vrijdag 2 september 2016
Via Cruz de Ferro naar Elcebo 34.83km.
Vanmorgen stonden we voor dag en dauw op om de hitte een beetje voor te blijven.
In het donker vertrokken we, om ons heen werd het in een half uur tijd licht.
Geen zonsopgang want er hingen wolken die door de zon al gauw als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het werd een zonovergoten dag met alleen boven de berg waar we overheen gingen, wat wolken.
De eerste 5km liepen we op een lege maag om die bij het eerste dorpje te vullen.
Een broodje gezond ( een half stokbrood :-) en een flinke kop koffie waar we weer een paar uur op voort konden.
Om 11uur kwamen we bij Rabanal del Camino aan, te vroeg om in het door een vriendin aangeraadde hutje in de tuin te overnachten, sorry Aaf, volgende keer misschien :-)
Na Rabanal kwam er eerst heuveltje om gevolgd te worden door een heuse berg van 1450meter hoog.
We hadden er een flinke dobber aan want het was nou niet bepaald een biljartlaken waar we overheen liepen, kiezel, omhooggedrukte rotsen, opgedroogde modder, kuilen en gaten.
We hadden wel gemopperd als we over het asfalt liepen en dit was ook wel veel rustiger maar ook een stuk zwaarder, we kwamen dan ook gesloopt in Elcebo aan.
Maar afwisselend was het wel.
Oude vervallen dorpjes, bloeiende brem en heide, veel vlinders en sprinkhanen en dan het uitzicht, Wow, hoe hoger we kwamen hoe meer bergen ons omringde, het was schitterend.
Nu zitten we op het terras van de herberg met uitzicht op de bergen, beetje heiig maar mooi.
Onderweg hierheen kwamen we langs Cruise de Ferro, een plek die voor heel veel mensen erg belangrijk is.
Al sinds april loop ik met een steentje rond van Mama dat bestemd was om hier neer te leggen.
Vandaag heb ik dat gedaan, ik heb het tussen de draden die de houten paal omcirkelen stevig vastgezet zodat het er heel lang zal blijven zitten.
Een emotioneel moment....
Vandaaruit was het behoorlijk stijl naar beneden en waar ik normaal gesproken als een haas naar beneden liep moest ik het nu rustig aan doen, mijn linker been wilde niet echt meewerken.
Die spier is dus nog niet helemaal genezen al voelt het tijdens het wandelen niet anders dan anders.
Er stond een lekker windje maar de zon bleef onbarmhartig op ons neerschijnen en we waren blij na 7 uur wandelen Elcebo te bereiken waar we in dezelfde herberg neerstreken als 2 jaar geleden met de fiets, een prima plek en nu met zwembad !
We delen een kamer voor 8 met niemand, wat een heerlijk vooruitzicht, geen snurkers vannacht :-)
Nu nog even genieten van de zonsondergang bij een lekkere kop koffie.
In het donker vertrokken we, om ons heen werd het in een half uur tijd licht.
Geen zonsopgang want er hingen wolken die door de zon al gauw als sneeuw voor de zon verdwenen.
Het werd een zonovergoten dag met alleen boven de berg waar we overheen gingen, wat wolken.
De eerste 5km liepen we op een lege maag om die bij het eerste dorpje te vullen.
Een broodje gezond ( een half stokbrood :-) en een flinke kop koffie waar we weer een paar uur op voort konden.
Om 11uur kwamen we bij Rabanal del Camino aan, te vroeg om in het door een vriendin aangeraadde hutje in de tuin te overnachten, sorry Aaf, volgende keer misschien :-)
Na Rabanal kwam er eerst heuveltje om gevolgd te worden door een heuse berg van 1450meter hoog.
We hadden er een flinke dobber aan want het was nou niet bepaald een biljartlaken waar we overheen liepen, kiezel, omhooggedrukte rotsen, opgedroogde modder, kuilen en gaten.
We hadden wel gemopperd als we over het asfalt liepen en dit was ook wel veel rustiger maar ook een stuk zwaarder, we kwamen dan ook gesloopt in Elcebo aan.
Maar afwisselend was het wel.
Oude vervallen dorpjes, bloeiende brem en heide, veel vlinders en sprinkhanen en dan het uitzicht, Wow, hoe hoger we kwamen hoe meer bergen ons omringde, het was schitterend.
Nu zitten we op het terras van de herberg met uitzicht op de bergen, beetje heiig maar mooi.
Onderweg hierheen kwamen we langs Cruise de Ferro, een plek die voor heel veel mensen erg belangrijk is.
Al sinds april loop ik met een steentje rond van Mama dat bestemd was om hier neer te leggen.
