2 februari nat en grijs

We beginnen met een aangepaste versie van een liedje van Rob de Nijs.

Zachtjes tikt de regen op het platte dak                                                                                                               't Ritme van veel nattigheid                                                                                                                                   Die regen zegt we zijn hier zo gelukkig saam                                                                                                   Want in Putten verliezen we gevoel voor tijd.

Helaas een tweede couplet zat er niet in want rond 13.00uur stopte het getik op het dak.                           Na de lunch pakten we onze rugzakjes in, kleedden ons warm aan en vertrokken voor een rondje van knooppunt naar knooppunt:  52 - 56 - 97 - 79 - 96 - 11 - 83 - 84 - 85 - 51 - 50 - 6 - 58 - 77 - 95 - 78 - 39 - 80 - 34 - 48 - 56 - 52 (Voor de liefhebbers:-) 

Vanmorgen hadden we een route gemaakt die ons langs "dansende" bomen, het Solse Gat en een schaapskooi zou voeren. 

De lucht bleef grijs, het bleef 4 graden en het bleef af en toe miezeren.

Toch was de tocht de moeite waard.

We kwamen door heel veel bos, bos met loofbomen of sparren maar ook door het oudste bomenbos van Nederland waar het Solse Gat te vinden is.

Een diepe kuil veroorzaakt door het afgraven van leem maar waarschijnlijk is het nog veel ouder en is het een pingoruïne, een kuil door een brok ijs uit de ijstijd veroorzaakt.

Het diepste deel is moeras waar veel bijzondere flora en fauna leeft.

Die "dansende" bomen kwamen we bij het plaatsje Drie niet tegen en ook niet bij Vier en Vijf :-)

Op de Veluwe dansen volgens ons heel veel bomen, ze hebben het er prima naar hun zijn.

We fietsten door naar een grote schaapskooi aan de rand van de Ermelose hei waar schapen stonden.

Veluwse heide schapen, nieuwsgierig keken ze ons na.

De hei was enorm, nergens meer een boom te bekennen, ja, een enkeling eenzaam op de hei.

We fietsten verder over de rustige wegen, we kwamen soms een fietser of een wandelaar tegen.

In de zomer zal dat wel anders zijn!

Na drie uur fietsen over diverse landgoederen (waaronder die van Leuvenum) en de Veluwe, haalden we nog wat lekker biertjes in Putten en kwamen moe maar voldaan bij de caravan aan.

Toen snel de schoenen uit, onze voeten waren verkleumd en het bakkie thee deed ons ook goed.

Nu lekker een Quadrupel en chips en lekker onderuit.

                                             

Ermolose heide

 Wat is nou zo specifiek is aan de Ermelose heide.

Daar lopen de Veluwse heide schapen welke met uitsteven zijn bedreigt.

Deze is groter als het Drentse en het Kempisch heide schaap.

En werden vroeger voor de mest gehouden.

Het is een heel rustig schaap niet paniekerig heel makkelijk 

Ze staan ook hoger op de poten .

Het viel ons op dat ze lange haren hadden.

De Schaapherder heeft de kraal omheind met schrikdraad om de schapen te beschermen tegen de wolven.

Deze komen nu regelmatig op de Veluwe voor.

Rust

En zo begon de maand Februari met vallen en opstaan.

Na een lange nacht heerlijk geslapen te hebben ging Sieb na het ontbijt naar Enschede.

Rond 9.00uur vertrok hij met de auto en niet veel later verliet ik de caravan op mijn wandelschoenen voor een retourtje Putten.

Even heen en weer dacht ik nog maar dat pakte heel anders uit.

Vanaf het graspad stapte ik op het asfalt en lag meteen ondersteboven, het was spek glad!

Eenmaal weer overeind liep ik zoveel mogelijk in de berm maar waar het niet anders kon glibberde en gleed ik voort.

Ik had nog geen 10 meter gelopen of ik zag remsporen in de berm, oh jee, dat zou toch niet een slippertje van Sieb zijn geweest?

Eenmaal buiten het park viel de gladheid mee maar in de bebouwde kom was het weer raak.

Veel bewoners hadden hun stoepen met zout bestrooid, gelukkig.

Zoals zoveel steden op Maandagmorgen was ook Putten uitgestorven maar rond de Oude Kerk werd er druk herbestraat, op het marktplein waren ze bijna klaar.

Door de lock down kon ik nergens een kop koffie drinken en een "take away" zag ik nergens.

Ik slenterde door het dorp en zag bij de kerk een monument staan, geplaatst om de 661  Puttense mannen te herdenken die zich hier hadden moeten verzamelen in 1944 om vervolgens naar concentratiekampen te worden weggevoerd.

Het was een vergelding na een verzetsactie op Duitse officieren.  

Teruglopend hield het me bezig.

