9 november Tsushima - Uwajima City

 Op het dak van de herberg tikte de regen er vrolijk op los.

Wij draaiden ons nog eens om 6.00uur maar omdat we toch wakker waren besloten we op te staan en de regen te trotseren.
Op de weer app voor Japan zag ik dat de regen nog een paar uur aanhield maar geleidelijk minder zou worden gevolgd door een droge middag.
Na het ontbijt trokken we onze regenkleding aan en vertrokken we samen met Lany, die gehuld was in een knalgele poncho.
We werden uitgezwaaid door onze gastvrouw die ons waarschuwde voor modder op de berg en daarom adviseerde de Matsuo tunnel te nemen.
De tunnel was 1710 meter lang en nam bijna een half uur tijd in beslag.
Het was een goed verlichte tunnel waar door de week ook schoolkinderen gebruik van maakten en er daarom een breed fiets- en wandelpad naast de twee rijbanen was aangelegd.
Al kletsend met Lany was de afstand zo afgelegd ;-)
Net na de tunnel zat een leuk en gezellig café waar we met 5 pelgrims niet alleen schuilden voor de regen maar ook iets warms dronken.
Wij verwenden onszelf en namen naast de koffie ook nog een gebakje.
Volgens de reisplanner liep de route vandaag tot een klein dorp, Mima, waar helemaal geen slaapgelegenheid was.
De pelgrims die naar het noorden liepen, zoals wij, hadden allemaal een onderkomen in Uwajima geboekt, bijna 20km lopen.
In een buitenwijk van de stad kwam er van rechts een auto aanrijden die onmiddellijk stopte toen de dame ons drietjes zag lopen.
Lany begreep dat we even moesten wachten terwijl de dame uit de kofferbak een tas pakte met allemaal plastic tasjes.
Er zaten 4 bakjes met een rijstgerecht in en 4 pakjes met een stuk cake.
De dame deed alles in een mooie tas, stapte in en reed weg, ons verbouwereerd achterlatend.
Het was tegen het middag uur dus die maaltijden kwamen op het juiste moment.
We zochten een plek met bankjes om te eten en kwamen al lopend Jean tegen, een franse pelgrim van 81 jaar die alleen op pad was.
We boden hem één van de vier maaltijden aan, vonden een plek om te eten en genoten van de kookkunsten van de vrijgevige dame.
Jean had niet goed begrepen dat het eten een Osettai was en wilde ons betalen.
Groot was zijn verbazing toen hij eindelijk begreep dat we het eten hadden gekregen.
Ons hotel lag op nog een uurtje open ware het niet dat we langs een tweedehands winkel kwamen waar we “even” naar binnen gingen.
Even lekker snuffelen en eens kijken wat de Japanners beschouwen als tweedehands.
De winkel leek bijna op een soort HEMA, alles gerangschikt, alle schappen keurig opgeruimd, heel overzichtelijk allemaal.
Het enige wat we kochten waren een paar extra dikke eetstokjes voor Sieb want de stokjes die we bij de maaltijden kregen, waren voor hem te klein.
Het hotel lag vlakbij de Fudgi-supermarkt, een Japanse AH, altijd fijn :-)
We kregen een grote kamer met 2 bedden van elk een meter breed.
Op advies van de receptionist aten we in een restaurant vlakbij.
We kozen een menu met soep en een toetje en alles wat daar tussenin zat.
De kelner heeft ons geholpen met het bereiden van een gerecht.
Er lag in repen gesneden rauwe vis met groenten op een bordje, dat ging in een kom met sojasaus, werd geroerd en vervolgens op de rijst gelegd.
Er ging nog wat sojasaus overheen en klaar was Kees.
Erg lekker, ook de andere gerechten waren allemaal even goed.
Nu nog een lekkere kop koffie met chocola en dan plat want morgen lopen we ongeveer 30km. 

8 november Ainan - Tsushima

 Nadat we de hotelkamer weer terug hadden gebracht naar hoe we hem gisteren hadden aangetroffen, waren we vertrokken.

