it giet goan !

Lieve allemaal

Vanmorgen lagen er op de mat 2 enveloppen.
Aan de buitenkant was te zien wat er in zat: info over ons volgende wandeluitdaging,
de Friese Elfstedentocht :-)
Deze tocht wordt wil jaar in de week van Hemelvaart gelopen, georganiseerd door de 11 Stedentocht Wandelvereniging.

Al een tijdje zijn we hiervoor aan het trainen.
We lopen regelmatig korte en lange afstanden, door de duinen, naar Heemstede, richting strand of gewoon een rondje door Haarlem.
Af en toe zit daar een georganiseerde tocht bij zoals de Bollentocht van een paar weken geleden.
Een mooie tocht van 40km. langs de bloeiende bollen rondom Sassenheim.
Het gaat de ene dag makkelijker dan de andere dag, waar het aan ligt, geen idee.
Wel of niet uitgerust, wel of geen biertje, wel of geen zin, maakt niet uit.
Toch lopen we meestal met plezier want zeker in de lente is de natuur om ons heen elke keer anders.
Kale bomen met kleine bobbeltjes waar blaadjes uit te voorschijn willen komen die na een paar dagen zon en wat regen meteen een eigele waas geven aan de bossen waar we doorheen lopen.
Ook de kale velden achter de duinen waar we de bollen langzaam zagen opkomen en uiteindelijk tot volle bloei zagen komen in vele gekleurde stroken tulpen, narcissen en hyacinten.
Al jaren zien we dit als we een fietstochtje maken en al die jaren vinden we het weer bijzonder dat de natuur ons zo kleurrijk verrast.
We proberen onze wandelingen zo afwisselend mogelijk te maken zodat we de lol erin houden want
genieten blijft voor ons de drijfveer bij wat we doen.

Komende maandag rijden wij dus naar Friesland waar we ons in een hotelletje in Sneek nestelen.
Daar krijgen we gedurende de tocht alles om de inwendige mens te versterken.
Heerlijk, hoeven we geen boodschappen te doen, niet te koken, lekker ff niks, alleen de ene voet voor de andere zetten.
We beginnen dus volgende week dinsdag om 7.00 uur.
De eerste dag (Leeuwarden - Sloten) is geen misselijke afstand: 49 km. maar wel door een deel van Nederland waar we nog niet hebben gelopen en we nieuwsgierig zijn naar wat we gaan zien en beleven.
Omdat we elke dag terugkomen in Sneek en daar onze spullen in het hotel laten, hoeven we niet met een grote rugzak of rugzakkar te lopen wat al gauw 7 à 8 kg. scheelt.
Toch knijpt Siebren hem als een oude dief (naar eigen zegge).

We hopen 's avonds energie over te hebben om jullie mee te laten genieten van deze monstertocht.
Wij gaan van de week gewoon nog wat trainen en gaan volgende week vol goede moed van start met 207km. over 5 dagen :-)

Tot slot

Tot slot:

Tijdens onze Camino hebben we een klavertje 4 gefotografeerd ( en daarna geplukt en gedroogd :-)

Iedereen die ons blog leest of heeft gelezen wensen wij veel geluk toe, hetzelfde geluk als wij ervaren hebben tijdens onze wandeling over de Camino en daarom, in dit voorlopig laatste bericht, een klavertje 4 voor jullie allemaal.

foto's van 20 september

22 september

Dinsdagmorgen werden we pas na achten wakker, moe van de 37km. van de dag ervoor.
We deden het rustig aan, het uitgebreide ontbijt was aan ons welbesteed :-)
Toast met gebakken eieren, croissantjes, muffins, bruin brood, ham en kaas, het ging allemaal op.
Nadat we de rugzakken hadden ingepakt namen we afscheid van de dame en haar zoon die het hotelletje bestierden.
Ze vonden de oranje klompjes die aan Siebren zijn frame hingen zo leuk.
We ruilden ze voor een Galiciaanse heks, de klompjes verdwenen in de vitrinekast naast nog meer verworven snuisterijen uit de diverse landen.
Bij de Huiskamer der Lage Landen dronken we een heerlijke beker Hollandse koffie, zalig :-)
Daarna ging onze rugzak in een opslag en vertrokken we naar de kathedraal waar om 12.00uur een Pelgrimsmis zou worden gehouden.
We waren er drie kwartier van te voren maar toen was het al moeilijk een zitplaats te bemachtigen.
We zaten in het middenschip met uitzicht op de prachtige ornamenten achter het altaar.
In het midden stond Jacobus die af en toe omarmd werd door bezoekers van de kerk die achter  het preekgestoelte langsliepen.
Gek eigenlijk dat de bezichtiging van de Kathedraal tijdens de mis gewoon doorging.
Het zat en stond afgeladen vol.
We verstonden er niet veel van maar maakten eruit op dat de geestelijke de pelgrims uit de diverse landen verwelkomde.
Gelukkig waren er in de kathedraal ook genoeg Spanjaarden zodat als er gezongen werd het nog aardig klonk ook en niet van alle kanten echode.
De mis was een waardige afsluiting van in totaal zes weken wandelen.
Met de bus gingen we naar het vliegveld waar we om 19.00uur naar Nederland vertrokken.

