11 november Seiyo - Ozu

 Na een kop koffie waren we weer vroeg op pad.

In het dal hing een dikke wolk waardoor onze wereld klein was met een zicht van ongeveer 100m. 
Die wolk zorgde er ook voor dat de temperatuur laag was, onze handen hadden we diep in de mouwen van ons vest gestopt.
De bergen om ons heen waren onzichtbaar.
Gelukkig was de bewegwijzering overvloedig aanwezig want met koude handen konden we de telefoon en dus de navigatie slecht bedienen.
In het dorp stopte een auto met mevrouw voor ons die ons 2 kakifruit gaf, ter grote van een grapefruit.
We aten ze later op de dag op, ze waren heerlijk!
Langs het pad stond een winkel waar we een voorraad gedroogd fruit kochten, altijd goed en nog maar eens een kop koffie met lekkere koekjes :-)
We slingerden dan links dan rechts langs een drukke weg waar we op een gegeven moment toch op moesten vanwege de Tosaka tunnel.
Behangen met reflecterende banden die we in een kast vlak voor de ingang van de tunnel vonden en onze hoofdverlichting op knipperen stapten we de kilometer lange tunnel in.
Alle automobilisten zagen ons op tijd en remden af of gingen in een boog om ons heen.
Meteen na de tunnel was er een bospad stijl omhoog wat uitkwam op een breed pad.
Kilometers lang liepen we door het bos.
Vlak voor Ozu volgden we een weg naar beneden met aardig wat haarspeldbochten die uitkwam bij het oude Ozu.
Er stonden in die wijk nog heel veel oude huizen die vroeger hoorden bij het kasteel wat nog altijd boven op de berg staat te pronken.
Via een grote brug over de Hiji-kawa rivier, liepen we het nieuwe Ozu binnen en waren tegen drie uur bij het onderkomen voor vannacht, een herberg voor fietsers en wandelaars.
Van de gasten kennen we er een paar, gezellig :-)

10 november Tsushima - Seiyo

 Vandaag zou een lange dag worden omdat we gisteren alleen accommodatie hadden kunnen vinden 8km. voor het einde van de dagroute.

Dus die 8km kwamen bij de tocht van vandaag maar.....het zou nog een stuk langer worden.
We verlieten de stad en liepen heerlijk langs het water naar het noorden.
Vlak voor Mima werd het pas echt druk maar ook daar bogen we na een paar kilometer van de weg af om over het platteland verder te gaan.
Er stond een warme maar gure wind die, in de vallei tussen de bergen, de Mimavlakte, grip op ons kreeg en ons dwong onze vesten aan te trekken.
Gelukkig zagen we aan het eind van de lange weg door de vlakte de contouren van Tempel 41.
Het was over de trappen nog een hele klim om er te komen.
Nadat het stempel in ons boek was gezet, liepen we door het bos langs een grote recreatieplas waarna Tempel 42 zich aandiende.
Werkelijk een schitterende tempel!
De route splitste zich daarna  in één met haarspeldbochten en een drukke weg en één die door het bos omhoog ging met een afdaling over asfalt.
We kozen voor de laatste omdat die ons het mooiste leek.
Vlak voor een tunnel bogen we af naar de kust en begon het beklimmen naar de Mount Takamori, 730 meter hoog.
Over het beklimmen deden we twee uur en genoten boven van een prachtig uitzicht over de oceaan met al zijn rotsen en eilanden.
We daalden af wat niet echt vanzelf ging, het was nog modderig van gisteren en zowel de keien als het mos zorgden voor glijpartijen waarbij we ons met behulp van onze stok overeind konden houden.
Na een half uur voorzichtig afgedaald te zijn lag daar opeens asfalt.
Er volgenden negen haarspeldbochten en binnen het uur waren we weer in de bebouwde kom maar nu van de plaats Seiyo.
Het was nog vier kilometer naar Tempel 43 en ja, tempels liggen op een berg, het was dus nog eens 4 kilometer klimmen.
Om 16.50uur, tien minuten voor sluitingstijd, kwamen wij daar aan.
Dit was ook een mooie tempel maar we hadden er geen oog meer voor, we waren kapot van een hele dag wandelen waarvan een groot deel door de bergen.
Het enige wat we wilden was onze schoenen uit en lekker onder een warme douche.
Konden we toch het hotel niet vinden en was het ook nog eens donker geworden.
Straatverlichting is schaars in Japan maar we zagen de lichten van een supermarkt waar we avondeten en een zak chips kochten.
Even iets zouts eten, heerlijk:-)
Een meneer kon ons vertellen waar het hotel was en na nog eens 20 minuten lopen stapten we de lobby binnen.
Uiteindelijk bleef de teller op 37 kilometer steken.

