Stavoren -Langweer - Stavoren 20 juni

Wat moesten wij in Langweer?

Een korte uitleg was wel op z’n plaats.

Ongeveer 17 jaar geleden hebben wij in Venetië een glazen puzzel gekocht van 16 stukjes.

Licht en donker blauw, rood en groen, van elk vier stukjes.

Een paar maanden geleden was er een stukje groen gesneuveld, het viel stuk op de grond.

Via een cursist op Zilversmeden kwam Sieb aan het adres van een glas-kunstenaar in Langweer.

Er werd contact gelegd via de mail en hij wilde er wel een blik op werpen.

Vandaar dat we vanmorgen na wat advies van onze gastvrouw een noordelijke route namen naar Langweer, ongeveer 38km richting Heerenveen.

We hadden gehoopt meer van al het water te zien maar we zagen alleen de zeilen van vele bootje op de Vogelhoek, de Oud Karre, het Zwin, het Heegmeer, het Slotermeer, het Coevordermeer en de Langweerder Wielen.

We fietsten door dorpjes met namen zoals Balk, Sloten, Tjerkgaast, Spannenburg en IJpecolsga.

Maar ook met de meer romantische naam Hemelun.

Maar wat we daar op het dorpsplein zagen was verre van romantisch.

Een grote foto van twee stoere knullen van 23 stond middenin een enorme bloemenzee en kaarsjes.

Een boer vertelde ons dat de twee jongens een week geleden van een feest waren weggereden in de auto en onderweg waarschijnlijk in slaap waren gevallen en tegen een boom tot stilstand waren gekomen.

De een was op slag dood, de bestuurder vonden ze terug in een boerenschuren, hij had zichzelf opgehangen.

De rillingen liepen over onze rug, wat intens triest.

Het was ons al opgevallen dat in het dorp alle vlaggen halfstok hingen.

Op de terugweg naar Stavoren zagen we later op de dag bewoners en collega’s een erehaag vormen.

We werden er stil van.

Door het verhaal van de boer wisten we wat er gaande was, hebben we onze fietshelmen afgezet en zijn naast de fiets door het dorp gelopen.

We fietsten verder en moesten net zoals je bij de bergen in het buitenland om de berg rijdt, vandaag ook om de meren van Friesland rijden om te komen waar we komen wilden: Langweer.

De glaskunstenaar was een gezellige man met flink wat ideeën.

Hij had een oude school gekocht en daar een galerie en werkplaats gemaakt, overal stonden en lagen spullen en daar paste hij naadloos tussen.

De brokjes puzzel werden van alle kanten bekeken en de diverse mogelijkheden werden hardop uitgesproken en net zo vaak gevolgd met een: “nee, dat kan niet”.

Hij ontwaarde op de achterkant een logo van Murano maar het embleem van de glasblazer was niet te lezen, of we thuis wilden kijken of dit misschien op andere stukjes wel te zien was.

Hij zag het wel zitten en dus lieten we de scherven bij hem, wie weet bracht het geluk!

Hij leidde ons rond en het moet gezegd, er stonden echt schitterende dingen maar helaas daar hoorde ook schitterende prijzen bij.

Na de lunch op een bankje bij een Klokkenstoel te hebben verorberd fietsten we een zuidelijke route terug naar Stavoren.

De laatste 15km waren dezelfde als in de ochtend maar vanaf de andere kant zag het er toch anders uit.

De terugweg was zo wie zo afwisselender dan de heenweg, meer dorpjes, meer kleine boerderijtjes, meer bos, meer wind, tegenwind...

Maar de voorspelde regen bleef uit en zo streken we rond vijf uur nee bij De Potvis, een leuke tent aan het Stavoorse strand waar we uitkeken over het IJsselmeer.

Om zeven uur werden we verwacht in een Schots restaurant waar we super lekker hebben gegeten en uiteraard genoten van een heerlijk glas whiskey.

Nu gaan we slapen om morgen weer terug naar huis te fietsen.

fietsen naar Friesland 19 juni

Om de pijn van niet naar Noorwegen te kunnen, iets te verzachten zijn we gistermorgen op de fiets gesprongen om door Noord Holland naar Enkhuizen te fietsen en daar de boot te pakken naar Stavoren.
Bij het opentrekken van de gordijnen keken we naar een strak blauwe lucht.
Het uitje werd ons gegund :-)
We tuigden de fietsen op, kochten in de supermarkt twee maaltijdsalades en fietsen richting pont Buitenhuis net voorbij Spaarndam.
Zo’n tweehonderd meter voor de bocht naar de pont, kwam ons een groep fietsers tegemoet.
Het vermoeden was dat die net van het pontje af waren gekomen en dus trokken we een sprintje naar de pont die meteen de slagboom liet zakken en van wal stak.

Pft, dat was mazzel!

