20 november Matsuyama - Onishi

 

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Begin doorgestuurd bericht:

Van: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Datum: 20 november 2025 om 17:37:44 GMT+9
Onderwerp: 20 November Matsuyama - Onishi

Vanmorgen zagen we op de tv dat het niet warmer zou worden dan 14 graden met wolken en af en toe zon. 
Dat kwam helemaal uit. 
Bijna de hele dag liepen we langs de rand van het eiland, eerst richting noorden en na de lunch richting oosten. 
Op de rand lopen hield in dat we langs de zee liepen en soms er boven omdat er nauwelijks ruimte was voor de trein, de auto’s, de voetgangers en fietsers. 
Dat hadden ze opgelost door naast de weg een pad te maken op schragen die aan de rots vastzaten. In het pad zaten roosters zodat we de golven onder ons, tegen de voet van de berg uit elkaar zagen spatten.
Op de smalle stukken liepen we langs de doorgaande weg maar zodra het kon pakten we een weg parallel aan die drukke weg.
We liepen door dorpen met mooie, oude, houten huizen.
Gisteravond was hier op het nieuws dat er in het zuiden van Japan 179, meest houten woningen in de as zijn gelegd, ze blussen al 2 dagen.
We aten bij een restaurant aan zee met uitzicht over het water.
Lekker een hamburger met een glas cola, naast elkaar, helemaal gezellig:-)
Ondanks dat we vandaag 30km. liepen en we genietend van alle mooie dingen om ons heen, waren we tegen 16.00uur in de herberg waar er nu voor ons gekookt wordt :-)
Ze wilden graag dat we voor het eten hadden geschrobd en gebadderd.
Heerlijk in de hete tobbe en daarna in een kimono-badjas om 18.00uur aan tafel :-)



Verstuurd vanaf mijn iPhone

23 november. Onomichi - Imabari

 Er valt weinig te vertellen want als je het verhaal van gisteren achterste voren leest, heb je het verhaal van vandaag :-)

Tuurlijk waren er weer bijzondere momenten.
Toen we vertrokken was de temperatuur rond het vriespunt.
Ons gewone kloffie breidden we uit met een wollen vest, een regenjas/windstopper en handschoenen.
We zagen de zon opkomen boven de bergen, een warm oranje bal die lange schaduwen wierp op de grond.
We hoopten dat de pont al vaarde op zondagochtend op dit tijdstip (7.30uur).
Tuurlijk wel en het was nog druk ook!
De pont zat vol met scholieren, die inderdaad naar school gingen en mensen die aan het werk moesten op zondag.
Wij waren de enige die vrij hadden vandaag :-)
Voordat we aan de bruggen-reeks begonnen, dronken we een heerlijke kop koffie in een cafeetje aan het water.
Pas na de tweede brug gingen de handschoenen en windstoppers uit.
We stopten bij een kleine markt waar we een gevulde rijstbal en een kop thee kregen aangeboden.
Of we nog even wilden wachten voordat we verder fietsten.
De voorbereidingen voor de gevulde rijstballen waren in volle gang en ik mocht helpen met de rijst elastisch te maken door er met een houten hamer op te slaan.
Daarna ging een groep dames de rijst vullen met rode bonen puree.
We liepen langs een paar kraampjes met tweedehands spullen.
Sieb zag een instrument dat op boten en in vliegtuigen wordt gebruikt, een hellingshoek om te zien hoe scheef de boot vaart of het toestel vliegt.
Hij kreeg het gratis mee.
Er stond een rode, ronde doos met daarin een kaligrafeer-set. 
Na alle stempels in ons boek vonden we het leuk om deze, voor het luttele bedrag van €0.60, mee te nemen.
Ik wilde hem net in mijn tas stoppen toen een jonge Japanse vrouw in het Engels aan mij vroeg of ik hem hier gekocht had.
Zij was zelf een kaligrafiste en liet ons haar instagram-account zien.
Echt schitterend, ze zette het zelfs als tatoeage.
We raakten aan de praat en bleek dat een goede vriend van hun een “ramen” (mie) restaurant in Amsterdam heeft.
Japanser kunnen we het niet krijgen dus meteen het adres genoteerd :-)
Op het eiland daarna hadden we gisteren de zuidkant gefietst en kozen we vandaag voor de noordkant die veel groener was met witte stranden en palmbomen.
We waanden ons in Zuid Frankrijk aan de Côte d’Azur.
We fietsten verder onder een blauwe lucht met witte en dreigende wolken maar gelukkig viel er geen drup regen.
Tussen de middag aten we bij een tentje streetfood, een dubbelgevouwen omelet met mie ertussen en overgoten met zoete sojasaus en mayo.
Over de volgende twee eilanden waren we zo heen gefietst en begonnen we aan Oshima met een paar flinke heuvels en tot slot de langste brug.
Gelukkig werd de weg naar het Centraal Station van Imabari ook met een blauwe lijn aangegeven en leverden we rond half vier de fietsen weer in.
We hadden een super fijn weekend gehad met mooi weer, nauwelijks wind, gezellige mensen ontmoet, oude dorpen gezien en een paar hele goede fietsen.
Morgen een dagje rust en dinsdag beginnen we dan aan de laatste 300km van onze tocht.