9 november Tsushima - Uwajima City

 Op het dak van de herberg tikte de regen er vrolijk op los.

Wij draaiden ons nog eens om 6.00uur maar omdat we toch wakker waren besloten we op te staan en de regen te trotseren.
Op de weer app voor Japan zag ik dat de regen nog een paar uur aanhield maar geleidelijk minder zou worden gevolgd door een droge middag.
Na het ontbijt trokken we onze regenkleding aan en vertrokken we samen met Lany, die gehuld was in een knalgele poncho.
We werden uitgezwaaid door onze gastvrouw die ons waarschuwde voor modder op de berg en daarom adviseerde de Matsuo tunnel te nemen.
De tunnel was 1710 meter lang en nam bijna een half uur tijd in beslag.
Het was een goed verlichte tunnel waar door de week ook schoolkinderen gebruik van maakten en er daarom een breed fiets- en wandelpad naast de twee rijbanen was aangelegd.
Al kletsend met Lany was de afstand zo afgelegd ;-)
Net na de tunnel zat een leuk en gezellig café waar we met 5 pelgrims niet alleen schuilden voor de regen maar ook iets warms dronken.
Wij verwenden onszelf en namen naast de koffie ook nog een gebakje.
Volgens de reisplanner liep de route vandaag tot een klein dorp, Mima, waar helemaal geen slaapgelegenheid was.
De pelgrims die naar het noorden liepen, zoals wij, hadden allemaal een onderkomen in Uwajima geboekt, bijna 20km lopen.
In een buitenwijk van de stad kwam er van rechts een auto aanrijden die onmiddellijk stopte toen de dame ons drietjes zag lopen.
Lany begreep dat we even moesten wachten terwijl de dame uit de kofferbak een tas pakte met allemaal plastic tasjes.
Er zaten 4 bakjes met een rijstgerecht in en 4 pakjes met een stuk cake.
De dame deed alles in een mooie tas, stapte in en reed weg, ons verbouwereerd achterlatend.
Het was tegen het middag uur dus die maaltijden kwamen op het juiste moment.
We zochten een plek met bankjes om te eten en kwamen al lopend Jean tegen, een franse pelgrim van 81 jaar die alleen op pad was.
We boden hem één van de vier maaltijden aan, vonden een plek om te eten en genoten van de kookkunsten van de vrijgevige dame.
Jean had niet goed begrepen dat het eten een Osettai was en wilde ons betalen.
Groot was zijn verbazing toen hij eindelijk begreep dat we het eten hadden gekregen.
Ons hotel lag op nog een uurtje open ware het niet dat we langs een tweedehands winkel kwamen waar we “even” naar binnen gingen.
Even lekker snuffelen en eens kijken wat de Japanners beschouwen als tweedehands.
De winkel leek bijna op een soort HEMA, alles gerangschikt, alle schappen keurig opgeruimd, heel overzichtelijk allemaal.
Het enige wat we kochten waren een paar extra dikke eetstokjes voor Sieb want de stokjes die we bij de maaltijden kregen, waren voor hem te klein.
Het hotel lag vlakbij de Fudgi-supermarkt, een Japanse AH, altijd fijn :-)
We kregen een grote kamer met 2 bedden van elk een meter breed.
Op advies van de receptionist aten we in een restaurant vlakbij.
We kozen een menu met soep en een toetje en alles wat daar tussenin zat.
De kelner heeft ons geholpen met het bereiden van een gerecht.
Er lag in repen gesneden rauwe vis met groenten op een bordje, dat ging in een kom met sojasaus, werd geroerd en vervolgens op de rijst gelegd.
Er ging nog wat sojasaus overheen en klaar was Kees.
Erg lekker, ook de andere gerechten waren allemaal even goed.
Nu nog een lekkere kop koffie met chocola en dan plat want morgen lopen we ongeveer 30km. 

