen gaan we met de trein naar Kongsvoll om van daaruit twee dagen over Dovrefjell te trekken richting Oppdal waar we dan nog een paar dagen op de camping blijven om uit te rusten van vier weken wandelen :-)
Vandaag hadden we een dagje rust maar na bijna vier weken elke dag op tijd opgestaan te zijn, zat de klok van 7.00uur in ons hoofd.
En zo kwam het dat we, met nog een aantal vroege vogels, om 7.30uur aan het ontbijt zaten.
We overpeinsden onze tocht.
Geen statistieken dit keer, Sieb gaat een stukje schrijven over onze maaltijden :-)
Maar waar hadden we van genoten, welk adres waar we hadden overnacht was ons bijgebleven, wat viel tegen, welke mensen hadden we ontmoet die echt iets toevoegde aan de ruim 600km lopen en wat hadden we vergeten te schrijven in ons blog ?
Om met het laatste te beginnen, het is heel moeilijk om te verwoorden wat je meemaakt, wat een uitzicht met je doet, waarom de ene ontmoeting wel bijzonder is en de ander vrijwel meteen uit je gedachten is.
Gedurende de wandeling veranderd er ook het nodige in je hoofd.
De eerste week had ik last van mijn voeten, ik had een paar blaren die met blarenpleisters prima te behandelen waren.
De rugzak die niet lekker wilde zitten wat ik ook met de afstellingen deed.
De tweede week waren die dingetjes verleden tijd en kwam het nadenken, overpeinzen en beoordelen van veel dingen die me bezighielden.
Gelukkig kwam ook daar een eind aan waarna ik de andere weken heerlijk liep met oog voor de natuur en het landschap waar we doorheen liepen.
De natuur was geweldig, langs de weg stonden negen van de tien keer wilde bloemen te bloeien, floten vogeltjes, zagen we drie keer een eland, een keer een rendier en wat hertjes die harder van ons schrokken dan wij van hun.
Een Noor vertelde dat er meer elanden waren geweest die ons gezien hadden dan dat wij elanden hadden gezien :-)
Het landschap was in Zweden heel anders dan in Noorwegen.
Waar we in Zweden langs tal van meren en riviertjes hadden gelopen, was het in Noorwegen pittig stijgen en dalen over het oude gebergte waar Noorwegen vol mee staat.
In het begin van onze tocht stonden de meeste fruitbomen en struiken in bloei maar na vier weken konden we ons tegoed doen aan bosbessen, bergbramen, aalbessen en frambozen.
Omdat Zweden en Noorwegen geen euro’s hebben, gingen we in Sundsvall geld wisselen bij de bank, €800.= , daar zouden we een heel eind mee komen.
Waar we konden pinden we maar de meeste onderkomens wilden contant geld.
Wat schetste onze verbazing bij het eerste onderkomen: hadden ze ons bij de bank Noors geld gegeven ipv Zweeds, we snapten er niets van.
Gelukkig hadden we in Stockholm wat geld uit de flappentap opgenomen waar we mee konden betalen waardoor we niet in de problemen kwamen.
Dan het eten, dat was echt wel een dingetje omdat we soms dagen geen supermarkt tegenkwamen en dus logistiek goed bezig moesten zijn om niet zonder voedsel te zitten.
Daarbij kwam dat ik na een paar dagen iets miste maar ik wist niet wat.
Het gevoel had geen betrekking op wat ik bij me had maar meer op wat iets wat ik niet zag, tegenkwam, ervoer, kortom, iets ongrijpbaars.
De slaapplaatsen waar allemaal prima op eentje na: een hutje op een camping waar we bang waren door de vloer te zullen zakken.
Waar we gingen voor absolute stilte kwamen we terecht in de prachtig verbouwde blokhut van Geert in “the middle of nowhere”.
Toen we doodmoe waren door de afstand en de warmte vonden we onderdak bij een sportleraar die in zijn vrije tijd een houten tuinhuis had gebouwd.
Hij had zelf de dennen gezaagd, over de sneeuw en het ijs naar zijn tuin vervoerd met een arrenslee om daar alles op maat te zagen en in elkaar te zetten.
