20 Oktober

 Onze gastvrouw was al druk in de keuken bezig toen de wekker ging.

We pakten onze spullen in en aten dikke witte boterhammen met net zo’n dikke laag roerei ertussen weggespoeld met een hele sterke bak zwarte koffie.
Op weg naar het station reed ze rustig, heel anders dan gisteren :-)
Bij het loket lieten we zien waar we heen wilden en we kregen een dienstregeling met rood omrandde tijden, de bus zou om 8.05uur komen.
En dat kwam ie ook, punctueel als ze hier zijn!
Na bijna een uur rijden moesten we overstappen.
We wachtten anderhalf uur maar het vloog voorbij want het busstation lag aan het strand en dus gingen we even lekker strandjutten :-)
Er lag genoeg zooi wat aangespoeld was maar helaas geen mooie schelpen.
Het leek alsof we in de verte walvissen zagen maar zeker weten deden we dat niet.
Het volgende stukje met de bus was bijna 3 kwartier rijden naar Muroto Sekai.
We stapten uit en konden zo ongeveer meteen plaatsnemen in de volgende bus.
Omdat we de enige passagiers waren, stopte de chauffeur bij alle bezienswaardigheden waarvan hij vond dat wij er een foto van moesten maken :-))
Hij zette de bus gewoon stil op de rijstrook, wij kregen de tijd om te fotograferen en dan reed hij weer door.
Hij zette ons zelfs voor de deur van het hotel af :-)
We lieten onze rugzak daar achter en klommen de berg op voor Tempel 24 waar we Matsu tegen het lijf liepen, een Japanner die we onderweg een paar maal waren tegengekomen.
Hij liep deze tocht al voor de 16de keer en wist er veel over te vertellen.
We ontmoetten er een Japanse die in Amerika woont.
Omdat we pas om 15.00uur in het hotel terecht konden en zij in het onderkomen van deze tempel sliep, hadden we de tijd om van gedachten te wisselen wat deze tocht ons op kon leveren.
Leuk welke wendingen het gesprek maakte.
We bezochten de vuurtoren, zagen overal vissersboten en liepen via de haarspeldbochten terug naar de oceaan om daar door een aangelegd park terug naar het hotel te wandelen.
Omdat het steeds harder ging waaien, werden de golven steeds hoger en met meer kracht sloegen ze tegen de rotsen aan.
We kregen een kamer met uitzicht op de oceaan maar voordat we daarvan genieten konden moesten we onder de douche.
Niet dat ze ons de badkamer induwde maar we voelden wel een zachte drang.
Een badkamer in Japan bestaat uit een kraan die op kniehoogte uit de muur komt.
Je gaat op een krukje zitten en doucht en sopt je lijf grondig.
En daarna, ja daarna mag je de tobbe in waarin het halve hotel al heeft gezeten.
Menig Japanner wordt boos als een buitenlander die tobbe heeft laten leeglopen want er gaat een giga hoeveelheid “heet” water in en het kost veel tijd voordat de tobbe weer tot de rand toe met water gevuld is.
Het hete water blijft warm omdat het afgedekt wordt met, in dit geval, houten planken.
Na het bad hesen wij ons in de bijgeleverde kimono.
Om 18.00uur was het diner.
Toen we de deur openden zagen we tafels met afgezaagde poten zodat het tafelblad zo’n 30cm boven de grond was met aan weerszijde twee dunne zitkussens.
We probeerden te eten op onze knieën, op onze billen met de benen uitgestrekt onder de tafel, of een been eronder en het andere been met een gebogen knie opzij te leggen om tot slot tot de conclusie te komen dat onze grote lijven hier niet voor gemaakt waren.
Het eten was trouwens super lekker, veel rauwe vis wat we dipten in sojasaus, een soort kroketjes gevuld met groenten en kruiden, sla met sesamdressing, groenten in azijn en een kop soep met champignons en groenten.
Alles ging schoon op!
Ondertussen waren onze bedden opgemaakt: twee futons met kussen en dekbed midden in slaapkamer :-)

19 oktober

 We hadden in de B&B heerlijk geslapen ondanks het klapperen van een paar panelen. 