Het was nog voor 7.00 uur maar de supermarkt had de koffie al bruin ;-)
Het zou vandaag een lange dag worden van 29km die bijna helemaal langs de kust zou gaan maar ook langs een doorgaande weg.
Het was zaterdag dus dachten we dat de drukte wel mee zou vallen.
Nee dus, de Japanners werkten altijd, weekend of geen weekend en dus was het behoorlijk druk met auto’s.
Gelukkig zaten er in de route een paar flinke lussen een eind bij de weg vandaan maar helaas bleef het wel de rode draad van vandaag.
Van een mevrouw in een tegemoet komende auto kregen we elk een mandarijn.
Een stuk verder stopte een auto aan de kant van de weg waarvan de bestuurder ons elk 2 mandarijnen gaf.
In deze provincie werden we als pelgrims in de watten gelegd want onderweg kregen we ook nog 2 sjaaltjes, 4 flesjes sportdrank en 2 zakken gepofte rijst.
Bij een dorpje op de route zagen wij de Fransman weer die wij gisteren hadden ontmoet.
Hij vroeg of het zo bleef vandaag met al die auto’s.
Kijkend op de app zagen we dat het mogelijk was om door het bos over een berg heen te klimmen om zo het lawaai van de auto’s te ontlopen.
En aldus geschiedde, we wijzigden onze plannen en liepen het bos in de berg op.
Het was niet het makkelijkste pad maar het karretje hield het prima.
Omdat we vanuit zeeniveau liepen werd het een klim van ruim 600meter.
In de 2 uur die de klim duurde hadden we, geloof ik, alle bankjes die er langs het pad stonden uitgeprobeerd ;-)
We zagen een paar herten lopen en een slang, van zeker anderhalve meter, kronkelend het pad oversteken waarna die doodstil en bijna onzichtbaar tussen de gevallen bladeren bleef liggen.
Eenmaal op de top hadden we een schitterend uitzicht over de oceaan, de rotsen die erin lagen en de diverse kweekplaatsen voor vis.
Uiteraard was de afdaling, helaas, zo gedaan en was het nog 10km. naar het dorp waar we een onderkomen hadden geregeld.
Lopend langs de rivier zagen we weer een ijsvogeltje.
Het beestje zat lekker op een steen te wachten tot er een lekker visje voorbij zou komen.
En dat visje kwam want ook wij hadden heel wat vis zien zwemmen en zien opspringen vanuit het water van de rivier.
Het was even zoeken naar de herberg maar ze hadden op ons gerekend want de bedden lagen al opgemaakt en al op de grond.
Met een Japanse, Lany, zijn we uit eten gegaan bij een heel klein restaurantje met slechts 1 tafel waar de Japanse pannenkoeken op een tafel naast ons werden gebakken.
Ze waren heerlijk!
Het was een gezellige avond na een onverwacht mooie dag door de natuur ipv langs de weg.

7 november Sukumo - Aina

 Bij het openen van de gordijnen zei Sieb dat het erg mistig was.

Dat zag er ook zo uit maar toen we de ramen opende, bleek de mist veroorzaakt door een laagje stof en zand op de ramen.
Het was prachtig weer alleen wel koud, 9 graden en een gure wind.
Na een paar bruine boterhammen met pindakaas stapten we om 7.00uur het hotel uit.
Het feit dat we in een grotere kamer hadden geslapen dan we geboekt hadden, beschouwde de dame achter de balie als een Osettai, een gunst voor een Pelgrim.
Bij Lawson dronken we een grote mok koffie waarna we richting Ainan vertrokken.
Het pad slingerde langs Sukumo en buiten de bebouwde kom zaten we meteen in de natuur waar we bijna de hele dag doorheen liepen.
De enige berg waar we overheen moesten diende zich meteen al aan.
Het was een makkelijk pad waar Sieb met zijn karretje prima overheen kon, zelfs de paar trappen gingen bijna vanzelf, het was af en toe wel erg stijl.
Door de bomen heen zagen we de zon opkomen wat het bos iets sprookjesachtigs gaf.
Overal verschenen lichtplekken op het wandelpad, zo mooi.
Onderweg naar de top stonden er zowaar bankjes iets wat in Japan, tot nog toe, een zeldzaamheid was.
We werden getrakteerd op mooie uitzichten over de oceaan en de bergen om ons heen.
Langzaam maar zeker begonnen de bomen te verkleuren, het was bijna Indiansummer.
Op weg naar Ainan passeerden we een paar dorpjes waar het leek alsof de tijd had stilgestaan.
Vervallen huizen maar ook goed onderhouden huizen met de karakteristieke Japanse daken met ornamenten en houtsnijwerk boven de voordeur.
In alle tuinen stonden bonsai bomen waar de bewoners veel tijd en aandacht aan gaven.
Op elke vrije plek was een groentetuintje te vinden waar gember, aubergines, pepertjes, lente-uitjes werden verbouwd en een groente waarvan alleen de stelen worden gegeten.
En nee, het was geen rabarber ;-)
Het laatste stuk liepen we langs een rivier waar we roofvogels en een ijsvogeltje zagen.
In de stroming lagen diverse stenen, allemaal in beslag genomen door een groep aalscholvers die elk op een eigen steen zaten.
We bezochten Tempel 40 waar een groep van 4 mensen een mantra opzeiden.
Dat maakte het bezoek aan deze tempel heel bijzonder.
Onderweg zagen we zelden iemand maar in de buurt van een tempel was het eigenlijk vaste prik dat we “bekenden” tegen het lijf liepen.
Even verderop lag ons hotel waar we een ienie minie kamertje kregen waar we met onze rugzakken net inpasten.
Nadat we de boel een beetje hadden verbouwd bleef er net genoeg ruimte over om naar de badkamer te komen :-)