Na dat verhaal konden wij niet anders dan met diepe bewondering rondkijken en zo onze vermoeidheid vergeten.
We verbleven op bijzondere plaatsen waar Zweden of Noren zich inzetten voor ons als Pelgrim : een ecologische boerderij, een parochiehuis, omgebouwde voorraadschuren, tuinhuisjes, een boerderij uit de Middeleeuwen met een indrukwekkende geschiedenis, een museum, een hotel voor Bankiers, een woonhuis, een paar keer een huisjes op een camping.
De eigenaren waren aardige mensen die in ons geïnteresseerd waren en moeite deden het ons naar de zin te maken.
Met menigeen hebben we fijne gesprekken gehad variërend van politiek tot meer persoonlijke dingen, het bleef altijd gelijkwaardig.
Wat enorm was tegengevallen waren de lange stukken die we over asfalt moesten lopen, langs drukke wegen waar wel rekening met ons werd gehouden maar waar we constant op onze hoede waren en last hadden van de herrie van de auto’s.
Vaak probeerden via de app een alternatief te verzinnen maar meestal lukte dat niet.
Zeker als het warm was en aan het eind van een lange wandeldag was het geen pretje.
Daartegenover stonden de prachtige paden door de bossen, door het moeras, over de bergen, langs alle meren en de kleine dorpjes.
De verhouding asfalt - natuur was ongeveer 20% - 80%.
Er zaten ook verharde wegen tussen waar nauwelijks auto’s kwamen, we liepen dan een stuk relaxter.
Contact met mede Pelgrims was er zeker :-)
Neem nou Cora en Richard uit Ridderkerk of Mireille uit Canada, dat waren leuke en gezellige mensen waar we het prima mee konden vinden.
Om eerlijk te zijn, zijn we helemaal niet zoveel wandelaars tegen gekomen.
De eerste was Eva uit Duitsland daarna Gitta en Peter uit Nederland gevolgd door nog twee Nederlanders Freek en zijn zus.
Bij een onderkomen ontmoetten we een Koreaanse die in Trondheim woonde met een vriendin die een paar dagen meeliep.
Bij de waterval van Tannforsen deelden we het Pelgrimsonderkomen met een Finse die we onderweg regelmatig tegenkwamen.
In Noorwegen kwamen we twee fietsende Duitsers tegen met een baby.
Zij zaten ons af en toe in het vaarwater want ze sliepen op dezelfde plaatsen als wij. Omdat zij fietsten waren ze altijd eerder op de plaats van bestemming waardoor wij tot tweemaal toe een ander onderkomen kregen dan wat we geboekt hadden.
Op een smal pad kwamen we een Italiaan op de fiets tegen die vanuit Oslo naar Sundsvall fietste, volgens nam hij de wandel- ipv de fietspaden.
Een haast onmogelijke bezigheid :-)
Na een dikke twee weken passeerden we de grens met Noorwegen.
Een natuurlijkere grens kun je je haast niet voorstellen: ineens waren daar de afgestompte kale bergen, de enorme akkers met wuivend graan met daartussen altijd een rode boerderij, de stijle hellingen waar we op en af moesten zien te komen, het moeras en de enorme keien.
En toen wist ik wat ik al vanaf het begin van de vakantie had gemist: het ruige landschap van Noorwegen!
Ineens klopte het plaatje met wat ik in mijn hoofd had, ik genoot, dit was waar ik naar uit had gekeken en het kon me niet lang genoeg duren.
Ik kan nog wel even doorgaan met hoe we deze vakantie hebben beleefd maar daar gaan we niemand mee vervelen.
Morgen gaan we met de trein naar Kongsvoll om van daaruit twee dagen over Dovrefjell te trekken richting Oppdal waar we dan nog een paar dagen op de camping blijven om uit te rusten van vier weken wandelen :-)
maandag 22 juli 2019
22 juli Vikhammer - Trondheim. 23.3km
We zitten lekker in de tuin van het Pelgrimsonderkomen in Trondheim.