Het waaide zo hard dat alles wat los zat van plaats veranderde.
Ook tijdens het wandelen vandaag waaide het hard.
In de paar tunnels die wij door moesten, werden de herfstbladeren vooruit geblazen en daar achteraan kwamen wij.
In het dorp kochten we eerst ontbijt met een kop warme koffie.
Ze houden hier van een sterke bak koffie dus als we nog niet wakker waren....
Bij het verlaten van het dorp hing er boven de weg een bord dat het nog 81km was naar Kaap Muroto waar wij heen moeten voor de volgende tempel.
De hele weg loopt langs de kust waar we vandaag al een voorproefje van kregen.
Het was altijd weer goed opletten als we een slaapplaats verlieten want voor we het wisten liepen we de verkeerde kant op.
Vandaag wisten we dat we naar het zuiden moesten maar nergens was ook maar een bewegwijzering te vinden.
Met de telefoon in de hand kwamen we met hulp van de Henro-app de stad uit.
Daar liepen langs de Okugata rivier de bergen in.
De hele weg was geasfalteerd en voor auto’s geschikt maar misschien omdat het zondag was, zagen we haast geen auto’s maar des te meer motoren die ronkend uit het dal naar boven scheurden.
Onderweg waren er een paar uitkijkpunten met bankjes waar we dan gingen zitten om te genieten van het uitzicht.
Zo anders dan in Nederland met zijn zee en duinen want hier in Japan wandelden we door het bos met onder ons de oceaan.
Het laatste stuk weg naar het dorp was de Minami-awa-sunline waar ze op de vangrail nummers hadden gezet om aan te geven dat er een mooi uitzicht was.
Nou, wij vonden alles mooi.
De vergezichten waren prachtig, de bloemen waren mooi, we zagen een slang, een duizendpoot, allerlei vlinders en libelles en nog een paar pelgrims die net zo genoten als wij :-)
Vandaag waren we vroeg klaar met lopen en hoopten dat we gauw met de beentjes omhoog konden gaan zitten.
Helaas, ons onderkomen was nog zeker drie kwartier lopen.
We vonden wel een heerlijk weggetje zonder auto’s maar met de beentjes omhoog zat er even niet in.
Onze gastvrouw had aangegeven dat er geen diner geserveerd zou worden maar onderweg waren we ook geen winkel tegengekomen en dus hadden we niets te eten bij ons.
Geen probleem, ze bracht ons met de auto naar de supermarkt.
Na het douchen stapten we bij haar in en reed ze heel voorzichtig door de nauwe straatjes van het dorp.
Eenmaal op de grote weg, waar ze 50km per uur mocht rijden, scheurde ze met 80km per uur richting winkelcentrum waarbij ze een paar paaltjes ramde die op de weg stonden en bochten nam alsof ze Max Verstappen was.
Heelhuids kwamen we bij de supermarkt aan :-)
Zij ging boodschappen doen voor het ontbijt en wij voor vanavond en voor morgen overdag.
Voor bij de koffie kochten we iets wat het midden hield tussen koek en cake, we kochten de viskoeken die we van de week gekregen hadden en namen genoeg drinken mee.
De terugweg in de auto ging niet anders dan op de heenweg!
In de magnetron verwarmden we onze Japanse maaltijd, aten smakelijk en verdiepten ons in de komende twee dagen.
Morgen gaan vanuit dit dorp met de trein en/of bus naar het zuiden, naar Cape Muroto.
Daar hebben we een hotel geboekt.
De volgende dag lopen wij dan 10km naar ons volgende onderkomen.
Een korte afstand maar de kaap schijnt prachtig te zijn dus daar trekken we graag wat extra tijd voor uit.

18 oktober

Met een Canadees en twee Japanners werd het een gezellig ontbijt.

Google translate leidde ons door de gesprekken heen en we verbaasden ons erover hoe handig dat medium is.
Het miezerde een klein beetje en een Japanner, die weg wilde, dook meteen weer naar binnen, zijn hoofd schuddend.
Hij had er duidelijk geen zin in om nat te worden.
We hoopten voor hem dat hij halverwege de ochtend in een schuilhut zat want toen barstte de hel los.
Zeker een half uur regende het zo hard dat we de bergen rondom ons niet meer zagen.
Daarna regende het nog een tijdje zachtjes door tot uiteindelijk de zon doorbrak, de wolken verdwenen en de temperatuur weer opliep naar 23 graden.
We vertrokken vanmorgen, of het nou miezerde of niet, rond 7.45uur.
Bijna de hele dag liepen we op asfalt, een weldaad voor de voeten die over keien en boomstronken hadden moeten lopen.
De eerste kilometers gingen we door landelijk gebied, dorpjes, weilanden.
Daarna klommen we omhoog om via de Fukui Dam op de andere oever terecht te komen.
Daar zwaaide iemand vanuit een rustplaats, de Japanner die bang voor regen was :-)
Hij was dus toch vertrokken.
Hij haalde ons in toen we bij een splitsing stonden te dubben welke kant we op moesten.
Onze route ging rechts af door het bos maar hij beweerde bij hoog en bij laag dat we daar niet konden lopen, we moesten echt rechtdoor.
Wij rechtdoor en zo kwam het dat we na twee uur lopen uitkeken over de Grote Oceaan.
We liepen door een dorpje aan een haven vol vissersboten.
In de enige straat die het dorpje had, vond Sieb een heel klein winkeltje waarvan de eigenaresse prima Engels sprak :-)
We kochten er twee flesjes koud water en een doos koekjes.
Van haar kregen we twee gebakken koeken, eentje met vis en groenten en de andere met vis en kerrie.
Haar familie had een bedrijfje waar ze deze koeken bakten en omdat we pelgrims waren gaf ze ons er graag twee cadeau.
Ze waren lekker.
Onverwachts kwamen in een bos terecht waar het pad slingerend naar boven liep, we een mooi uitzicht over de oceaan hadden en langs een stroompje weer naar beneden liepen.
In het bos hoorden we de zee tegen de voet van de berg beuken.
Langs de oceaan stapten we verder tot we bij een pad kwamen wat in een cirkel liep met trappen en touwen en waar de zee een boog in de rotsen had weggesleten: Ebisu Arch.
Niet veel later liepen we het dorp Hiwasa binnen waar we aan het eind van de winkelstraat Tempel 24 zagen liggen.
Hoog boven het dorp uit toornde het dak van een rode tempel.
Het was weer een goed onderhouden tempel waar men al bezig was met opruimen.
Alle muntjes die mensen her en der hadden neergelegd, werden op een blik geschoven, de kaarsjes werden gedoofd.
Via de supermarkt gingen we naar de B&B waar we vannacht slapen.