Gelukkig was de ijzel verdwenen en liep ik een stukje op met een eekhoorntje die dezelfde richting ging maar dan van boom naar boom. 

Na een boterham begonnen we aan een wandeling over Landgoed Schovenhorst, een particulier bos, en een stukje van het het Speulder en Sprielderbos wat behoort tot de Veluwe.

Heerlijk rustig, geen plan alleen maar kiezen welk pad we het mooiste vonden en zo wandelden we twee uur door het bos, langs een paar grafheuvels en een kolk te genieten van de rust.

Viel ff tegen heen en weer naar Enschede.

Maar na 3,5 uur was ik weer terug.

Na een boterham zijn we op pad gegaan het bos in.

Maar dat heeft Christien al beschreven dus zal ik niet in herhalingen vallen.

Wat ik wel kwijt wil is iets over de fauna en flora.

Er is hier een heel typische Puttense Fauna en Flora.

Wat te denken van de bospaden, die zijn echt voor deze streek.

Ze zijn van zand en de smalle paden lagen vol met dennennaalden.

Wat ook opviel waren de boomhutten die hier gemaakt worden van takken die tegen elkaar zijn gezet.

Die vind je in de rest van Nederland ook maar hier staan ze gegroepeerd en dan in groepjes van vijf.

Waarom vijf zal u beste blogspotvolgers wel denken.

Nou daar is de historische vereniging van Putten ook nog niet achter.

Wellicht zal dit altijd wel een mysterie blijven.

Groetjes Siebren 

Toch even weg :-)

Het is alweer even geleden dat er op ons blog is geschreven.                                                                     Om eerlijk te zijn is er ivm corona ook niet veel aan vakantieplezier te melden sterker nog, sinds half           december mocht er erg weinig meer, een soort van lock down.                                                                                                              De Feestdagen werden door veel mensen zonder bezoek doorgebracht.                                                         Wij luidden het nieuwe jaar met z'n tweetjes in, blij dat we 2020 achter ons konden laten.                             Het was een jaar met veel beperkingen maar waar geen beperking op zat was gezinsuitbreiding en zo kregen wij er in September een prachtige kleindochter bij :-)                                                                      Het nieuwe jaar begonnen we met een verandering in de keuken, koelkast en diepvries in een hoek gezet, muurtje doorgezaagd en een kwartslag gedraaid, electra aangepast, behangen en geverfd.                Ondanks dat alle Doe-het-zelf winkels gesloten waren hebben we kunnen klussen omdat binnen de familie- en vriendenkring her en der restjes van van alles in de schuur dan wel op zolder lagen.                                             Het wachten is nu op de meubelmaker die een nieuwe kast maakt zodat de oven op ooghoogte komt. Ondertussen bedachten we dat we er wel even tussen uit wilden maar waar en hoe?                                  Alle horeca is gesloten, Landal is geopend voor een weekend of een midweek maar wij willen weg op het moment dat het ons uitkomt en dat is nu.                                                                                                     Sieb kwam op het idee om aan onze vrienden Monique en Erik te vragen of we een paar dagen in hun stacaravan in Putten zouden mogen wonen, ze app'ten meteen terug: tuurlijk!                                            Na een dik uur rijden kwamen we in de vrieskou aan.                                                                                     Oeps, het scheelde niet veel maar het leek alsof het buiten net zo koud was als binnen of andersom. Gelukkig stond de gaskachel op de waakvlam en na hem opgestart te hebben was het binnen een uurtje heerlijk warm.                                                                                                                                                De komende dagen gaan we ons hier vermaken met de fiets of de wandelschoenen.                                        Putten, Amersfoort, here we come :-)

Stavoren -Langweer - Stavoren 20 juni

Wat moesten wij in Langweer?

Een korte uitleg was wel op z’n plaats.

Ongeveer 17 jaar geleden hebben wij in Venetië een glazen puzzel gekocht van 16 stukjes.

Licht en donker blauw, rood en groen, van elk vier stukjes.

Een paar maanden geleden was er een stukje groen gesneuveld, het viel stuk op de grond.

Via een cursist op Zilversmeden kwam Sieb aan het adres van een glas-kunstenaar in Langweer.

Er werd contact gelegd via de mail en hij wilde er wel een blik op werpen.

Vandaar dat we vanmorgen na wat advies van onze gastvrouw een noordelijke route namen naar Langweer, ongeveer 38km richting Heerenveen.

We hadden gehoopt meer van al het water te zien maar we zagen alleen de zeilen van vele bootje op de Vogelhoek, de Oud Karre, het Zwin, het Heegmeer, het Slotermeer, het Coevordermeer en de Langweerder Wielen.

We fietsten door dorpjes met namen zoals Balk, Sloten, Tjerkgaast, Spannenburg en IJpecolsga.

Maar ook met de meer romantische naam Hemelun.

Maar wat we daar op het dorpsplein zagen was verre van romantisch.