Rond 16.00uur stapten we hier de drempel over om het laatste stempel in ons paspoort te krijgen vergezeld van een mooi Olavsbrevet, het bewijs dat we, in ons geval, meer dan 600km hadden gelopen over het Olavspad tussen Sundsvall en Trondheim.
Na een goede nachtrust wandelde Sieb al om 7.15uur richting supermarkt voor een ontbijt en voor iets lekkers bij de koffie.
We ruimden de boel op, deden de rugzakken op en verlieten de Stabur.
Afgelopen nacht had het pijpenstelen in het kwadraat geregend, alsof er een kraan daarboven was opengedraaid, kletterde de regen op het dak, de overkant van het fjord was niet meer te zien geweest.
Maar nu zag de wereld er heel anders uit.
De zon kwam voorzichtig door de wolken heen, het was droog en ongeveer 18 graden.
De straten en het gras waren nat, plassen hier en daar maar het rook zo lekker fris, heerlijk.
Eigenlijk liepen we de hele dag op verharde wegen, ook wel weer lekker na al die “worstelpaden”.
Het fijne was dat we tot een paar kilometer voor we bij de kathedraal waren, langs het fjord liepen.
De tel zijn we kwijtgeraakt maar er stonden op die ruim 20km veel meer picknickbankjes dan op het hele traject van Sundsvall naar hier.
We hebben het vandaag langzaamaan gedaan anders waren we te snel uitgewandeld.
Een kopje koffie op het ene bankje, uitrusten op het volgende bankje, lunch op het andere bankje en weer een bankje voor het fantastische uitzicht op het fjord.
Zo slenterden we de dag door.
We kozen ervoor niet de officiële route te lopen maar om zolang mogelijk langs het water te lopen.
Na het ziekenhuis gingen we pas de stad in.
Het ziekenhuis bestond uit een flink aantal monumentale panden in een groot park.
We konden er gewoon doorheen wandelen en genieten van de zorgvuldig gerestaureerde gebouwen en een rouwkamer in de vorm van een klein gerestaureerd kapelletje.
Op weg naar het centrum van de stad passeerden we een enorme hoeve met een groot woonhuis, veel stallen en een schuur met een toren met klok op het dak.
Volgens ons was het een Rijksmonument maar de uitleg was alleen in het Noors, voor ons niet te begrijpen helaas.
Na nog een paar heuvels kwamen op bekend terrein.
We herkende een pad wat we vorig jaar naar het ford hadden gelopen en wisten hoe we naar de kathedraal moesten komen.
Een voorbijgangster maakte een foto van ons bij de 0km paal waarna we ons lieten registreren in het Pelgrimskantoor.
Nadat onze pelgrims-paspoorten waren gecheckt, werden al onze gegevens nauwkeurig in een register opgeschreven, kregen we het laatste stempel en werd het Olavsbrevet ingevuld.
We kregen twee glasspelden die we op een grote wereldkaarten prikten ergens tussen Zandvoort en Amsterdam.
We hadden een kamer geboekt in het Pelgrimsonderkomen, knapten ons wat op en liepen om 17.50uur naar de kathedraal waar een Pelgrimsmis werd verzorgd.
De organist had er echt zin in vanavond, er kwam geen eind aan de vooral bas-tonen waar hij duidelijk dol op was.
Had ik m’n oordoppen maar meegenomen!
De priester deed de mis in het Noors en Engels, noemde de landen op waar de wandelaars vandaan kwamen en nodigde iedereen halverwege de mis uit om een kaarsje te branden.
Ik had er wel tien willen opsteken maar hield het er bij één, morgen de overige.
Nadat we afscheid hadden genomen van Cora en Richard, waarmee we vooral het stuk in Noorwegen regelmatig waren opgetrokken, zat onze tocht erop.
Rond 16.00uur stapten we hier de drempel over om het laatste stempel in ons paspoort te krijgen vergezeld van een mooi Olavsbrevet, het bewijs dat we, in ons geval, meer dan 600km hadden gelopen over het Olavspad tussen Sundsvall en Trondheim.