15 oktober

 Afgelopen nacht goot het uit de lucht.

De regen kletterde op het kleine balkonnetje van onze kamer en ik zag ons al helemaal in het plastic gehuld de tocht vervolgen.
Om 6.00uur ging de wekker en helaas, het regende nog steeds.
We hadden een uitgebreid Japans ontbijt met veel vis, soep, groenten en rijst.
De ochtend zouden we daar zeker mee doorkomen :-)
Toen we op het punt van vertrek stonden, stopte de regen.
Het was asgrauw buiten maar dat maakte niet uit, de regenkleding bleef waar die was, in de rugzak.
Het lopen ging heerlijk vandaag omdat het ruim 10 graden koeler was dan gisteren.
Omdat we toch wel kruip door sluip door weggetjes bewandelden waar normaal gesproken geen pelgrim kwam, was er ook nu weer een meneer die ons hielp op de goede weg te komen.
Om zeker te weten dat we hem begrepen hadden, liep hij een stukje met ons mee :-)
Vandaag passeerden we 4 tempels allemaal in Tokushima.
Het is een grote stad die klem ligt rond een berg en de oceaan.
Om die berg liepen we vandaag heen.
In de eerste tempel was het muisstil, we waren de enigen.
Daarna werd het drukker maar vooral met Japanners die pelgrimeren met de auto :-)
Weer terug in de stad waren er meer mogelijkheden om boodschappen te doen en voor Sieb zijn karretje de kans om de bandjes op te pompen.
In een van de straten kwamen we een echtpaar tegen voor het hek van hun huis.
De man trok onmiddellijk zijn portemonnee en gaf aan Sieb een handvol muntjes om als offerande te gebruiken in de tempels.
De vrouw vroeg of we trek hadden in ijsthee en gaf ons twee ijskoude flesjes.
Ze zwaaiden ons na.
Door de drukke straten van de stad was ons hotel snel gevonden en hebben we nu een kamer met een “echt” bed!
Na het douchen gaan we lekker eten, eens kijken wat we dit keer op ons bord vinden.

Slippers in Japan

Slippers in Japan is een dingetje.

Als je aankomt bij je slaapadres trek je je schoenen uit. Zouden wij in Nederland wat van kunnen leren.

Dan ga je naar je kamer en trek je de gangslippers uit En ga je op blote- of kousenvoeten je kamer binnen. Ga je de kamer af om naar de badkamer te gaan dan trek je de gangslippers aan die voor je deur staan.

Bij de badkamer aangekomen doe je de deur open Wat denk je, staan daar slippers klaar. Jouw gangslippers doe je uit en trekt de badkamerslippers aan . Verlaat je de badkamer, trek je de gangslippers weer aan. En hop naar jouw kamer, laat je de gangslippers buiten op de gang voor jouw kamer staan en gaat naar binnen. O jee je moet plassen, kamer uit gangslippers aan, toiletdeur open, gangslippers uit en toiletslippers aan. Naar jouw kamer toiletslippers uit en gangslippers aan, bij jouw kamer gangslippers uit. Hop je kamer in. En, ben je al gek van het slipper ritueel? wij wel! Nog 8 weken slippers aan en uit.

14 oktober

 Vanmorgen stond de wekker op 6.00uur want om half zeven was het ontbijt.