6 november Sukumo

 Om 6.00uur vanmorgen zag de wereld er grijs en nat uit.

Het regende niet maar zo te zien was er vannacht het nodige gevallen.
Gisteren hadden we in supermarkt Fuji bruin brood en een tube pindakaas gekocht.
Met een warme kop thee een heerlijk Hollands ontbijt :-)
Vandaag liepen we met een klein rugzakje want na het bezoek aan de tempel zouden we weer naar Sukumo terugkeren.
We waren al vroeg op pad naar Tempel 39.
Tussen de bergen hingen slierten mist die langzaam optrokken.
Voor de zekerheid hadden we onze regenjas bij ons gestoken.
Met een lange broek en een warm vest aan liepen wij over een pad langs een rivier.
Geen auto’s, geen herrie alleen fluitende vogels en af en toe het geluid van een krekel.
Na ruim 2 uur kwamen we bij de tempel aan.
Bij de ingang stond een grote stenen schildpad, het symbool van deze tempel.
Er was zo vaak over zijn kop geaaid dat de steen helemaal glom.
We deden het rustig aan want we hadden alle tijd vandaag.
Het complex was niet groot en om eerlijk te zijn begonnen al die tempels ook wel een beetje op elkaar te lijken.
Van de 39 tempels die we nu gezien hadden, waren vooral die met een goed onderhouden tuin ons het beste bijgebleven.
Er stond altijd een hoofdtempel en een kleinere tempel voor Kobo Dashi.
Bij beide tempels staken we een kaarsje aan, brandden we wierook wat we in een schaal plaatsten en leverden we een naamslip in.
De kleur van de naamslip zegt iets over hoe vaak je deze tocht gelopen hebt.
1 t/m 4 is wit, 5 en 6 zijn groen, 7 tot 24 keer is rood, 25 tot 49 keer is zilver en tot slot 50 tot 99 rondjes is goudkleurig.
Vandaag zagen we een goudkleurige, zo bijzonder, ik maakte er een foto van.
Wij laten het bij 1 keer, hoe mooi de goudkleurige ook is.
Ondertussen waren de wolken opgelost en de temperatuur gestegen tot 18 graden.
We namen dezelfde weg terug en gingen naar de VVV.
Zij hielpen ons met het reserveren van een aantal onderkomens.
De traditionele herbergen worden gerund door Japanners die vaak geen woord Engels spreken wat voor ons een probleem is als we telefonisch reserveren.
Maar nu kunnen we voor weer een week vooruit :-)

5 november Tosa-Shimizu - Sukumo

 En dan kunnen we een keer uitslapen en dan zijn we nog voor 6.00uur wakker.