Na een goede nachtrust wandelde Sieb al om 7.15uur richting supermarkt voor een ontbijt en voor iets lekkers bij de koffie.
We ruimden de boel op, deden de rugzakken op en verlieten de Stabur.
Afgelopen nacht had het pijpenstelen in het kwadraat geregend, alsof er een kraan daarboven was opengedraaid, kletterde de regen op het dak, de overkant van het fjord was niet meer te zien geweest.
Maar nu zag de wereld er heel anders uit.
De zon kwam voorzichtig door de wolken heen, het was droog en ongeveer 18 graden.
De straten en het gras waren nat, plassen hier en daar maar het rook zo lekker fris, heerlijk.
Eigenlijk liepen we de hele dag op verharde wegen, ook wel weer lekker na al die “worstelpaden”.
Het fijne was dat we tot een paar kilometer voor we bij de kathedraal waren, langs het fjord liepen.
De tel zijn we kwijtgeraakt maar er stonden op die ruim 20km veel meer picknickbankjes dan op het hele traject van Sundsvall naar hier.
We hebben het vandaag langzaamaan gedaan anders waren we te snel uitgewandeld.
Een kopje koffie op het ene bankje, uitrusten op het volgende bankje, lunch op het andere bankje en weer een bankje voor het fantastische uitzicht op het fjord.
Zo slenterden we de dag door.
We kozen ervoor niet de officiële route te lopen maar om zolang mogelijk langs het water te lopen.
Na het ziekenhuis gingen we pas de stad in.
Het ziekenhuis bestond uit een flink aantal monumentale panden in een groot park.
We konden er gewoon doorheen wandelen en genieten van de zorgvuldig gerestaureerde gebouwen en een rouwkamer in de vorm van een klein gerestaureerd kapelletje.
Op weg naar het centrum van de stad passeerden we een enorme hoeve met een groot woonhuis, veel stallen en een schuur met een toren met klok op het dak.
Volgens ons was het een Rijksmonument maar de uitleg was alleen in het Noors, voor ons niet te begrijpen helaas.
Na nog een paar heuvels kwamen op bekend terrein.
We herkende een pad wat we vorig jaar naar het ford hadden gelopen en wisten hoe we naar de kathedraal moesten komen.
Een voorbijgangster maakte een foto van ons bij de 0km paal waarna we ons lieten registreren in het Pelgrimskantoor.
Nadat onze pelgrims-paspoorten waren gecheckt, werden al onze gegevens nauwkeurig in een register opgeschreven, kregen we het laatste stempel en werd het Olavsbrevet ingevuld.
We kregen twee glasspelden die we op een grote wereldkaarten prikten ergens tussen Zandvoort en Amsterdam.
We hadden een kamer geboekt in het Pelgrimsonderkomen, knapten ons wat op en liepen om 17.50uur naar de kathedraal waar een Pelgrimsmis werd verzorgd.
De organist had er echt zin in vanavond, er kwam geen eind aan de vooral bas-tonen waar hij duidelijk dol op was.
Had ik m’n oordoppen maar meegenomen!
De priester deed de mis in het Noors en Engels, noemde de landen op waar de wandelaars vandaan kwamen en nodigde iedereen halverwege de mis uit om een kaarsje te branden.
Ik had er wel tien willen opsteken maar hield het er bij één, morgen de overige.
Nadat we afscheid hadden genomen van Cora en Richard, waarmee we vooral het stuk in Noorwegen regelmatig waren opgetrokken, zat onze tocht erop.
zondag 21 juli 2019
21 juli. Folden Gård - Vikhammar Søndre 19km
Voor de Zondagmorgen waren wij vroeg wakker en ontbeten met de heer des huizes die nog vroeger wakker was.
Een lekker bakkie koffie, broodje kaas, broodje honing waarna we tegen 9.00uur de deur uitstapten.
Afgelopen nacht had het geregend, niet veel, maar toch.
In onze reisgids stond dat het pad slecht begaanbaar was als het enige tijd geregend had.