We fietsen door kleine plaatsjes, over ellenlange wegen met weilanden links en rechts, langs het IJsselmeer en steeds onder een blauwe lucht maar na Hoorn  nam de bewolking toe.

Niet een beetje donker maar bijna zwarte wolken pakten zich achter ons samen, we reden voor de regen uit.

Maar niet voor lang.

Het begon met een paar spetters die al gauw in hoeveelheid toenamen maar net niet genoeg om een regenjas aan te trekken.

Met een flinke snelheid reden we naar Anniek die slecht vier kilometer van Enkhuizen woont.

We dronken warme thee, fietsten naar de school van Jaymie en Dean om ze even een knuffel te geven en vervolgden onze weg naar de haven van Enkhuizen.

Ruim op tijd kwamen we aan, we hadden nog genoeg tijd om lekker op een terrasje aan de haven een biertje konden drinken.

De overtocht was onstuimig.

Het water sloeg over de reling en lopen over het dek werd een hachelijke onderneming.

We zaten daar lekker in de zon maar we werden zo nat dat we besloten binnen verder te genieten van het boottochtje.

Eenmaal in Stavoren fietsten we binnen vijf minuten naar onze slaapplaats van Vrienden op de Fiets.

Ondertussen op de Noordkaap

28 mei

Ondertussen op de Noordkaap.

   

Ken je die mop over de vakantie van Sieb en Chris? Nee? Ze gingen niet !

Lieve allemaal

Vandaag staat in onze agenda dat we stoelen kunnen reserveren voor onze vlucht met SAS richting Tromsø, een vlucht die voor morgen, 27 Mei, geboekt stond.
Stond ja, want helaas staat er door die mededeling een dikke streep, de vlucht is gecanceld, de ticket omgezet in een voucher.
Hetzelfde geldt voor de boottocht met de Hurtigruten vanaf Tromsø naar Honingsvag.
Die zou ons morgenavond vanaf 18.45uur in 17 uur naar de Noordkaap varen.
Het zou weer een mooi avontuur worden want vanaf de Noordkaap zouden we op de fiets langs de Noorse, Deense, Duitse en Nederlandse kust terug naar Haarlem gaan.
We hadden er 2,5 maand voor uitgetrokken maar helaas.... we blijven thuis zoals zoveel avonturiers.
We willen jullie laten weten dat we het "gewoon" een jaar uitstellen, de plannen liggen klaar en die blijven klaarliggen tot volgend jaar Juni, dan zien we weer verder.

Misschien dat we nog ergens in Nederland een weekje gaan fietsen, dat zal afhangen van alle maatregelen die er gelden.

We wensen jullie allemaal een fijne zomer toe, maak er het beste van.

Pas goed op jezelf en ieder die je lief is.