8 november Ainan - Tsushima

 Nadat we de hotelkamer weer terug hadden gebracht naar hoe we hem gisteren hadden aangetroffen, waren we vertrokken.

Het was nog voor 7.00 uur maar de supermarkt had de koffie al bruin ;-)
Het zou vandaag een lange dag worden van 29km die bijna helemaal langs de kust zou gaan maar ook langs een doorgaande weg.
Het was zaterdag dus dachten we dat de drukte wel mee zou vallen.
Nee dus, de Japanners werkten altijd, weekend of geen weekend en dus was het behoorlijk druk met auto’s.
Gelukkig zaten er in de route een paar flinke lussen een eind bij de weg vandaan maar helaas bleef het wel de rode draad van vandaag.
Van een mevrouw in een tegemoet komende auto kregen we elk een mandarijn.
Een stuk verder stopte een auto aan de kant van de weg waarvan de bestuurder ons elk 2 mandarijnen gaf.
In deze provincie werden we als pelgrims in de watten gelegd want onderweg kregen we ook nog 2 sjaaltjes, 4 flesjes sportdrank en 2 zakken gepofte rijst.
Bij een dorpje op de route zagen wij de Fransman weer die wij gisteren hadden ontmoet.
Hij vroeg of het zo bleef vandaag met al die auto’s.
Kijkend op de app zagen we dat het mogelijk was om door het bos over een berg heen te klimmen om zo het lawaai van de auto’s te ontlopen.
En aldus geschiedde, we wijzigden onze plannen en liepen het bos in de berg op.
Het was niet het makkelijkste pad maar het karretje hield het prima.
Omdat we vanuit zeeniveau liepen werd het een klim van ruim 600meter.
In de 2 uur die de klim duurde hadden we, geloof ik, alle bankjes die er langs het pad stonden uitgeprobeerd ;-)
We zagen een paar herten lopen en een slang, van zeker anderhalve meter, kronkelend het pad oversteken waarna die doodstil en bijna onzichtbaar tussen de gevallen bladeren bleef liggen.
Eenmaal op de top hadden we een schitterend uitzicht over de oceaan, de rotsen die erin lagen en de diverse kweekplaatsen voor vis.
Uiteraard was de afdaling, helaas, zo gedaan en was het nog 10km. naar het dorp waar we een onderkomen hadden geregeld.
Lopend langs de rivier zagen we weer een ijsvogeltje.
Het beestje zat lekker op een steen te wachten tot er een lekker visje voorbij zou komen.
En dat visje kwam want ook wij hadden heel wat vis zien zwemmen en zien opspringen vanuit het water van de rivier.
Het was even zoeken naar de herberg maar ze hadden op ons gerekend want de bedden lagen al opgemaakt en al op de grond.
Met een Japanse, Lany, zijn we uit eten gegaan bij een heel klein restaurantje met slechts 1 tafel waar de Japanse pannenkoeken op een tafel naast ons werden gebakken.
Ze waren heerlijk!
Het was een gezellige avond na een onverwacht mooie dag door de natuur ipv langs de weg.

7 november Sukumo - Aina

 Bij het openen van de gordijnen zei Sieb dat het erg mistig was.