Thuis waarderen we weer de lekkere luie stoel waarin we zo goed zitten, een heerlijk hoofdkussen in bed, 's nachts ons bed uit zonder bang te zijn meteen de overige slapers te wakker te maken, een gewoon bed en geen stapelbedden meer, de geur van schone kleren, eten waar we trek in hebben ipv een dagmenu of pelgrimsmenu.
Het zijn van die kleine dingetjes waar wij na drie weken genoeg van hadden.
We hebben inmiddels ervaren dat dat soort dingen ook tussen je oren zitten.
Net zoals die bussen die niet reden waar je eerst in teleurgesteld bent en even later denkt: ach, dan gaan we toch lopen !
Zo werkt het ook met alles wat we nu waarderen, als we nog langer hadden gewandeld hadden we ons daarop ingesteld en het geaccepteerd dat we veel moesten delen met anderen.
Het zes weken buiten zijn geeft zo'n gevoel van vrijheid, dat hebben wij tot nog toe nog nooit zo sterk ervaren, ook niet met fietsen.
De ervaring is veel intenser, tijdlozer en onbeperkter.
Twee jaar geleden na het fietsen hadden we de credentials op de kast gezet als enige tastbare herinnering van onze tocht.
Nu zijn we ook in het bezit van drie A4tjes: een Compostellanae, een Finisterrana en een Muxiana.
Omdat we er best trots op zijn sturen we jullie er foto's van :-)
Ze liggen tussen de credentials, schelpen en steentjes, pins, bandjes en sleutelhangers.
Voor eventjes hebben we weer een soort altaartje in de kamer om nog even het fijne gevoel van een bijzondere tocht vast te kunnen blijven houden.
We weten uit ervaring dat dat over een poosje weer voorbij is
Dat is ook het bijzondere van Pelgrimeren: het is goed zoals het is.

Foto's 19 september

19-9-2016

We zijn terug in Santiago :-)
De schoenen staan uit te dampen, de sokken gewassen, wij gedoucht.
Het werd weer een heel andere dag dan we aanvankelijk hadden bedacht.
Gisteren hadden we op internet gezien dat in een grote stad op onze route, Negreira, elk uur een bus naar Santiago ging, het werd bevestigd door de barman.
Na gisterochtend was het natuurlijk de vraag of we die vertrouwen konden, maar goed.
Om stipt 8.00uur vertrokken we voor een tocht van ongeveer drie uur.
We liepen door de bergen en hoorden knallen, niet van het kleiduiven schieten maar iets veel harders alsof ze een wildzwijn omlegden.
Het knallen werd steeds luider en vlak bij Negreira hoorden we ook een fanfare.
Shit, het zou toch niet zo zijn dat het een feestdag was ?
Eenmaal op een terrasje met de slechtste koffie die we deze weken hadden gekregen, kwam er een groepje muzikanten langs die een hoop hoempapa maakten en.....die vuurpijlen afschoten.
Bij navraag bleek het dus echt om een feestdag te gaan ter ere van Santa Margaritha, waren de winkels gesloten, kroegjes beperkt open en het openbaar vervoer stilgelegd.
Niet te geloven, we hebben dus echt geen idee wanneer er in Spanje dan wel gewerkt wordt :-)
Er zat niets anders op dan de resterende 21km. te lopen.
Het ging prima maar we waren wel blij dat we in het hotelletje aankwamen wat we gisteravond besproken hadden via internet.
Onderweg hebben we heerlijk bramen gegeten, wel een kilo vijgen geplukt met roze "billen".
Wouw, die zijn wel zo vreselijk lekker !
In een kroegje maakte iemand broodjes voor ons klaar voor onderweg want we wisten niet wat er allemaal nog meer dicht was.
We wandelden grotendeels door de bossen met af en toe een dorpje, we genoten :-)
Siebren moest wel af en toe het luchtbandje van zijn karretje oppompen, er zit waarschijnlijk een lek in of een kapot ventiel, maar verder voldeed het karretje prima.
We hebben het rondje dus volbracht: Santiago - Fisterra - Muxia - Santiago.
Als we alles bij elkaar optellen vanaf April , hebben we 1102km. en 320 meter gelopen.

Het Paard

we lopen langs veel weilanden met paarden.
Er staan er bij boerderijen op stukje land.
Gras staat daar dan vaak niet meer.
Ook zo bij dit paard.
Vaak zoek ik dan kontact met de paarden.
Die aandacht vinden ze leuk, sommige ook niet hoor.
Maar dit paard had me in de smiezen, zijn oren rechtop, ik had zijn volle aandacht.
Waarom dacht ik nog en begon wat tegen hem te praten.
Het paard liep naar het hek, nog steeds oren omhoog en ik maar praten.
Het paard werd steeds enthousiaster zijn hoofd op en neer en door zijn stukje land draven.
Hij maakte er geen geluid bij.
Maar enthousiast was het wel.
Ik denk dat hij voor het eerst een tweebenig beest met een kar achter zich aan zag lopen.
En dat wel een goed idee vond.
Weten die ook eens wat het is om met een kar achter zich aan te lopen .
Dat zal ze leren.