Vandaag heb ik dat gedaan, ik heb het tussen de draden die de houten paal omcirkelen stevig vastgezet zodat het er heel lang zal blijven zitten.
Een emotioneel moment....
Vandaaruit was het behoorlijk stijl naar beneden en waar ik normaal gesproken als een haas naar beneden liep moest ik het nu rustig aan doen, mijn linker been wilde niet echt meewerken.
Die spier is dus nog niet helemaal genezen al voelt het tijdens het wandelen niet anders dan anders.
Er stond een lekker windje maar de zon bleef onbarmhartig op ons neerschijnen en we waren blij na 7 uur wandelen Elcebo te bereiken waar we in dezelfde herberg neerstreken als 2 jaar geleden met de fiets, een prima plek en nu met zwembad !
We delen een kamer voor 8 met niemand, wat een heerlijk vooruitzicht, geen snurkers vannacht :-)
Nu nog even genieten van de zonsondergang bij een lekkere kop koffie.
donderdag 1 september 2016
29.11km naar Murias de Rechivaldo
Vanmorgen gingen de eerste pelgrims al om 5.45uur op pad.
Uiteraard moest daar de hele slaapzaal van meegenieten en de rest restte dan ook niet anders dan hun voorbeeld te volgen.
Zodoende liepen ook wij bij het eerste ochtendgloren over de stoffige weg naar Hospital de Orbigo wat weer als bijkomend voordeel had dat we schitterende Romeinse brug helemaal voor ons zelf hadden.
In een cafeetje dronken we een enorm glas caffee con leche met een croissant erbij die zo groot was dat ie niet op het schoteltje paste.
We liepen door naar het volgende dorp waar een Belgische een herberg runde en wij even naar binnen gingen om te kijken.
Ze was erg gastvrij, gaf ons koffie met een stuk taart en vertelde honderduit.
Ze vond het heerlijk om in haar moerstaal haar verhaal te doen.
Ze had de een paar maal Camino gelopen en toen besloten er te gaan wonen :-)
Het stuk naar Astorga was mooi, heuvelachtig met bossen en veel uitgestrekte velden met gemaaid stro, overal lagen de rollen in het stoppelland.
Halverwege kwamen we bij een stalletje met fruit, drinken, gekookte eieren, koffie, thee, koekjes en cake, allemaal donatievo.
Het stond er op precies de goede plaats net na een zonovergoten stuk weiland en wij zochten naar een plekje met schaduw om onze yoghurt te eten.
Dat werd dus meer dan alleen yoghurt :-)
In Astorga stond het paleis van Gaudi in de stijgers maar we hebben er tegenover wel heerlijk in de schaduw van de kathedraal gezeten.
Die was dicht dus geen stempel, beetje jammer wel.
De laatste 4km waren extreem warm en we waren blij dat we in het volgende dorp een gezellige herberg vonden met een schaduwrijke tuin.
Nu even het dorpje in en dan wordt er voor ons vegetarisch gekookt, lekker.
Uiteraard moest daar de hele slaapzaal van meegenieten en de rest restte dan ook niet anders dan hun voorbeeld te volgen.
Zodoende liepen ook wij bij het eerste ochtendgloren over de stoffige weg naar Hospital de Orbigo wat weer als bijkomend voordeel had dat we schitterende Romeinse brug helemaal voor ons zelf hadden.
In een cafeetje dronken we een enorm glas caffee con leche met een croissant erbij die zo groot was dat ie niet op het schoteltje paste.
We liepen door naar het volgende dorp waar een Belgische een herberg runde en wij even naar binnen gingen om te kijken.
Ze was erg gastvrij, gaf ons koffie met een stuk taart en vertelde honderduit.
Ze vond het heerlijk om in haar moerstaal haar verhaal te doen.
Ze had de een paar maal Camino gelopen en toen besloten er te gaan wonen :-)
Het stuk naar Astorga was mooi, heuvelachtig met bossen en veel uitgestrekte velden met gemaaid stro, overal lagen de rollen in het stoppelland.
Halverwege kwamen we bij een stalletje met fruit, drinken, gekookte eieren, koffie, thee, koekjes en cake, allemaal donatievo.
Het stond er op precies de goede plaats net na een zonovergoten stuk weiland en wij zochten naar een plekje met schaduw om onze yoghurt te eten.
Dat werd dus meer dan alleen yoghurt :-)
In Astorga stond het paleis van Gaudi in de stijgers maar we hebben er tegenover wel heerlijk in de schaduw van de kathedraal gezeten.
Die was dicht dus geen stempel, beetje jammer wel.
De laatste 4km waren extreem warm en we waren blij dat we in het volgende dorp een gezellige herberg vonden met een schaduwrijke tuin.