Een grote foto van twee stoere knullen van 23 stond middenin een enorme bloemenzee en kaarsjes.

Een boer vertelde ons dat de twee jongens een week geleden van een feest waren weggereden in de auto en onderweg waarschijnlijk in slaap waren gevallen en tegen een boom tot stilstand waren gekomen.

De een was op slag dood, de bestuurder vonden ze terug in een boerenschuren, hij had zichzelf opgehangen.

De rillingen liepen over onze rug, wat intens triest.

Het was ons al opgevallen dat in het dorp alle vlaggen halfstok hingen.

Op de terugweg naar Stavoren zagen we later op de dag bewoners en collega’s een erehaag vormen.

We werden er stil van.

Door het verhaal van de boer wisten we wat er gaande was, hebben we onze fietshelmen afgezet en zijn naast de fiets door het dorp gelopen.

We fietsten verder en moesten net zoals je bij de bergen in het buitenland om de berg rijdt, vandaag ook om de meren van Friesland rijden om te komen waar we komen wilden: Langweer.

De glaskunstenaar was een gezellige man met flink wat ideeën.

Hij had een oude school gekocht en daar een galerie en werkplaats gemaakt, overal stonden en lagen spullen en daar paste hij naadloos tussen.

De brokjes puzzel werden van alle kanten bekeken en de diverse mogelijkheden werden hardop uitgesproken en net zo vaak gevolgd met een: “nee, dat kan niet”.

Hij ontwaarde op de achterkant een logo van Murano maar het embleem van de glasblazer was niet te lezen, of we thuis wilden kijken of dit misschien op andere stukjes wel te zien was.

Hij zag het wel zitten en dus lieten we de scherven bij hem, wie weet bracht het geluk!

Hij leidde ons rond en het moet gezegd, er stonden echt schitterende dingen maar helaas daar hoorde ook schitterende prijzen bij.

Na de lunch op een bankje bij een Klokkenstoel te hebben verorberd fietsten we een zuidelijke route terug naar Stavoren.

De laatste 15km waren dezelfde als in de ochtend maar vanaf de andere kant zag het er toch anders uit.

De terugweg was zo wie zo afwisselender dan de heenweg, meer dorpjes, meer kleine boerderijtjes, meer bos, meer wind, tegenwind...

Maar de voorspelde regen bleef uit en zo streken we rond vijf uur nee bij De Potvis, een leuke tent aan het Stavoorse strand waar we uitkeken over het IJsselmeer.

Om zeven uur werden we verwacht in een Schots restaurant waar we super lekker hebben gegeten en uiteraard genoten van een heerlijk glas whiskey.

Nu gaan we slapen om morgen weer terug naar huis te fietsen.

fietsen naar Friesland 19 juni

Om de pijn van niet naar Noorwegen te kunnen, iets te verzachten zijn we gistermorgen op de fiets gesprongen om door Noord Holland naar Enkhuizen te fietsen en daar de boot te pakken naar Stavoren.
Bij het opentrekken van de gordijnen keken we naar een strak blauwe lucht.
Het uitje werd ons gegund :-)
We tuigden de fietsen op, kochten in de supermarkt twee maaltijdsalades en fietsen richting pont Buitenhuis net voorbij Spaarndam.
Zo’n tweehonderd meter voor de bocht naar de pont, kwam ons een groep fietsers tegemoet.
Het vermoeden was dat die net van het pontje af waren gekomen en dus trokken we een sprintje naar de pont die meteen de slagboom liet zakken en van wal stak.

Pft, dat was mazzel!

We fietsen door kleine plaatsjes, over ellenlange wegen met weilanden links en rechts, langs het IJsselmeer en steeds onder een blauwe lucht maar na Hoorn  nam de bewolking toe.

Niet een beetje donker maar bijna zwarte wolken pakten zich achter ons samen, we reden voor de regen uit.

Maar niet voor lang.

Het begon met een paar spetters die al gauw in hoeveelheid toenamen maar net niet genoeg om een regenjas aan te trekken.

Met een flinke snelheid reden we naar Anniek die slecht vier kilometer van Enkhuizen woont.

We dronken warme thee, fietsten naar de school van Jaymie en Dean om ze even een knuffel te geven en vervolgden onze weg naar de haven van Enkhuizen.

Ruim op tijd kwamen we aan, we hadden nog genoeg tijd om lekker op een terrasje aan de haven een biertje konden drinken.

De overtocht was onstuimig.

Het water sloeg over de reling en lopen over het dek werd een hachelijke onderneming.

We zaten daar lekker in de zon maar we werden zo nat dat we besloten binnen verder te genieten van het boottochtje.

Eenmaal in Stavoren fietsten we binnen vijf minuten naar onze slaapplaats van Vrienden op de Fiets.

Ondertussen op de Noordkaap

28 mei

Ondertussen op de Noordkaap.