De route die we vandaag zouden lopen ging dwars door de bergen met na 25km. één plek om te overnachten.
Het risico dat we geen plaats hadden om te slapen weerhield ons ervan om deze route te kiezen en dus kozen we voor de bus.
Tuurlijk was er ook een weg langs de kust naar het noorden maar dan liepen we een groot deel van de dag over een provinciaalse weg met 5 tunnels.
Voor die tunnels was er een uitwijk mogelijkheid om over een wandelpad langs de kust te lopen maar dan werd de route aanzienlijk langer dan de 25km die er nu voor stond.
Ook als we daarvoor hadden gekozen, liepen we toch nog 80% over de weg met verkeer.
We hadden een dienstregeling van de bus waarop stond dat we tot 11.15uur moesten wachten op een bus naar Sukumo.
We zaten op een bankje te bedenken wat we in de tussentijd gingen doen toen er iemand heel enthousiast op ons af kwam lopen.
Het was het echtpaar waar we 2 nachten eerder hadden geslapen en nu helemaal straalden dat ze ons weer tegenkwamen.
Lang leve Google Translate om de stortvloed aan Japanse woorden om te zetten naar voor ons begrijpelijk Nederlands.
Ze wensten ons een mooie en gezonde voortzetting van onze reis.
In een klein en gezellig koffietentje dronken we cappuccino met een flink stuk taart.
Sieb had een dikke pannenkoek met mascarpone en koffie en ik had een ronde chocoladetaart met saus en slagroom.
Het was veel te veel maar veel te lekker om te laten staan :-)
Eenmaal bij het busstation bleek dat we niet de enige pelgrims waren die de tocht door de bergen inruilden voor 5 kwartier in een bus.
De tocht was prachtig want de bus reed bijna helemaal langs een deel van de westkust van het eiland.
Af en toe dook hij een dorpje in om daarna weer bij de oceaan verder te rijden.
De rit eindigde bij het station van Sukumo en een groot winkelcentrum waar ons hotel vlakbij lag.
Vanaf 15.00uur mochten we inchecken maar we wilden van onze spullen af.
Gelukkig konden we de rugzakken in de lobby achterlaten.
Tot 15.00uur vermaakten we ons prima.
We renden bijna gillend weg uit een elektronicawinkel, bijna elk product werd aangeprijsd door stemmen, muziek, belletjes en ander lawaai uit een luidspeaker.
Hoeveel van die speakers er stonden, geen idee, ik ben gestopt met tellen bij 30!!!
In een outdoorwinkel vond Sieb een paar nieuwe “tenensokken” en in de Japanse supermarkt kochten we eten voor vanavond.
Terug in het hotel hadden ze ons geüpgrade naar een grotere kamer met uitzicht op het water, een eigen badkamer en twee bedden van elk een meter breed.

4 november Inbura - Tosa-Shimizu

 Gisteravond lagen we al vroeg op onze futons, het was net 21.00uur geweest.

Met het geluid van de oceaan op de achtergrond sliepen we als blokken beton totdat de wekker afging om 6.00uur.
6.30uur was het ontbijt met vis, omelet, salade en een kom rijst.
Het echtpaar deed er alles aan om het ons naar de zin te maken en toen we vertrokken waren stopten ze pas met uitzwaaien toen we na 50meter om de hoek van de straat uit het zicht verdwenen waren.
Het was nog 18km tot aan Tempel 38: Kongõfukuji.
Onderweg liepen we door dorpen, havens en bos met altijd zicht op de oceaan.
Rotsen en strand wisselden elkaar af.
Op het strand vonden we nog een paar mooie schelpen maar we verwachten niet dat ze heel blijven tot half december.
Omdat de wind was gaan liggen, hield het water zich rustig, er waren nauwelijks golven.
De weg ging op en neer, de ene berg na de andere klommen we over om uiteindelijk bij Tempel 38 uit te komen.
Het was een enorm complex met zeker 7 tempels en een prachtig aangelegde tuin met veel rotsblokken en een vijver.
Dit was meteen het zuidelijkste punt van deze tocht: Cape Ashizuri.
Het was er rustiger dan bij die andere kaap, Cape Muroto waar we 21 oktober waren.
Vanaf de tempel wandelden we over de meest westelijke route naar het noorden met uitzicht over weer een ander stuk water, een binnenzee, Sukumo Bay.
We daalden, we klommen, genoten van de vergezichten over het water en het bos waarin we liepen en ineens waren we het zat.
Langs de weg waarop we liepen hadden we bushaltes zien staan maar we konden niet ontcijferen hoe laat de bus daar stopte.
Toen we in een bocht van de weg op onze navigatie keken om te zien hoe ver we nog moesten lopen, kwam de bus aangereden.
Sieb deed zijn arm omhoog, de bus stopte en de deur ging open.
De chauffeur vroeg in perfect Engels of we naar Tosa-Shimizu wilden.
Ja, dat was voor vandaag onze eindbestemming en hup, we sprongen met ons hele hebbe en houwe in de bus en nog geen kwartier later stonden we in de straat waar ook ons onderkomen lag.
We maakten nog even een Japanse supermarkt onveilig waar we bagger vette hapjes kochten😝 en een bak yoghurt met bosbessen, heerlijk.
In Ryokan Nansui kregen wij een slaapkamer met uitzicht op de haven die er, nu het donker is, gezellig uitziet met de lantaarns aan.
We gaan nu aan tafel, nou ja, zo’n tafel met van die afgezaagde poten waar je na een maaltijd zitten van gekkigheid niet meer weet wat je met je benen moet doen  :-)