Nou was het al vijf dagen het mooiste wandelweer van de wereld en we betwijfelden of één nachtje regen het pad echt onbegaanbaar zou hebben gemaakt.
We besloten het erop te wagen.
Vanuit de boerderij liepen we aan de bovenkant van een waterval langs, het water hoorden we wel kletteren maar was niet te zien.
Op weg naar het bos kwamen we langs een prachtig meer met waterlelies waar een bankje ergens op een soort schiereilandje stond.
De verleiding was te groot en via een smal pad en wat planken over het meest drassige stuk, liep ik naar het bankje, ging zitten en verbaasde mij over de stilte rond het water.
Geen vogeltjes, geen wind, geen bellen van schapen of koeien, helemaal niets, totale stilte....
Sieb wilde ook meegenieten en kwam naast me zitten.
Dat duurde niet lang want het bankje kon ons gewicht niet aan en zakte langzaam weg in het moeras.
We merkten het pas toen onze schoenen bijna in het water verdwenen!
Wij als een haas van het bankje af en terug naar het pad, wel met natte schoenen maar die hadden we verderop het pad toch wel gekregen.
Nog steeds liepen we over makkelijk begaanbare wegen totdat we bij boerderij Bakken we het bos in werden gestuurd over het zogenaamde Kerkenpad.
De naam was niet voor niets Kerkenpad, het pad was ontstaan toen er in Mostadmarka een kerk in
vlammen opging en de gelovigen op Zon- en Feestdagen naar de kerk in Malvik moesten lopen.
Wij moesten niets, wij liepen het pad voor ons plezier wat voor menigeen niet te begrijpen is.
Ook vandaag waren het flinke stukken door veenmoeras wat slechts gedeeltelijk voorzien was van planken om onze voeten droog te houden.
Halverwege kwamen we een jogger met zijn labrador tegen.
Omdat de man niet wist of wij bang van honden waren probeerde hij de hond in bedwang te houden met het gevolg dat de hond de man meetrok naar het drassige deel van het pad en hij tot halverwege zijn kuiten in de blubber wegzakte.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was knoopte hij een gesprek met ons aan, zijn natte schoenen en voeten negerend om het over zijn modderige kuiten maar niet te hebben.
Hij vertelde dat we langs twee mooie plekken zouden komen om even te zitten en te rusten.
Hij had geen ongelijk.
Na een paar kilometer kwamen we bij een groot meer, Nyvatnet, met diverse picknicktafels en een
vuurplaats.
Daar begon het te miezeren maar dat hield op toen we verder gingen.
Via een stukje verharde weg kwamen we bij een bewegwijzering naar rechts maar er was helemaal geen pad rechts.
Dus wel, hoge planten en grassen belemmerden de doorgang en omdat het vannacht geregend had waren onze schoenen en benen meteen nat.
Maar dat was nog niet alles.
Het pad ging stijl omhoog langs een riviertje, op zich geen ramp maar de regen had het pad veranderd in modder en al slippend en glijdend worstelden we ons naar boven ons vastgrijpend aan bomen en struiken waar dat maar enigszins mogelijk was.
We kwamen bij het land van een boer, maakten tweemaal een overstap via een soort ladder waarna we op een asfaltweg uitkwamen die ons naar een museum leidden.
Alleen op Zondag geopend stond in ons boek maar we kwamen voor een gesloten deur.
In de tuin daar hebben we onze lunch gegeten, wat een lekker plekkie
De laatste hap was nog niet naar binnen of het begon serieus te regenen.
Alles in plastic gehuld om de laatste drie kilometer af te leggen.
Ondertussen hadden we een schitterend uitzicht op het fjord dat steeds dichterbij kwam.
We wandelden over een smal pad door de graanvelden en verbaasden ons over een mooie oude boerderij die net boven het dorp lag en laat dat nou net ons onderkomen zijn voor vannacht, helemaal fantastisch!
Een lekker bakkie koffie, broodje kaas, broodje honing waarna we tegen 9.00uur de deur uitstapten.
Afgelopen nacht had het geregend, niet veel, maar toch.