19 november Hiroshima - Matsuyama

 Gistermiddag toen we terugkwamen uit de stad vertelde de jongeman achter de balie dat het hem gelukt was een slaapplaats voor ons te regelen in een tempel.

Voor we waren vertrokken hadden wij hem gevraagd of hij dat kon regelen want bij de tempels spreken ze nauwelijks Engels., dus in zijn Japans maakten we meer kans.
Hij vroeg zich wel af waarom wij daar wilden slapen.
We legden uit waar we mee bezig waren, hij begreep er niets van.
Hij had nog nooit van de Pelgrimstocht gehoord en wilde van alles weten.
Tot slot werd ik volgestopt met tandenborstels, zeep, handdoeken en make-up verwijder lotion.
Alleen dat laatste was nodig, de rest heb ik vriendelijk afgeslagen, ik had geen zin in nog meer gewicht in mijn rugzak.
In de avond waren we uit eten gegaan om de hoek van het hotel.
We zagen mannen in pakken een lift nemen dus wij er achteraan en mee naar de 5de verdieping.
Was daar een grote afgeschermde ruimte met daarvoor allemaal dezelfde zwarte herenschoenen in de diverse maten.
Dit was dus geen goed idee en we gingen een verdieping lager kijken wat daar zat.
Voor we het wisten zaten we in een afgesloten ruimte, schoenen op de gang.
De tafel had de bekende afgezegde poten maar groot was de verrassing toen bleek dat onder de tafel een diep gat zat om je benen kwijt te kunnen :-)
We bestelden Bonito op stro geroosterd, gemengde sla en geroosterd rundvlees.
Alles ging op, het was echt heel goed klaargemaakt.
Terug in het hotel pakten we zoveel mogelijk van onze spullen in.
We hadden berekend dat we ongeveer een half uur met de tram onderweg naar de haven zouden.
De boot vertrok om 7.30uur en dus stonden wij om 5.45uur op.
Altijd weer vreemd om na twee dagen “rust” weer die rugzak op mijn rug te hijsen.
Sieb maakte het karretje in orde en keurig op tijd kwamen op het station aan voor de tram naar de haven, de groene lijn nr.5.
Op de minuut nauwkeurig vertrok de boot, een high speed ferry, die er 5 kwartier over deed om aan de overkant te komen.
We stapten in een bus die ons na 500meter afzette bij de trein die wij weer na de derde halte verlieten.
En zo ging het ook met de supermarkten, de een had dit, de ander dat en de derde had een lekkere bakkie koffie.
We waren al snel bij Tempel 52 en niet veel later bij de volgende.
Bij beiden was het heerlijk rustig en konden we de tijd nemen om rond te kijken want rond het middaguur waren we al bijna bij ons hotel waar we pas rond 15.00uur terecht konden.
We liepen langs de zee die we morgen ook de hele dag aan onze zijde hebben, de  Inlandse Zee.
Onze kamer was al klaar en dus keken we vanuit onze kamer uit over de zee 
waar we vanmorgen nog overheen gevaren waren.
Straks even lekker over het strand lopen en schelpen zoeken :-)

18 November

 Het werd een andere dag dan we hadden bedacht.

