Nogmaals 11 september

In de kleine herberg die we gisteren aan het eind van de middag vonden, aten we goed.

Na de salade kregen we een stuk verse geroosterde tonijn met nu eens geen slappe, witte patat maar gekookte piepertjes en gebakken tomaat.

We doken lekker tussen de witte lakens en sliepen totdat onze bovenburen het nodig vonden het meubilair te verplaatsen om 6.30uur 's morgens.

Van de weersomstuit doken we de badkamer in en waren wederom om 7.00uur op stap.

Het was niet alleen donker maar ook mistig.

We hoefden niet veel moeite te doen om de juiste route te vinden, overal lagen tissues, toiletpapier, lege zakjes chips, snoeppapiertjes, lege flessen water, leeggedronken blikjes cola enz.

Het was eigenlijk schandalig dat er zoveel troep lag op de weg waar we zo van genoten.

Een Zuid Afrikaan vertelde ons dat ze plasic zakken hadden laten maken met in diverse talen de opdruk om de rommel langs de weg op te ruimen, dat werkte 2 maanden toen groeide de vuilnisbelt weer.

Omdat het nog zo donker was moesten we maar raden waar we ons precies op "de weg" bevonden .

Op een gegeven moment rook het naar de sauna, we liepen door een eucalyptusbos :-)

Het was de eerste dag dat we zo'n beetje in kolonne achter elkaar aan liepen, we waren zelden alleen wat op de voorgaande dagen toch meestal het geval was geweest.

Omdat het naar Santiago nog 21km. was, deden we het rustig aan, en liepen om 12.00uur Santiago binnen waarna het nog 4.7km. naar de kathedraal was.

We kwamen dus te laat voor de pelgrimsmis van 12.00uur.

Op het plein voor de kathedraal zagen we mensen die we afgelopen tijd ontmoet hadden.

Het is gek maar er is bij iedereen toch een soort ontlading als je dan eenmaal aan het eind bent van de tocht en (als je niet naar Finisterra loopt) geen stap meer hoeft te zetten., geen herberg meer hoeft te zoeken en niet meer uit je rugzak hoeft te leven.

Wij gaan nog een weekje door en gingen naar het Pelgrimskantoor.

Na een uur in de rij gestaan te hebben mochten we eindelijk ons Compostela in ontvangst nemen.

Tsjongens, we hadden het gedaan !!!

We hadden alles bij elkaar meer dan 800km. gelopen !!!

Maar we zijn er nog niet, we gaan morgen naar Finisterra en aansluitend naar Muxia.

We mogen dus zeker nog een week genieten van de vrijheid die we tijdens het wandelen ervaren.

Wat een voorrecht om dit zo met z'n tweetjes te kunnen doen....

Foto's 10 September

10 september

Vandaag was een leuke dag.

Onderweg ontmoetten we mensen die we de afgelopen week herhaaldelijk waren tegengekomen.

Vanuit de herberg liepen we met een medepelgrim uit UK, een gezellige vrouw met roze geverfd haar, flink wat tatoeages, te strakke T-shirts met een flink .delecotee en strakke legging.

Sinds Astorga zien we haar regelmatig in dezelfde herbergen als waar wij slapen, hebben dan gezellige gesprekken en delen dezelfde dingen.

Zij is vroedvrouw en ik werk in de Hospice, dat schept een band.

Op het eerste terras waar we koffie dronken zagen we een groep  pelgrims die al met z'n vieren lopen vanaf Saint Jean in Frankrijk.

Het is een groep van 21 tot 40 jaar die we onderweg vaak zien en af en toe ook stukken mee oplopen.

Ze begonnen afzonderlijk afkomstig uit Nieuw Zeeland, Nederland, Schotland en USA. maar lopen dus al weken samen en hebben, te horen aan het gegiebel en gelach, veel plezier.

Dan is er een jong Spaans stel waarvan hij redelijk Engels spreekt en niet te beroerd is af en toe iets voor ons te vertalen, heel fijn :-)

En dan onze Spaanse vriendinnen.

Een groep sruderende meiden die luidkeels al kakelend de afstand tussen Roncevalles en Santiago in hoog tempo afleggen.