In onze reisgids stond dat het pad slecht begaanbaar was als het enige tijd geregend had.
Nou was het al vijf dagen het mooiste wandelweer van de wereld en we betwijfelden of één nachtje regen het pad echt onbegaanbaar zou hebben gemaakt.
We besloten het erop te wagen.
Vanuit de boerderij liepen we aan de bovenkant van een waterval langs, het water hoorden we wel kletteren maar was niet te zien.
Op weg naar het bos kwamen we langs een prachtig meer met waterlelies waar een bankje ergens op een soort schiereilandje stond.
De verleiding was te groot en via een smal pad en wat planken over het meest drassige stuk, liep ik naar het bankje, ging zitten en verbaasde mij over de stilte rond het water.
Geen vogeltjes, geen wind, geen bellen van schapen of koeien, helemaal niets, totale stilte....
Sieb wilde ook meegenieten en kwam naast me zitten.
Dat duurde niet lang want het bankje kon ons gewicht niet aan en zakte langzaam weg in het moeras.
We merkten het pas toen onze schoenen bijna in het water verdwenen!
Wij als een haas van het bankje af en terug naar het pad, wel met natte schoenen maar die hadden we verderop het pad toch wel gekregen.
Nog steeds liepen we over makkelijk begaanbare wegen totdat we bij boerderij Bakken we het bos in werden gestuurd over het zogenaamde Kerkenpad.
De naam was niet voor niets Kerkenpad, het pad was ontstaan toen er in Mostadmarka een kerk in
vlammen opging en de gelovigen op Zon- en Feestdagen naar de kerk in Malvik moesten lopen.
Wij moesten niets, wij liepen het pad voor ons plezier wat voor menigeen niet te begrijpen is.
Ook vandaag waren het flinke stukken door veenmoeras wat slechts gedeeltelijk voorzien was van planken om onze voeten droog te houden.
Halverwege kwamen we een jogger met zijn labrador tegen.
Omdat de man niet wist of wij bang van honden waren probeerde hij de hond in bedwang te houden met het gevolg dat de hond de man meetrok naar het drassige deel van het pad en hij tot halverwege zijn kuiten in de blubber wegzakte.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was knoopte hij een gesprek met ons aan, zijn natte schoenen en voeten negerend om het over zijn modderige kuiten maar niet te hebben.
Hij vertelde dat we langs twee mooie plekken zouden komen om even te zitten en te rusten.
Hij had geen ongelijk.
Na een paar kilometer kwamen we bij een groot meer, Nyvatnet, met diverse picknicktafels en een
vuurplaats.
Daar begon het te miezeren maar dat hield op toen we verder gingen.
Via een stukje verharde weg kwamen we bij een bewegwijzering naar rechts maar er was helemaal geen pad rechts.
Dus wel, hoge planten en grassen belemmerden de doorgang en omdat het vannacht geregend had waren onze schoenen en benen meteen nat.
Maar dat was nog niet alles.
Het pad ging stijl omhoog langs een riviertje, op zich geen ramp maar de regen had het pad veranderd in modder en al slippend en glijdend worstelden we ons naar boven ons vastgrijpend aan bomen en struiken waar dat maar enigszins mogelijk was.
We kwamen bij het land van een boer, maakten tweemaal een overstap via een soort ladder waarna we op een asfaltweg uitkwamen die ons naar een museum leidden.
Alleen op Zondag geopend stond in ons boek maar we kwamen voor een gesloten deur.
In de tuin daar hebben we onze lunch gegeten, wat een lekker plekkie
De laatste hap was nog niet naar binnen of het begon serieus te regenen.
Alles in plastic gehuld om de laatste drie kilometer af te leggen.
Ondertussen hadden we een schitterend uitzicht op het fjord dat steeds dichterbij kwam.
We wandelden over een smal pad door de graanvelden en verbaasden ons over een mooie oude boerderij die net boven het dorp lag en laat dat nou net ons onderkomen zijn voor vannacht, helemaal fantastisch!
zaterdag 20 juli 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)