Dat zag er ook zo uit maar toen we de ramen opende, bleek de mist veroorzaakt door een laagje stof en zand op de ramen.
Het was prachtig weer alleen wel koud, 9 graden en een gure wind.
Na een paar bruine boterhammen met pindakaas stapten we om 7.00uur het hotel uit.
Het feit dat we in een grotere kamer hadden geslapen dan we geboekt hadden, beschouwde de dame achter de balie als een Osettai, een gunst voor een Pelgrim.
Bij Lawson dronken we een grote mok koffie waarna we richting Ainan vertrokken.
Het pad slingerde langs Sukumo en buiten de bebouwde kom zaten we meteen in de natuur waar we bijna de hele dag doorheen liepen.
De enige berg waar we overheen moesten diende zich meteen al aan.
Het was een makkelijk pad waar Sieb met zijn karretje prima overheen kon, zelfs de paar trappen gingen bijna vanzelf, het was af en toe wel erg stijl.
Door de bomen heen zagen we de zon opkomen wat het bos iets sprookjesachtigs gaf.
Overal verschenen lichtplekken op het wandelpad, zo mooi.
Onderweg naar de top stonden er zowaar bankjes iets wat in Japan, tot nog toe, een zeldzaamheid was.
We werden getrakteerd op mooie uitzichten over de oceaan en de bergen om ons heen.
Langzaam maar zeker begonnen de bomen te verkleuren, het was bijna Indiansummer.
Op weg naar Ainan passeerden we een paar dorpjes waar het leek alsof de tijd had stilgestaan.
Vervallen huizen maar ook goed onderhouden huizen met de karakteristieke Japanse daken met ornamenten en houtsnijwerk boven de voordeur.
In alle tuinen stonden bonsai bomen waar de bewoners veel tijd en aandacht aan gaven.
Op elke vrije plek was een groentetuintje te vinden waar gember, aubergines, pepertjes, lente-uitjes werden verbouwd en een groente waarvan alleen de stelen worden gegeten.
En nee, het was geen rabarber ;-)
Het laatste stuk liepen we langs een rivier waar we roofvogels en een ijsvogeltje zagen.
In de stroming lagen diverse stenen, allemaal in beslag genomen door een groep aalscholvers die elk op een eigen steen zaten.
We bezochten Tempel 40 waar een groep van 4 mensen een mantra opzeiden.
Dat maakte het bezoek aan deze tempel heel bijzonder.
Onderweg zagen we zelden iemand maar in de buurt van een tempel was het eigenlijk vaste prik dat we “bekenden” tegen het lijf liepen.
Even verderop lag ons hotel waar we een ienie minie kamertje kregen waar we met onze rugzakken net inpasten.
Nadat we de boel een beetje hadden verbouwd bleef er net genoeg ruimte over om naar de badkamer te komen :-)

6 november Sukumo

 Om 6.00uur vanmorgen zag de wereld er grijs en nat uit.

Het regende niet maar zo te zien was er vannacht het nodige gevallen.
Gisteren hadden we in supermarkt Fuji bruin brood en een tube pindakaas gekocht.
Met een warme kop thee een heerlijk Hollands ontbijt :-)
Vandaag liepen we met een klein rugzakje want na het bezoek aan de tempel zouden we weer naar Sukumo terugkeren.
We waren al vroeg op pad naar Tempel 39.
Tussen de bergen hingen slierten mist die langzaam optrokken.
Voor de zekerheid hadden we onze regenjas bij ons gestoken.
Met een lange broek en een warm vest aan liepen wij over een pad langs een rivier.
Geen auto’s, geen herrie alleen fluitende vogels en af en toe het geluid van een krekel.
Na ruim 2 uur kwamen we bij de tempel aan.
Bij de ingang stond een grote stenen schildpad, het symbool van deze tempel.
Er was zo vaak over zijn kop geaaid dat de steen helemaal glom.
We deden het rustig aan want we hadden alle tijd vandaag.
Het complex was niet groot en om eerlijk te zijn begonnen al die tempels ook wel een beetje op elkaar te lijken.
Van de 39 tempels die we nu gezien hadden, waren vooral die met een goed onderhouden tuin ons het beste bijgebleven.
Er stond altijd een hoofdtempel en een kleinere tempel voor Kobo Dashi.
Bij beide tempels staken we een kaarsje aan, brandden we wierook wat we in een schaal plaatsten en leverden we een naamslip in.
De kleur van de naamslip zegt iets over hoe vaak je deze tocht gelopen hebt.
1 t/m 4 is wit, 5 en 6 zijn groen, 7 tot 24 keer is rood, 25 tot 49 keer is zilver en tot slot 50 tot 99 rondjes is goudkleurig.
Vandaag zagen we een goudkleurige, zo bijzonder, ik maakte er een foto van.
Wij laten het bij 1 keer, hoe mooi de goudkleurige ook is.
Ondertussen waren de wolken opgelost en de temperatuur gestegen tot 18 graden.
We namen dezelfde weg terug en gingen naar de VVV.
Zij hielpen ons met het reserveren van een aantal onderkomens.
De traditionele herbergen worden gerund door Japanners die vaak geen woord Engels spreken wat voor ons een probleem is als we telefonisch reserveren.
Maar nu kunnen we voor weer een week vooruit :-)