Nu even het dorpje in en dan wordt er voor ons vegetarisch gekookt, lekker.
woensdag 31 augustus 2016
Leon - Villavante 33.3km.
Vanmorgen schrok ik wakker van de wekker, wat een herrie.
Onze hotelkamer lag aan de voorkant van het hotel en Siebren heeft er tot 6.50 last van gehad, ik heb niets gehoord.
Als een blok beton ging ik rond 22.00 in slaap om wakker te schrikken om 7.30.
Prima, nu was het nog koel buiten en om 8.00 stapten we door de straten van Leon.
Bij de VVV maakte een meneer een foto van ons, de letters Leon staan daar groot in het brons.
In een mooie kerk keken we nog wat rond toen de zwerver die buiten zat ons erop attent maakten dat we een stempel bij meneer pastoor konden halen, hij zat in het biechthokje.
Geweldig, er kwam een mooie rode doos tevoorschijn die voorzichtig openging waarna hij een nieuwe stempeldoos tevoorschijn haalde en vol overgave een rood stempel in onze credentials zette.
We ontbeten in het er tegenover liggende kroegje, liepen Leon uit, een buitenstad door naar La Virgen Del Camino waar we een prachtige kerk bezochten ter ere van Maria.
De enorme tuin werd gebruikt voor missen in de openlucht.
Vlak na dit dorp begon de alternatieve route naar Hospital de Orbigo.
Een mooie route met weinig auto's wat we verkozen boven de officiële route langs de snelweg met voortrazend verkeer.
Ondertussen was het ruim 25 graden geworden met wel met een verkoelend briesje.
De bomen stonden aan de verkeerde kant van de weg, geen schaduw dus.
Allebei met een pet lopen en dik in de zonnebrand liepen we over een Romeinse weg richting Hospital de Orbigo wat we net niet haalden.
We namen onderweg onze rust, dronken en aten voldoende en toch waren we het na ruim 33.30km. zat en zochten een herberg op in Villavante.
Ruime slaapzalen, heerlijke bedden en niet druk.
Het douchen was echter wel een puntje.
Het was een hokje ter grootte van een douchebak 80x80 cm waarin alle moest gebeuren en ja hoor, tijdens het afdrogen stootte ik tegen de drukknop en werden de handdoek en ik drijfnat.
Bijna gebeurde het ook toen ik me aan het aankleden was maar gelukkig niet.
Goed, alles hangt nu in de tuin te drogen, het zal wel met een uurtje droog zijn :-)
Onze hotelkamer lag aan de voorkant van het hotel en Siebren heeft er tot 6.50 last van gehad, ik heb niets gehoord.
Als een blok beton ging ik rond 22.00 in slaap om wakker te schrikken om 7.30.
Prima, nu was het nog koel buiten en om 8.00 stapten we door de straten van Leon.
Bij de VVV maakte een meneer een foto van ons, de letters Leon staan daar groot in het brons.
In een mooie kerk keken we nog wat rond toen de zwerver die buiten zat ons erop attent maakten dat we een stempel bij meneer pastoor konden halen, hij zat in het biechthokje.
Geweldig, er kwam een mooie rode doos tevoorschijn die voorzichtig openging waarna hij een nieuwe stempeldoos tevoorschijn haalde en vol overgave een rood stempel in onze credentials zette.
We ontbeten in het er tegenover liggende kroegje, liepen Leon uit, een buitenstad door naar La Virgen Del Camino waar we een prachtige kerk bezochten ter ere van Maria.
De enorme tuin werd gebruikt voor missen in de openlucht.
Vlak na dit dorp begon de alternatieve route naar Hospital de Orbigo.
Een mooie route met weinig auto's wat we verkozen boven de officiële route langs de snelweg met voortrazend verkeer.
Ondertussen was het ruim 25 graden geworden met wel met een verkoelend briesje.
De bomen stonden aan de verkeerde kant van de weg, geen schaduw dus.
Allebei met een pet lopen en dik in de zonnebrand liepen we over een Romeinse weg richting Hospital de Orbigo wat we net niet haalden.
We namen onderweg onze rust, dronken en aten voldoende en toch waren we het na ruim 33.30km. zat en zochten een herberg op in Villavante.
Ruime slaapzalen, heerlijke bedden en niet druk.
Het douchen was echter wel een puntje.
Het was een hokje ter grootte van een douchebak 80x80 cm waarin alle moest gebeuren en ja hoor, tijdens het afdrogen stootte ik tegen de drukknop en werden de handdoek en ik drijfnat.
Bijna gebeurde het ook toen ik me aan het aankleden was maar gelukkig niet.
Goed, alles hangt nu in de tuin te drogen, het zal wel met een uurtje droog zijn :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)