We zouden naar het eiland Itsukushima vanwege alle herten daar, een uitzichtpunt op een berg met tempel en een rode toegangspoort in de zee maar omdat de zool van Sieb zijn wandelschoen losliet, moesten we op zoek naar een schoenmaker.
In dit hotel spraken ze vloeiend Engels dus werden we met een plattegrond met omcirkelde doelen op pad gestuurd.
Met de tram naar het stadscentrum waar we al gauw het spoor bijster waren :-(
In een winkel met leren tassen en schoenen vroegen we het nog maar eens.
De man wist precies waar we wezen moesten.
En inderdaad, er zat een schoenmaker in een heel klein winkeltje vlak naast het gigantische gebouw van Fukuya, een soort van Bijenkorf.
De mannen bekeken en overlegden hoe ze het gingen aanpakken.
De schoenen konden gerepareerd worden en om 18.00uur weer opgehaald.
Ondertussen zwierven wij nog wat door de stad.
Er was een ceremonie gaande met tromgeroffel in een Shinto Tempel.
Met versierde harken kwamen mensen naar de tempel voor een zegening waarna ze blij wegliepen.
Geen idee wat hier de bedoeling van was, misschien om de opbrengst van hun groentetuin te zegenen want het Shintoïsme is een inheemse natuurreligie.
Overal in de binnenstad stonden kraampjes met streetfood.
Aan een spies geregen inktvis, of rundvlees, of gemarineerde kip of rijst gerold in spek met lente-uitjes en mayo, deegballetjes gevuld met inktvis, pannenkoeken op een stokje, pannenkoeken gevuld met zoete bonen, vers gebakken koekjes en nog veel meer waar we de herkomst niet van konden achterhalen.
Maar dat de Japanners het lekker vonden was goed te zien, overal stonden etende tieners die het lekkers vastlegden op FB of Instagram :-)
We dronken nog een bakkie lekkere koffie bij Starbucks en namen de tram terug naar het hotel.
Sieb bracht een bezoek aan de kapper waar hij onder handen werd genomen en terugkwam met een Japanse coupe, opzij kort en bovenop wat langer :-)
Als hij straks zijn wandelschoenen heeft opgehaald gaan we hier in de buurt eten.
Gisteravond gingen we de stad in waar een gebouw stond waarvan de eerste 5 verdiepingen gebruikt werden door 25 restaurantjes waar Japanse gevulde pannenkoeken gebakken werden: Okonomiyaki.
Het wemelde er van de buitenlanders dankzij Tripadvisor of zoiets.
We kwamen terecht bij een zoon en zijn moeder die ons lieten plaatsnemen op twee krukjes aan een grote bakplaat midden in de keuken.
Hij begon meteen met een laag beslag op de bakplaat te bakken met daarop fijn gesneden kool en kruiden.
Een ei werd al roerend gebakken, een portie mie erbij, kruiden, olie en al omscheppend werd het eten verwarmd om toen het goed heet was bovenop het deeg en de kool te leggen en onze kant op te schuiven.
Het geheel werd rijkelijk voorzien van een dikke okonomiyaki-saus en mayonaise.
Wat sesamzaadjes voor de finishing touche en klaar was Kees, of in dit geval Yoshi.
Dit keer aten we niet met stokjes maar met een kleine spatel waarmee we de pannenkoek in stukje sneden en opaten.
Goed bedacht want zo bleef het eten tot de laatste hap warm.
Dat we in de keuken zaten was wel bijzonder want toen de pannenkoeken klaar waren ging de zoon gegaard rundvlees in plastic zakjes scheppen om in te vriezen en zijn moeder begon alvast aan de afwas :-)

17 november. Matsuyama - Hiroshima

 Al vroeg waren we uit de veren om met de taxi naar de haven te rijden waar om 7.30uur de Highspeed boot vertrok die ons naar Hiroshima bracht.