5 november Tosa-Shimizu - Sukumo

 En dan kunnen we een keer uitslapen en dan zijn we nog voor 6.00uur wakker.

De route die we vandaag zouden lopen ging dwars door de bergen met na 25km. één plek om te overnachten.
Het risico dat we geen plaats hadden om te slapen weerhield ons ervan om deze route te kiezen en dus kozen we voor de bus.
Tuurlijk was er ook een weg langs de kust naar het noorden maar dan liepen we een groot deel van de dag over een provinciaalse weg met 5 tunnels.
Voor die tunnels was er een uitwijk mogelijkheid om over een wandelpad langs de kust te lopen maar dan werd de route aanzienlijk langer dan de 25km die er nu voor stond.
Ook als we daarvoor hadden gekozen, liepen we toch nog 80% over de weg met verkeer.
We hadden een dienstregeling van de bus waarop stond dat we tot 11.15uur moesten wachten op een bus naar Sukumo.
We zaten op een bankje te bedenken wat we in de tussentijd gingen doen toen er iemand heel enthousiast op ons af kwam lopen.
Het was het echtpaar waar we 2 nachten eerder hadden geslapen en nu helemaal straalden dat ze ons weer tegenkwamen.
Lang leve Google Translate om de stortvloed aan Japanse woorden om te zetten naar voor ons begrijpelijk Nederlands.
Ze wensten ons een mooie en gezonde voortzetting van onze reis.
In een klein en gezellig koffietentje dronken we cappuccino met een flink stuk taart.
Sieb had een dikke pannenkoek met mascarpone en koffie en ik had een ronde chocoladetaart met saus en slagroom.
Het was veel te veel maar veel te lekker om te laten staan :-)
Eenmaal bij het busstation bleek dat we niet de enige pelgrims waren die de tocht door de bergen inruilden voor 5 kwartier in een bus.
De tocht was prachtig want de bus reed bijna helemaal langs een deel van de westkust van het eiland.
Af en toe dook hij een dorpje in om daarna weer bij de oceaan verder te rijden.
De rit eindigde bij het station van Sukumo en een groot winkelcentrum waar ons hotel vlakbij lag.
Vanaf 15.00uur mochten we inchecken maar we wilden van onze spullen af.
Gelukkig konden we de rugzakken in de lobby achterlaten.
Tot 15.00uur vermaakten we ons prima.
We renden bijna gillend weg uit een elektronicawinkel, bijna elk product werd aangeprijsd door stemmen, muziek, belletjes en ander lawaai uit een luidspeaker.
Hoeveel van die speakers er stonden, geen idee, ik ben gestopt met tellen bij 30!!!
In een outdoorwinkel vond Sieb een paar nieuwe “tenensokken” en in de Japanse supermarkt kochten we eten voor vanavond.
Terug in het hotel hadden ze ons geüpgrade naar een grotere kamer met uitzicht op het water, een eigen badkamer en twee bedden van elk een meter breed.