2 november Shimanto City

 Vanmorgen konden we uitslapen, we wilden er een echte rustdag van maken :-)

Na een ontbijtje gingen we Shimanto City verkennen en dat wilden we doen op de fiets.
Eerst een lekkere bak koffie gedronken bij de supermarkt en door naar de VVV.
We huurden 2 fietsen en de jongeman zette op een kaart welke bezienswaardigheden er in en buiten de stad te zien waren.
We peddelden langs de rivier naar het westen en zaten al gauw op een smalle weg tussen de bergen want 8 km. buiten de stad lag nog een oude brug over de rivier.
We mochten er niet fietsend overheen en ook niet lopend als er een auto op reed.
Er was geen brugleuning en het was ook niet al te breed.
Toch passeerden ons twee auto’s toen wij de overtocht waagden en inderdaad dan was het eigenlijk net te smal.
We fietsten terug naar de stad en bezochten het Libelle-museum.
Prachtig, zoveel varianten als er zijn, niet te geloven.
Libelles gaan door diverse stadia, eerst een larf, dan een soort kevertje om daarna uit te groeien tot een mooie libelle.
Er was een zaal met opgezette vlinders en een zaal met allemaal aquaria waar vissen, haaien, zeepaardjes en een soort waterhagedis te zien waren.
De mevrouw bij de ingang was dezelfde die gisteren een taxi voor ons had gebeld.
Nu kochten we bij haar libelles die zij maakte van kraaltjes.
Toen we na het ontbijt in alle zondagsrust op de fiets zaten hadden we het opbouwen van een festivalterrein gezien.
Nu was het er gezellig druk met zang en dans en voor de kleintjes allerlei activiteiten.
Het allerbelangrijkste waren de stalletjes met eten.
Iedereen liep wel op iets te kauwen of had een zakje in de hand met iets lekkers erin.
Bij een groep giegelende meiden kochten wij door hun gebakken cake.
Ergens anders saté, bij het tentje ernaast mie en zo hadden we de lunch weer voor elkaar :-)
We kriskraste op de fiets door de stad en stapten af als we iets leuks zagen.
En zo belandden we in een kringloopwinkel, in een soort Hema, in een ijssalon en in Seria een winkel waar alles Y100,= was.
We brachten de fietsen terug naar de VVV en vroegen meteen of zij wisten waar en hoe laat we een bus konden nemen in een dorp waar we over twee dagen aankomen.
Er werd meteen een dienstregeling gepakt, omcirkeld wat voor ons van belang was en de plaats waar we op de bus moesten wachten.
Laat dat nou een straat verder zijn dan waar we een onderkomen hadden geboekt :-)
Omdat het warm water in ons hotel niet werkte, konden we aan de overkant gebruik maken van het badhuis.
Heerlijk, soppen en daarna het hete water in.
Wel apart, ze houden zeker in de badhuizen mannen en vrouwen gescheiden.
Zometeen lekker eten en slapen om morgen fit aan de volgende wandeletappe te beginnen.