Groetjes
Siebren en Christien

24 juli. Ryphusan -Oppdal 31.64km

Wat een rot nacht, zo slecht had ik deze vakantie nog niet geslapen.
Eerst die troela die even na tienen nog arriveerde met alle geluiden die daar bij hoorden zoals krakende plastic zakken en ritsen die open en dicht gingen.
Daarna begon het gesnurk waar geen eind aan kwam omdat diverse pelgrims elkaar aflosten en vervolgens stond er een stel om 5.15uur op om te vertrekken wat absoluut niet geruisloos ging.
De rugzakken werden ingepakt, er werd water gekookt, borden en bestek gepakt, gekletst, bijna alsof er niet nog vijf andere gasten waren.
Toen het stel vertrokken was, was iedereen wakker en maakten we ons op voor een warme dag wandelen.
Bij vertrek kwam de zon nog niet over de bergen heen waardoor de huisjes van Ryphusan nog in de koelte lagen.
We hoefden vandaag alleen maar af te dalen en dat merkten we aan onze tenen die af en toe pijnlijk richting schoenenneus schoven.
Ondanks dat er een flinke groep in Ryphusan had geslapen, kwamen we niemand meer tegen alleen een paar schapen :-)
Langs de rivier ging het naar beneden, het water sneller dan wij want wij maakten af en toe een haarspeldbocht om de rivier bij te kunnen houden.
Het verschil in hoogte zorgde voor stroomversnellingen die zich al van verre aankondigden door het woeste geluid van snel stromend water.
Watervallen die wij over de top van de berg naar beneden zagen komen en diverse bronnen zorgden ervoor dat de rivier steeds breder werd.
We passeerden een bron waar het water zichtbaar naar boven kwam en waarvan werd gezegd dat zuiverder water niet bestond.
Je snapt natuurlijk wel dat we er flink van gedronken hebben, misschien was het wel heilzamer dan het water uit Lourdes ;-)
De stenen in het water waren door de eeuwen heen prachtig gepolijst door het water.
Naast het water stonden voornamelijk planten met paarse bloemen.
Een paars klokje, monnikskap, lupine en bodembedekkers met kleine paarse bloemetjes.
We zagen ook planten die we nog niet eerder hadden gezien.
Op een info-bord stond dat dat door de IJstijd komt, die heeft gezorgd voor isolatie van sommige soorten planten en dieren.
Na 10km lopen kwamen we weer bij de boomgrens, kleine struiken en andere vegetatie.
We hadden nog wel het idee dat we op de hoogvlakte liepen maar langzaam veranderde de natuur om ons heen.
De weg was makkelijk begaanbaar, kiezels afgewisseld met gras en lekker breed.
Koffie dronken we op een omgevallen info-bord, twee palen en een plank waar we handig een kleine picknickplek van maakten.
We hadden prachtig uitzicht op de met resten sneeuw bedekte bergtoppen van Oppdal.
Over de weg kwam een lammetje aangelopen, luid blatend, op zoek naar z’n moeder.
Het beestje bleef een tijdje bij ons rondlopen, keek ons af en toe hulpeloos aan.
Zo langzamerhand kwamen we weer terug in de bewoonde wereld.
We stuitten op een mooi klein kapelletje, de deur was open.
Van leisteen was er een trap over de hele breedte gemaakt die als banken dienden.
Achter de houten kansel was een raam vanaf het plafond tot op de grond van zeker een meter breed waardoor we een prachtig uitzicht hadden op het dal.
Vanaf het plafond hing een blauw glazen kruis voor het raam.
Dit was echt een plek voor bezinning.
Ik stak voor iedereen die ik ken en die een stap of stapje achteruit moet doen een kaarsje aan, even stilstaan bij het leven van anderen, een leven wat een andere wending had genomen dan de verwachting was.
Via een bos en een paar akkers kwamen we uit bij het spoor en bleven geruime tijd in de buurt daarvan, staken het soms over, dan weer door een tunneltje eronderdoor maar het was er de rest van de wandeling altijd.
Bij een spoorbrug over een riviertje stond een Pelgrimsonderkomen, je kon er slapen en koken, in de tuin stond een eco- toilet, het water uit de rivier was drinkwater.
Geweldig, voor €15,= per nacht mocht je er gebruik van maken.
Inmiddels liepen we door het dal en was de temperatuur rond de 30 graden.
Bij een particulier vroegen we water, tot dan toe was het gelukt de bidons te vullen met water uit de rivier maar in de stad ging dat niet meer (riolering enzo)
Omdat het zo warm was en we moe waren kostte het laatste stuk ons veel moeite.
Over asfalt liepen we Oppdal in, kochten een liter cultuurmjølk bij de Spar, avondeten bij de Kiwi en we kwamen ook nog langs de Rema, Coop, Bugetpris en Eurochopper.
In de zomer hebben ze zoveel supermarkten niet echt nodig maar het is een grote wintersportplaats dus dan misschien wel, net zoals de vele sportwinkels.
Omdat we hier vorig jaar twee dagen op de camping in een huisje hadden gezeten, herhaalden we dat dit jaar.
Het was alleen wel een paar kilometer buiten het dorp precies aan de andere kant van dat we vandaag aankwamen.
Wel fijn dat er een fiets- wandelpad was aangelegd naast de E6 waarop we als een streep naar de camping konden lopen.
Ze hadden voor ons een huisje in de schaduw, hiep hoi !
Na twee dagen konden we weer douchen, wasten wat kleding om tot Zondag genoeg schoons te hebben en maakten pasta met zalm, yoghurt toe.
Voordat we gingen slapen was al kleding droog, zo warm was het geworden.
Maar vanaf een uur of negen trok de lucht ineens dicht, de berg waar we uitzicht op hadden was ineens een koppie kleiner.
De zon zorgde voor een oranje gloed op de “mist”, heel bijzonder.
Maar morgen wordt het weer onverminderd warm.
Wij blij dat we twee dagen “rust” hebben :-)

