Asten - Zaltbommel

 Voor dag en dauw vertrokken we van de camping om te ervaren dat ook Brabanders erg op hun “zondagsrust” gesteld zijn.

Niet alleen kwamen we geen mens tegen maar erger, alle cafeetje en bakkerijen waren nog niet geopend en we hadden zo’n trek in een bakkie koffie.
Via Liesel, Deurne en Elsendorp kwamen we bij een hotel waar licht brandde en ze ons graag een kop koffie verkochten met een stuk taart erbij.
Pieuw, dat was op het nippertje anders hadden we zelf aan de slag gemoeten :-)
We hadden geluk dat we naar het noord westen fietsten want de wind kwam uit het zuid oosten en gaf ons dus een extra duwtje in de rug.
Het schoot lekker op, fietsten door Zeeland, het plaatsje niet de provincie, en tegen de tijd dat we broodjes voor de lunch wilden kopen waren we in Schaik.
Vanuit Heesch gingen we naar Oss en even later namen we in Lith het pontje de Maas over.
In het land van Maas en Waal was het prachtig.
We fietsten over de dijk, zagen in een electriciteitmast ooievaars op hun nesten zitten, zwanen, ganzen, eenden en boten op de Waal.
Bij een ooievaarsnest op een oude fabrieksschoorsteen stopten we om een slaapplaats te regelen.
De ene na de andere B&B was bezet of met vakantie of gestopt vanwege Corona.
Hotels zaten vol alleen van de Valk had nog een kamer zonder ontbijt voor €120.=
Dat dacht ik niet, geen haar op mijn hoofd die dat concern zo’n bedrag zou gaan betalen voor een nachtje slapen.
Ondertussen was er een gitzwarte wolk boven ons verschenen.
We stapten op de fiets en reden in de stromende regen Zaltbommel in, we zouden vast wel langs een hotel komen met een kamer voor vannacht met ontbijt voor een leuke prijs.
Maar toen we als twee verzopen katten in de buurt van het station kwamen maakten onze hersenen een hele snelle rekensom!
Het zou ons zeker geen €120.= kosten om met de trein naar huis te gaan.
Dat dachten we om 15.45 en om 16.11 zaten we in de trein naar Haarlem :-)
Na 6 weken weer thuis, heerlijk!

Op de Pedalen

 Samen op de Pedalen van Pompei naar huis dat is de uitdaging. 

Iedere pedaalslag dichter bij. 

De hele dag maar door draaien de Pedalen. 

Bergje op heel hard drukken  op de Pedalen. 

Bergje af dan doen de Pedalen het niet. 

Op de Pedalen langs de Zee 

Over de  Appenijnen op de Pedalen. 

Door de Po vlakte Pedaleren. 

Naar Venetië op de Pedalen. 

Wat een klim die  Reschenpas over op de Pedalen. 

Door Duitsland langs de Nekar Rijn en Roer ook daar op de Pedalen. 

Al Pedalerend bij Roermond de grens over. 

En bij Zaltbommel stonden de Pedalen stil en nam de trein ons mee. 

Foto’s 7 augustus

 

Jülich - Asten

 Gisteravond kregen we een app-je van mijn broer Paul dat hij graag langs wilde komen in Jülich maar dat de covid-maatregelen hem de toegang tot Duitsland niet toestonden.

Dus besloten wij om, als we de route volgden tot de Hoofdstraat in Sint Odiliënberg, niet rechtsaf maar linksaf te slaan waar op nog geen 50meter van de route Paul en Karin woonden.
Om 6.30 waren we klaarwakker, pakten de boel in en zaten ruim voor 8.00 op de fiets.
We volgden het fietspad langs de Rur wat van de hoge waterstand van 2 weken geleden flink te lijden had gehad.
Het asfalt was weggeslagen waardoor we over de grove kiezels fietsten en op sommige plaatsen was het pad zo smal geworden dat we achter elkaar moesten fietsen, het asfalt was in de rivier verdwenen.
In Linnich deden we boodschappen bij Edeka voor ons ontbijt wat we bij een rustige picknickplek opaten.
We passeerden Hückelhoven, Ratheim en Effeld maar nergens was koffie te krijgen.
Uiteindelijk streken we neer op een terras in Vlodrop voor een cappuccino nog maar 6km bij mijn broer vandaan.
De laatste kilometers gingen door een bos en toen we daaruit kwamen stond Paul ons al op te wachten:-)
Heerlijk om na 6 weken over onze ervaringen te kunnen vertellen en Paul over de zijne.
Na een uitgebreide lunch en uitwisseling van ervaringen sprongen we weer op de fiets om via Roermond, Horn, Heythuysen, Roggel en Heibloem aan te komen op de camping bij Asten waar we een trekkershut konden huren.
De natte tent staat in de hut te drogen en wij zitten aan een Gouden Carolus tripel, het lekkerste biertje wat wij kennen.
We zijn blij weer op Nederlandse bodem te zijn, het mondkapje wat in Duitsland overal verplicht was heb ik in de eerste de beste prullenbak gegooid!

Foto’s 6 augustus

 

Schweinheim - Jülich

 We waren al vroeg op pad.

Het was de hele nacht droog gebleven maar toen we opstonden kwam er een fikse bui.
Onze droge tent werd nat, helaas.
De bui waaide na een half uur over, de regenjassen konden uit tot er in de middag nog een bui kwam en daarna de zon volop ging schijnen.
Omdat we niet wisten of alle bruggen op de route van vandaag nog heel waren, hadden we gisteravond aan de campingbaas gevraagd hoe we het beste naar Euskirchen konden fietsen.
Camping af, rechts, rechts en alsmaar rechtdoor.
We fietsten dwars door een zwaar getroffen gebied en konden onze ogen niet geloven, wat kan water ongelofelijk vernietigend zijn.
In de dorpen die volgden stonden de stoepen in de lagere delen van het dorp vol kapot huisraad, veel elektrische apparaten zoals koelkasten en wasmachines, matrassen en op een sportterrein lagen alle kapotte auto’s op elkaar gestapeld, er was geen raam meer heel en ze waren besmeurd met modder en gras.
Het meisje achter de toonbank bij de bakker vertelde dat haar familie geluk had gehad want er was weinig water de woning binnengedrongen en wees tot haar middel...
In Zülpich dronken we koffie en fietsten verder naar Düren.
Het was nog maar de vraag of we van hieruit langs de Rur konden fietsen.
Er was een alternatief maar een meneer die net over het fietspad kwam aanrijden vertelde dat het in ieder geval tot de helft mogelijk was te fietsen.
De Rur begon hier als een smal driftig riviertje maar ontpopte zich al gauw als een rivier met pit, er waren veel stroomversnellingen en dus fietsten wij de hele dag licht naar beneden :-)
Dat het fietspad te lijden had gehad was duidelijk te zien (en te voelen aan onze billen) aan alle gaten en kuilen maar ze hadden al heel veel werk verricht, alle modder was de berm ingeschoven, nieuw grinten gestort en er lagen zelfs stukken nieuw asfalt.
Als stille getuigen lagen er boomstronken en afgerukte takken op de oevers.
Het pad was zeker geen aardbeien met slagroom maar we konden de route vervolgen en dat was al heel wat.
Aangekomen in Jülich zochten we de camping op, een groot groen grasveld met madeliefjes.
Hoe kun je daar nou je tent opzetten of op zetten?
We staan weer op een rustig plekje weer zonder internet maar dat hopen we morgen over de grens met Nederland op te lossen.
Nog 38km te gaan :-)

Foto’s 5 augustus