1 mei

Het was een en al bedrijvigheid om 6.30uur.

Het ontbijt werd geserveerd tussen 6.30 en 7.30uur, de meesten ruimden eerst hun spullen op om daarna te eten.

Wij deden het andersom, wijs geworden door een keer de hond in de pot te hebben gevonden althans, op een paar stukjes stokbrood na, was toen alles op geweest.

Maar nu hadden we lekker warm geroosterd stokbrood met boter en suiker of jam.

De koffie was geen kopje maar wel zo groot als een soepkom, heerlijk.

De eigenaar van de herberg verzorgde het ontbijt en schonk koffie uit een grote metalen ketel en de warme melk uit een andere grote metalen ketel, geweldig, het kolkte al stomend de kommen in :-)

We zagen de zon opkomen en om 7.45uur waren we onderweg naar Carrion de los Condes, een plaats met drie kloosters waar pelgrimsherbergen in gehuisvest waren.

We verlieten Boadille del Camino en waanden ons meteen in Nederland.

Het land waar we 27km doorheen liepen was zo plat als een dubbeltje.

We kwamen zelfs een sluis tegen waarin het waterniveau ongeveer 10m was.

Er waren twee routes, wij kozen de alternatieve route die 2km langer was maar wel door de wei ging en langs de rivier ipv langs een provinciale weg.

Het water in de rivier stroomde stevig door en aan de zooi in de bomen konden we zien dat ie flink kon stijgen als de sneeuw in het hooggebergte smolt.

Het landschap was prachtig, net de Noord Oost Polder :-)

Elke 5 à 6km was er een dorpje met een kroeg of cafeetje waar we koffiedronken in het zonnetje, bijkletsen met anderen en onze lunch kochten om die langs de route ergens te verorberen.

En we vonden een pracht plek, bij een kerk die in the middle of nowhere stond.

Jammer genoeg was ie gesloten, op de foto's zag het interieur er erg mooi uit.

Een dorpje lag iets verderop waar een wit rond gebouwtje stond zonder ramen.

We waren nieuwsgierig wat het was, we hadden ze al vaker gezien.

De deur stond open en wij naar binnen, bleek het een enorme duiventil te zijn.

We konden niet ontdekken hoe de duiven binnen konden komen en waarom de Spanjaarden duiven hielden, zeker niet als postduiven.

Het was nog een uurtje lopen naar ons eindstation voor vandaag, het laatste stuk was wel langs de weg maar op zondag gelukkig niet zo druk.

Nu zitten we dus in een klooster voor €7,= per nacht per persoon en het is hier echt muisstil op de kerkklok na :-)

Foto's 30 april

Beste lezer 
Er komen weer wat cijfer van mijn kant. 
Maar eerst wat belevenissen. 
Vannacht ondanks het snurken van medere pelgrims toch goed geslapen. 
Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen. 
Met van die oordopjes die je moet oprollen en dan in het oor doen. 
Ik heb ze zo diep gedaan dat ze elkaar in het midden van mijn hoofd elkaar raakten. 
Dat heeft goed geholpen heb niets gehoord. 
Hoe weet je nu of je oorpluggen nodig hebt of niet. 
Dat gaat als volgt je kijkt rond en schat de leeftijden in. 
En dan vooral die van de mannen de  wat dikkere zijn de snurker. 
Al hoe wel ik me gisteravond met had vergiste me schromelijk. 
Er lag een dame van +/- 35 naast mij op het bet naast mij. 
Die was de eerste die begon niet te geloven. 
En wat denk je zij is er vannacht weer gelukkig op een andre kamer hoop ik. 
De de pluggen gaan er weer in want er zijn te veel die het predikaat snurker hebben. 
Slaap lekker allemaal. 
De cijfer. 
Calorieën: 26498
Uren lopen: 78,63
En de gestegen meters zijn 5714. 
Lieve lezers dat was het weer wat mij betreft.
Siebren