In de 5 kwartier die de oversteek duurde, hadden we niet veel te doen want we mochten niet naar buiten wat een beetje overdreven was want zo snel gingen we nou ook weer niet, het boegwater spatte niet tegen de ramen omhoog :-)
Bij aankomst stond de trein naar het Centraal Station van Hiroshima al te wachten.
Na een half uur stapten we uit met het idee dat we zo het station uit konden lopen.
Maar na diverse roltrappen en een lift kwamen we weer op de plek waar we uit de trein waren gestapt.
Hoe dan???
Gelukkig stond er een hulpvaardige beveiliger die met ons meeliep en toen bleek dat het station uit meerder lagen bestond waar ook nog eens heel veel winkels in zaten.
Een kwartier later konden we onze spullen in de lobby van het hotel kwijt en gingen we dwars door de stad naar het Peace-Park.
Nog voor we de Honkawa Rivier over waren gestoken, zagen we het enige gebouw in Hiroshima dat nog herinnerde aan wat er in augustus 1945 gebeurde: The Atomic Bomb Dome.
Van het eiland was een groot deel van de noordelijke punt in gebruik om de atoombom, die door de Amerikanen boven deze stad werd gedumpt, nooit meer te vergeten.
Het park zelf stond vol met gedenkstenen en beelden.
Er brandde een eeuwige vlam voor alle slachtoffers van deze bom.
Er waren kasten vol met origami kraanvogels van schoolkinderen uit heel Japan.
Vanaf de bovenste etage van een gebouw dat naast het park stond hadden we zicht over het park en hoe groot het was.
Aan de zuidkant stond het Hiroshima Vredes Gedenk Museum.
Wat we daar zagen, lazen en hoorden was zo wreed, pijnlijk en zo onbeschrijfelijk  zinloos dat ik het moeilijk vind er over te vertellen.
De tram bracht ons weer terug naar het station, we liepen naar het hotel.
We kregen de sleutel van onze kamer op de 7de etage met uitzicht over de stad.
Even niets, even stilstaan bij wat er zoveel jaren geleden voor leed was aangericht door  iemand die op bevel van hoger af een atoombom liet vallen op Hiroshima en Nagasaki, twee steden in Japan waarbij meer dan 250.000 slachtoffers vielen. 
In de jaren die hierop volgden vielen er nog duizenden slachtoffers door stralingsziekte en kanker.

16 november Matsuyama

 We werden wakker en zagen een prachtige blauwe lucht.

Gelukkig geen mist meer, die hadden we in de bergen achtergelaten.
Tijdens het ontbijt bedachten we dat het wel leuk was om op de fiets nog 2 tempels te bezoeken en daarna maar zien wat er op ons pad kwam.
Het hotel had twee fietsen, kleine vouwfietsen waarvan de zadelpen een flink stuk omhoog moest anders fietsten we met onze knieën in onze nek.
We moesten goed opletten want voordat we er erg in hadden reden we aan de verkeerde kant van de weg maar we kwamen na een half uurtje aan bij Tempel 50.
Zo stil en rustig.
Er liep een echtpaar in traditionele kleding, zij in een kimono en hij in het zwart.
Binnen 10 minuten waren bij een heel bijzondere tempel.
Er waren kinderen van 5, 6 jaar in traditionele kleding en er waren ouders met baby’s.
Het schijnt dat deze plek voor geluk en gezondheid zorgt en dat daarom veel ouders in november hun kind naar deze tempel brengen.
Al dat kleine grut was leuk om naar te kijken :-)
Ook was er een lange grot met oude beeldjes die op kinderen leken.
Op de fiets deden we een stuk van de Henro route en zo kwamen we langs een enorme gouden bal, Fudoki Hill Mantora.
Geen idee wat het allemaal betekende maar ik kreeg kippenvel van de plek, allemaal houten beelden die me aanstaarden, brrr.
Weer verder kwamen we bij een shrine, de Isaniwa Shrine.
Een prachtig rood gebouw wat nog dienst deed als gebedsplaats.
Ook hier waren jonge kinderen in traditionele kleding die de zegen van een geestelijke kregen.
Wij kwamen op de fiets vanuit een hoger gelegen deel er naartoe maar de mensen die vanuit de stad deze plek wilden bezoeken moesten een goede conditie hebben want er was een hele lange trap naar boven.
Verderop stond een klok die elk uur in beweging kwam.
De klok werd hoger en breder, er bewogen poppen en voor de 2 minuten dat het duurde, stonden er veel mensen te kijken.
Via een overdekte winkelstraat kwamen we uit bij het oudste badhuis van Japan: 
Dogo Onsen.
Een heel mooi oud en groot gebouw waar vanuit een grot warm water naar binnen stroomde en iedereen daar lekker kon badderen.
Het kasteel van Matsuyama lieten we voor wat het was.
Altijd leuk om met een kabelbaan naar boven te gaan maar het was er druk en we wilden ook nog een fietstocht regelen voor volgend weekend.
Dus terug in het hotel pakten we alles bij elkaar om onderkomens te regelen.
Naast de receptie was een grote tafel waar we de ruimte hadden om alles overzichtelijk neer te leggen en de receptioniste om hulp te vragen indien nodig.
Nou, die hulp konden we wel vergeten, niet omdat ze geen Engels sprak maar omdat ze voor gasten van dit hotel geen reserveringen in andere onderkomens mocht regelen.
Uiteindelijk lukte het ons toch dus zitten we volgende week 2 dagen op de fiets:-)
Nu gaan we onze spullen inpakken want morgenochtend verlaten we voor twee dagen Shikoku om in Hiroshima naar het Vredespark en het museum te gaan over alle ellende die de eerste atoombom veroorzaakte.
Meneer de President: slaap zacht!