Op terrasjes horen we ze dan al praten en lachen, meestal een octaaf hoger dan de andere pelgrims :-)

Verder was het een grijze dag, de zon liet zich weinig zien en daarom maakten we ook niet zo gek veel foto's, het was gewoon geen fotogeniek weer :-)

Omdat het niet zo warm was liepen we ruim 35km. en zijn nu aangeland in een kleine herberg vlak voor O Pedrouzo ongeveer 20km voor Santiago ;-)

Foto's 9 september

9-9-2016

Omdat we gisteren zo vroeg gestopt waren, aten we al om 18.30 en wilde ik eigenlijk al om 20.00 naar bed maar dat was wel een erg ouwe lullen tijd dus rekte ik het tot 21.30 maar toen ging het licht ook echt ui.
Om 6.00 liep de eerste wekker af, stroomde de badkamer vol met Zweedse dames en na hun vertrek kwam de rest van pelgrims tot leven.
Om 7.00 waren we op pad met een mijnwerkerslampje op ons hoofd omdat het toch nog erg donker was en we bang waren de bewegwijzering te missen.
Deze ochtend bleef het lang donker, we hoorden achter en voor ons praten maar zagen niets.
Om een uur of 9.00 bleek er een dichte mist te hangen, onze wereld was niet groter dan een cirkel van 30 meter die al snel oprekte naar 50 meter en daarna plaatselijk verdween.
Dat plaatselijke was ontzettend mooi, we zagen anderen uit de mist opdoemen, bomen verschijnen op plaatsen waar we ze niet verwachten en zelfs in de verte zagen we bomen boven de mist uitkomen.
Het was allemaal erg surrealistisch maar ongelofelijk om er deel van uit te mogen maken.
De zon verwarmde de wolken en rond 10.00 was er een strak blauwe lucht en werd het warm.
De paden waarop we liepen gingen op en neer door het bos, langs kleine dorpjes, langs uitgestrekte weilanden afgezet met rechtopstaande platte stenen en bevolkt met licht bruine koeien.
Om ons heen kwam de wereld tot leven , zongen vogels en kropen de salamandertjes snel onder een steen als we langskwamen, de meeste kroegjes gingen open voor een snel ontbijt.
We liepen naar Paleis de Rei, een grote stad waar we de verleiding niet konden weerstaan om ergens verse inktvis te eten, heerlijk, heerlijk.
Daarna liepen we nog 15km. naar Melide.
De bramen die aan de struiken groeiden hadden geen suiker nodig, het was bijna alsof we jam aten.
De diverse vijgenbomen droegen wel al vijgen maar ze waren nog niet rijp.
Om 17.00 kwamen we aan in Melide waar we een nieuwe herberg vonden met een keukentje.
Het was er erg druk met Fransen die allemaal iets anders dan Spaans widen eten:-)
Wij zitten nu lekker aan een Rioja en olijfjes, veel meer heeft een mens niet nodig :-)

Foto's 8 september

8 september

Vanmorgen hadden we moeite met opstaan, we lagen zo lekker en het was zo stil om ons heen.
Toen we uiteindelijk om 8uur op pad wilden moesten we ons eerst in regenkleding hullen !
Ach, het was niet zoals in Nederland, toch miezerde het behoorlijk en wel zo behoorlijk dat toen de zon begon te schijnen er een prachtige regenboog verscheen :-)
Het leuke was dat die regenboog er was op het moment dat we de 100km. paal passeerden.
Gave foto's :-)
Door het bos kwamen we uit boven Portomarin waar we vervolgens door middel van foto's werden gewaarschuwd voor de afdaling die er aankwam.
Het zag er spectaculair uit en dat was het ook.
Siebren had zijn stok hard nodig om met zijn karretjes heelhuids beneden te komen.
Ik hield me vast aan alles wat maar vast te pakken was en dat waren geen bomen of struiken alleen rotsen, het leek wel een canyon van ongeveer 100 meter.
Via een lange brug wandelden we het dorp binnen.
Omdat in 1962 een stuwmeer werd gemaakt in de rivier Mino en daardoor het dorp onder water zou komen te liggen, werd besloten de waardevolle historische gebouwen van de stad steen voor steen af te breken nadat ze genummerd waren.
Op de berg naast het stuwmeer werden o.a. de kerk weer opgebouwd.
Toen we gingen kijken, zagen we buiten op heel wat stenen nummers staan, zelfs binnenin de kerk.
In ons credential staat nu een mooi stempel van de kerk, zo bijzonder want de Camino loopt niet door het centrum van Portomarin dus veel mensen bezoeken de kerk niet.
We gingen verder en zagen in de rivier restanten van het oude dorp, het water stond erg laag omdat het hier al bijna 2 maanden niet of nauwelijks geregend heeft.
Het hele verhaal deed me aan Velzen denken en het Noordzeekanaal.
We kochten lekkere broodjes en  chocolademelk gingen de brug weer over en vervolgenden onze weg, ditmaal 2 uur berg op, bijna helemaal door het bos.
Daarna waren we het ook wel zat en na ruim 20km. deden we onze rugzakken af in een gezellige kleine herberg met een kroegje en restaurant:-)
We hoeven er vandaag niet meer uit.