Wat een verrassing, het was een continental breakfast!
Een lekker eitje, plakje ham, beetje kaas, een croissantje met jam en een kop koffie.
Om half acht gingen we op pad om 20km te lopen.
Het werd elke dag vroeger en vandaag zagen we voor het eerst de zon achter de bergen vandaan komen.
De wandeling begon met het beklimmen van de vierde en voorlopig laatste berg.
Wat als mooi asfalt begon werd al snel schots en scheve keien en stenen afgewisseld met boomwortels, we hadden onze wandelstokken hard nodig.
Wat het vanmorgen zo bijzonder maakte, waren de zonnestralen die tussen de bomen van het bos doorschenen en zo sommige delen in de spotlights zetten.
Het was net alsof het bos ontwaakte, zo mooi.
Nadat we 300m aan hoogtemeters hadden gehad, kwamen we bij een kleine tempel.
Boven op de berg, je gelooft het niet, stond een openbaar toilet en een kraan met drinkwater.
Dat kwam mooi uit want het was inmiddels 24 graden, dorstig weer.
Vanaf daar werd de weg “aardbeien met slagroom” want tot aan Tempel 13 was de weg geasfalteerd :-)
We zaten zo hoog in de bergen dat we regelmatig mooie vergezichten hadden.
Af en toe stond er een bankje zodat we heerlijk om ons heen konden kijken.
Staat er ineens een mevrouw voor ons met twee smurfenijsjes in haar hand.
Ze maakte duidelijk dat het vandaag zo warm was dat we een ijsje wel lekker zouden vinden.
Het is niet de eerste keer dat we wat toegestopt krijgen.
We kregen de afgelopen week twee ijskoude drankjes, zakje chips, snoepjes en fruit.
In zo’n twee uur liepen we naar beneden om in een dorpje in het dal aan te komen.
We volgden de kabbelende rivier naast ons en waren om 15.00uur bij de tempel en ons onderkomen want dat lag er pal naast.
Vanuit onze kamer zien we de daken van het tempelcomplex.

13 oktober

 Het was vandaag een meer dan fantastische dag!

De eigenaar van de Ryokan had voorgesteld de bagage te laten vervoeren naar de volgende stop wat we met twee handen aangrepen.
Overal stond dat het vandaag een zware dag zou worden!
Na een ontbijt met vis, soep en een paar schaaltjes met voor ons onbekende dingen, vertrokken we richting Tempel 11 waar we gistermiddag al een stempel hadden gekregen.
Maar goed ook want ze gingen pas om 8.00uur en wij liepen een kwartier eerder langs.
Achter het tempelcomplex begon meteen de tocht door de bergen.
Waarvan ik eerst aannam dat het houten paaltjes waren bleken ze later van cement in boomstructuur te zijn gestort.
Ze stonden er als hekje zodat je niet naar beneden kon storten en later als traptreden.
Al met al zag het er best bos-achting uit en begonnen we aan de eerste klim van vandaag over een heleboel traptreden met die boomstammetjes.
We hebben ze niet geteld maar het waren er ontzettend veel afgewisseld met stukken zand, rotsen en gras.
Boven stond een tekst op een paal.
We gingen er vanuit dat er stond dat we op hoogste punt aangeland waren en maakten een foto van ons samen.
Maar toen Sieb Google-translate gebruikte bleek het om een heel andere paal te gaan, een waarschuwing tegen brandgevaar😂
We daalden een flink stuk af om vervolgens te beginnen aan berg nummer twee.
Over paden met gras en mos met her en der een boomstronk kwamen we boven aan waar we wat aten en ondertussen van een prachtig uitzicht konden genieten.
We daalden af en eenmaal beneden kwamen we in een sprookjeswereld terecht.
Een klaterend riviertje met allemaal rotsblokken waar het water, tussen de stenen door, zorgde voor kleine watervallen, overal varens en bomen, insecten en paddestoelen.
We liepen langzaam, maakten foto’s en genoten van de omgeving.
Toen berg nummer drie.
Hier hadden ze het even anders aangepakt, het wandelpad lag vol met rotsblokken die lukraak waren neergelegd waardoor we meer keken waar we onze voeten moesten neerzetten dan naar de natuur om ons heen.
Het pad was bijna verticaal tegen de berg op waardoor we ons regelmatig aan de touwen die er hingen moesten optrekken.
Op sommige plaatsen lag er water wat zorgde voor spekgladde stenen.
Het laatste stuk werd door boomwortels in beslag genomen dus ook daar was het opletten geblazen.
Bovenop de berg kwamen we uit op het pad naar de tempel.
Aan de kant van de berg stonden Buddha’s, aan de kant van de weg was een balustrade met heel veel lantaarns.
De Tempel zelf bestond uit meerdere gebouwen die in een park stonden waar voornamelijk Redwoods stonden.
De tempel verdween bijna tussen die kolossale reuzen.
Het heeft ons even moeite gekost om daarna de weg naar beneden te vinden maar we waren na anderhalf uur afdalen nog mooi op tijd voor het avondeten in de Ryokan waar onze rugzakken stonden:-)