15 november Kumakogen - Matsuyama

 Alles werd ingepakt voor de volgende etappe.

Dit keer naar een grote stad, Matsuyama, waar we voor 2 nachten een hotel geboekt hadden.
Na het ontbijt stapten we het hotel uit en stonden meteen weer in de mist.
Zo’n drama was het niet want de eerste 12km was langs een doorgaande weg die heel langzaam omhoog ging naar de Misaka-tōge pas.
De zon ging veel sneller naar boven want toen die eenmaal boven de bergen uitkwam, was de mist in 10 minuten opgelost :-)
De rest van de dag hadden we een strak blauwe lucht met her en der een wolk.
De temperatuur was prima om te wandelen, rond de 18 graden.
Bij een rustpunt bij de pas, ontmoetten we onze medepelgrims weer, allemaal naar Matsuyama, allemaal een ander onderkomen :-)
Vanaf de top gingen we door het bos naar beneden, het was er zo stil, zo mooi.
We wandelden door dorpen met veel verlaten huizen maar ergens zat nog een mevrouw op leeftijd fruit schoon te maken.
Ze wenkte ons en via de vertaler begrepen we dat ze het over haar kinderen had.
We mochten een streng gedroogde kaki van de waslijn pakken, zij was helemaal blij met ons presentje voor haar uit “Orranda”, Holland.
In een ander dorp stond een gemeenschapshuisje waar 3 vrouwen gingko-noten poften wat niet helemaal zonder gevaar was want ze deden oude kranten in een kacheltje die eerder in de hens stonden dan dat ze het deurtje dicht kregen.
De noten lagen op een schaal met een korf er overheen bovenop de kachel en op het moment dat er gekeken werd of ze goed warm waren, schoten de noten alle kanten op.
Sieb kneep met zijn leatherman de harde schillen stuk en er kwam een zacht groen nootje tevoorschijn.
We werden volgestopt door de vrouwen met koekjes, fruit, thee en de nootjes.
Toen we weer opstapten vroegen ze waarom we zo’n haast hadden, ze vonden het gezellig en waarschijnlijk waren de pelgrims het enige wat ze meemaakten want we hoorden later dat we er allemaal geweest waren :-)
Via de buitenwijken van Matsuyama liepen we langs tempels 46, 47, 48 en 49.
Na Tempel 47 was er iets ongewoons.
We liepen langs iets wat op een tempel leek maar toch ook weer niet.
Er zat een pelgrim dus besloten we om te kijken wat het was en zagen een monnik zitten die vervolgens een prachtig extra stempel in ons boek zette :-)
Het was Monjuin, een kleine tempel die niet bij de 88 tempels hoort die wij bezoeken.
Er zijn 20 van die kleine tempels die een stempel plaatsen op de lege bladzijden in de Pelgrimsboeken.
De oude huizen en bonsai-bomen maakten langzaam plaats voor moderne woningen en flatgebouwen.
Waar eerst nog rijstvelden en groentetuinen lagen, lag nu asfalt voor alle auto’s.
Zebrapad: nooit van gehoord, we moesten al aanstalten maken tot oversteken want dan pas maakten we kans dat er gestopt werd.
Voordat het donker werd waren we bij Tempel 49, een eenvoudige maar mooie tempel.
We liepen naar het station, kochten een kaartje voor Centraal Station Matsuyama, stapten in en 3 haltes later weer uit om direct naast het station ons hotel binnen te lopen.
Vanuit onze kamer kijken we een brede straat in met veel eettentjes, veel mensen en veel straatverlichting, iets wat in de bergdorpen waar wij overnachtten niet zo was.
Het is weer even wennen maar we vinden het wel gezellig.