Foto’s 24 juli op Dovrefjell

23 juli Kongsvoll - Ryphusan. 22.34km

Na een ontbijt van cultuurmjølk met cornflakes en het klaarmaken van twee boterhammen met kaas, liepen we naar het station om om 8.18uur met de trein te vertrekken naar Kongsvoll.
Het was een rit van ruim twee uur met mooie vergezichten.
In Trondheim had het er bewolkt uitgezien maar meer landinwaarts werd het steeds blauwer en warmer.
We hadden het plan opgevat om voordat we van start gingen een stempel te halen bij het Pelgrimsonderkomen in Kongsvoll.
De mevrouw achter de balie deed wat we van haar vroegen, ze plaatste een stempel in onze paspoorten.
Er kon geen lachje af, we waren duidelijk teveel.
We aten onze boterhammen en vertrokken richting  Ryphusan, een onbemande hut in de bergen.
Het eerste stukje was OK maar daarna kwamen er vier kilometer moeilijk begaanbaar pad waar we alle twee een paar keer uitgleden.
Dan ben je blij dat je een rugzak ophebt, die vangt de klap een beetje op.
We waren het geploeter zat, het viel ons tegen hoe modderig het was en uitglijden was vaker regel dan uitzondering.
De mooie waterval was zeker de moeite waard maar eigenlijk hadden we het toen al niet meer zo naar ons zin.
Toen we aan de overkant van de E6 een picknickplaats ontwaarden zijn we die kant opgewandeld en lekker een bakkie koffie gemaakt met een chocolademuffin erbij.
Daar knapten we van op.
Na een half uur gingen we weer op pad en liepen langs een bord waarop stond vermeld dat we vanaf nu over het Koningspad liepen, het pad werd gemarkeerd met een rood teken op een schijf van leisteen.
En jawel, het pad werd een breed grindpad, later een bospad en weer later een eenmanspaadje over de hoogvlakte.
Het lopen was alsnog zwaar want we daalden en klommen en dat ging maar door en ging maar door, waar bleef die hoogvlakte?
Eindelijk na de laatste pittige klim kwamen we tussen de bomen vandaan en strekte zich de hoogvlakte voor ons uit.
Hoe anders dan vorig jaar!
Het eerste deel van Dovrefjell hadden we toen gelopen maar dit deel hadden we overgeslagen vanwege een tekort aan voedsel.
Maar dit deel was compleet anders, er waren bergen van 1560m hoog.
Er lagen nog stukken sneeuw van de afgelopen winter waaruit stroompjes kwamen die zich verzamelden in watervallen en uiteindelijk uitmonden in rivieren die richting Oppdal stroomden.
Er waren watervallen die de hele lengte van de bergen besloegen, er waren er met weinig water, met veel water en ze maakten allemaal net zoveel herrie.
We begonnen met een plek te zoeken om iets te eten en ploften neer op twee met mos bekleedde stenen.
Wat een feestje, de ergernis over het pad van vanmorgen zakte weg en we speurden de vlakte af op zoek naar beesten, jammer genoeg zagen we niet één.
Het was niet te geloven dat je door een land wandelt en daar kennismaakt met bergen en boerderijen met golvende akkers of met koeien en schapen en dan kom je na een forse klim op een hoogvlakte met helemaal niets.
Nou ja, niets.
Het was schitterend, de vlakte was bedekt met een laag mos, allemaal verschillende soorten mos met allemaal een andere kleur.
Er lagen rotsblokken en kiezels en doorlopend hoorden we het geluid van water.
Dit jaar was het niet zo droog als vorig jaar waardoor we sneeuw op de hoogste bergen zagen liggen waaruit stroompjes naar beneden liepen, soms naar beneden stortte om dan door een ander stroompje te worden opgeslokt.
De temperatuur was omgeven 26 graden maar door een verkoelend windje prima te doen.
Nadat we vanaf 10.45uur waren vertrokken tot een uur of vier, hadden we hoofdzakelijk gestegen totdat we bij het hoogste punt aankwamen: 1314 m.
We daalden over smalle paadjes die veranderde in een grindweg en toen we bijna bij ons onderkomen waren werd het een asfaltweg met een paar echte haarspeldbochten.
Na deze bochten was het nog anderhalve kilometer, in de verte zagen we de huisjes van  Ryphusan al liggen.
Langs het riviertje stonden een aantal huisjes links en rechts van het water.
De Pelgrimshut stond rechts en leek behoorlijk groot.
Er waren al wat mensen aangekomen maar gelukkig waren er nog twee bedden vrij.
Al snel bleek dat er nog twee Nederlanders waren en de rest, wat er uiteindelijk vijf werden, waren Noren.
Er was geen electra, water haalden we uit de rivier en er was een beperkte hoeveelheid etenswaren waar wij gelukkig niets van nodig hadden.
Na vorig jaar hadden we voor deze twee dagen ruim eten meegenomen, het diner bestond uit gevriesdroogde lamsstew.
Voor ons allemaal bestond het eten uit makkelijk te bereiden dan wel kant en klaar maaltijden.
Van het Nederlandse stel hoorden wij dat Kongsvoll nu inderdaad voor de Pelgrims een soep op de kaart heeft staan geserveerd met brood.
De eigenaar heeft mijn vorig jaar gegeven kritiek dus toch ter harte genomen :-)
Een Noors stel had er à la carte gegeten, hadden het heerlijk gevonden en wisten van te voren dat ze er de hoofdprijs voor gingen betalen.
Om 21.30uur doken de eerste in bed, wij volgden al snel maar toen eenmaal iedereen erin lag werd er op de deur geklopt voor de laatste Pelgrim die er nog bij kon.