Foto's van 29 april

29 april

Na negen uur geslapen te hebben stonden we op tijd op om even na achten onze wandeling te beginnen.
Vandaag stond het begin van een vijfdaagse op het programma.
De Meseta lag onder onze voeten, het oudste stukje van Spanje ooit omhoog gedrukt door een aantal bergketens en door erosie vlak geworden.
Het was prachtig, veel groene graanvelden, stapels keien die uit dat land geploegd waren en af en toe een rotspartij boven alles uit.
De komende dagen blijven we op ongeveer 600m. hoogte lopen.
Wij voelen ons als een vis in het water, het lijkt op Nederland :-)
Tenminste, dat dachten we.
Een groot deel van de ochtend liepen we licht stijgend, af en toe dalend door het landschap en genoten van het groen om ons heen.
We zouden na anderhalf uur toch bij een dorpje aankomen maar er was in geen velden of wegen ook maar iets wat er op leek te bekennen.
Tot we aan de rand van een berg kwamen en we op ongeveer 100m. diep het dorpje zagen liggen.
De weg naar beneden was flink stijl maar onze voorgangers hadden de grond al aardig platgelopen en met een lach van oor tot oor daalden we af.
Dit was genieten !
In ongeveer 10 minuten waren we in het dorp.
We namen een lekker bakkie koffie, aten ons brood op en begonnen aan een prachtig stuk van Spanje.
We passeren Sambol, het enige wat er stond was de herberg :-)
In Hontanas dronken we een flinke beker chocolademelk om daarna nog anderhalf uur te lopen naar San Anton om te slapen in de kerk.
Maar ineens hadden we geen zin meer, na het zitten was de energie ineens verdwenen.
We besloten om in het dorpje te blijven slapen en vonden twee bedden in een nieuwe herberg waar ik voor het eerst in mijn leven onder een regendouche stond.
Heerlijk warm maar een beetje een slap straaltje :-)
Zometeen gaan we zelf koken, lekker pasta met een saus met chorizo.
Het pelgrimsmenu is echt elke keer met kip, ik zou er haast veren van krijgen :-)

Foto's 28-4-2016

28-4-2016

Gisteravond hebben we heerlijk gegeten in het restaurant tegenover de herberg.
Siebren begon met een zalige pompoensoep en ik had een bord spaghetti met artisjokken dit alles begeleidt met een lekkere rode wijn.
Daarna Siebren  rundvlees en ik vis om het geheel af te sluiten met yoghurt met verse aardbeien.
Omdat de Spanjaarden zo laat eten, konden wij vanuit het restaurant meteen in de slaapzak en waren meteen vertrokken.
Om twaalf uur werd ik echter wakker van het vreselijke gesnurk van de enige Spanjaard op de kamer, het was echt oorverdovend.
Of ik nou eens kuchte of tegen het bed stootte, het hielp niet.
Uiteindelijk heb ik hem wakker gemaakt om te vragen of het wat zachter kon.
Flauwekul natuurlijk, de man kon er zelf ook weinig aan doen maar het had wel als voordeel dat de slaappil die ik vervolgens nam werkte voordat hij weer bomen om ging zagen.
Om 6.15uur waren we wakker, om 7.00uur was ik bij de bakker voor een lekker knapperig stokbroodje en wat worst en na dit alles weggespoeld te hebben met een kopje thee gingen we om 7.45uur op pad.
De sneeuw die voorspeld was lag er niet maar koud was het wel.
Met de buff over de oren en de handschoenen aan marcheerden we achter elkaar aan de berg op.
Op de top stond een kruis en was een labyrint gemaakt van keien maar er stond zo'n koude gemene wind dat ik vanaf zag om het te lopen.
Vandaag waren we allerlei behoorlijk in de contramine.
Na de berg wees de pijl dat we langs een industrieterrein moesten lopen maar wij wilden naar een dorpje dat aan de voet van de berg lag.
Als enige sloegen we links af en wat schetst onze verbazing, na het dorp lopen we in dezelfde groep als voor de afslag maar nu vooraan ipv ergens achterin.
In het volgende dorp namen we een bak koffie en zagen nog een aantal bekenden :-)
Na 21km. waren we aan de rand van Burgos en stonden we op een punt waarvan onduidelijk was welke kant we op moesten.
De app. zei rechtdoor maar andere pelgrims vertelden dat links af iets langer was en je zo langs de rivier de stad inliep ipv langs de weg.
Daar hadden wij wel oren naar :-)
We wandelden een paar km. langer maar wat was het mooi en rustig.
Langs de rivier door het park totdat we over een brug bij de kathedraal uitkwamen.
Weer allemaal bekenden, het begint nog gezellig te worden :-)
Inmiddels was de lucht strak blauw en daar stak de kerk prachtig bij af.
We aten een broodje bloedworst, een specialiteit hier.
We liepen toch nog ongeveer 7km. om uit de drukte te zijn en zijn nu aangeland in  Villalbilla de Burgos waar een ooievaar bovenop de kerktoren de boel in da gaten houdt.
We hebben een kamer voor z'n tweeën in een pensionnetje, helemaal goed.
Lekker vannacht tussen de witte lakens, wouw !