Wegen

 Wij zijn de hele dag opwegen en straten. 

En soms rijden we op de ventweg van een snelweg. 

Daar wil je snelweg. 

Sommige smalle landweggetjes wil je ook snelweg. 

Die worden gebruikt door van die grote vracht wagens die gebruiken hem als snelweg. 

Maar soms kan je er niet snelweg  

Dan moet je nog kilometers over zo’n onbedoelde snelweg 

Baia - Saubadia

 Gisteravond aten we heerlijk pizza en pasta afgesloten met een kop koffie.

We waren moe en wilden vroeg naar bed.
Halverwege de nacht werd ik wakker en merkte dat ik steeds van mijn luchtbed afrolde en ook het kussen was te dik.
Beiden veel te stevig opgeblazen dus flink wat lucht eruit en doorgeslapen tot 7.15.
Na de thee met brood zaten we om 9.00 op de fiets voor een mooie rit.
We rezen op, we daalden neer en dat ging een groot deel van de dag zo door.
Het ging ons alweer makkelijker af dan gisteren:)
In Formia zaten we op een plein met uitzicht op zee, prachtig!
De koffie was top en op de caffeïne fietsten we de volgende berg op, een flinke klim maar het uitzicht was super en de afdaling geweldig.
We zagen mooie dorpjes, hoorden veel sprinkhanen zingen en toen we onze lunch kochten in een kleine buurtsuper bleek de cassiere Nederlandse te zijn.
Vanmiddag fietsten we over de provinciaalse weg waar we al snel genoeg van hadden.
Vanuit Terracina besloten we de weg naar het strand te nemen maar dat kon niet meteen.
We verkeken ons op de afstand en fietsten nog zeker anderhalf uur over landweggetjes, door het centrum van Sabaudia, langs de geparkeerde auto’s op de weg achter het strand om tegen 17.00 op de camping aan te komen.
We waren kapot.
Eerst een kop bouillon daarna een douche en we waren weer een beetje boven Jan.
We zetten de tent op onder een schaduwdoek en wandelden naar het strand.
Zo anders dan gisteren.
Geen zwart zand maar zand zoals we dat kennen :-)
Zo ruig als de zee er gisteravond had uitgezien, zo rustig was ie nou en ja, er zwommen mensen in maar wij waren te moe.
Voor de afwisseling aten we een pizza met een goddelijk stuk tiramisu als toetje.

Napels - Baia Domiaz

 Vanmorgen werd ik wakker van een nachtmerrie.

Sieb kwam thuis de schuur uit met een slechts 1 hand, de andere was eraf.
Dat krijg je van een museum met beelden uit de oudheid waar vooral de vingers of handen van missen.
Uit de keuken klonk het drukke gekakel van 4 Italianen, het was pas 7.00.
De fietstassen werden weer gevuld, we aten alleen wat cornflakes en nog voor negen uur fietsten we weg.
Voordat we Napels uit waren, waren we een uur verder.
We reden door de wijk Lucia, achter de haven, wel die smalle straatjes maar hier was het schoon, rustig en een heerlijk wegdek onder de wielen.
Weer een verrassend mooi stukje van Napels.
En toen was het stil om ons heen.
We fietsten langs het strand wat bestond uit rotsblokken en cement maar daar lieten de echte zonaanbidders zich niet door afschrikken :-)
Niet veel later fietsten we tegen de enige berg op die we vandaag tegen zouden komen.
In een half uur waren we op top om in 10 minuten naar beneden te suizen tot zeeniveau.
Dat waren onze gratis kilometers van vandaag :-)
De weg ging verder in een min of meer rechte streep van 45km.
Met rechts van ons de bergen en links de zee voelden we ons erg nietig.
Van de zee zagen we meestal niets vanwege de beachclubs die er massaal het strand in bezit hadden genomen.
Bij een chique tent, Livingstone, vroegen we of we even mochten kijken.
Schitterend, ligstoelen, parasols, douches en wc’s en een eigen restaurant.
We spraken er twee Italiaanse buschauffeurs die sinds Corona zonder werk zaten.
Ze reden op touringcars door heel Europa en spraken vloeiend Engels.
Ze hoopten dat ze volgend jaar weer werk hadden, een triest verhaal.
Omdat dit de doorgaande provinciaalse weg was naar Rome reden er de hele dag auto’s langs ons maar allemaal heel voorzichtig, met grote bogen om ons heen.
We kregen veel duimpjes maar er was ook een Italiaan die ons al rijdend filmde en ons later vanaf een parkeerplaats nog eens op de gevoelige plaat vastlegde en ons van alles toeschreeuwde zo enthousiast was hij :-)
Er was weinig schaduw om even in te zitten, we reden het grootste deel van de dag tussen de bebouwing van dorpen en dorpjes.
Bij een ieniemienie winkeltje kochten we onze lunch, een paar broodjes en worst.
We gingen de winkel uit met een stuk buffel mozzarella en een paar blaadjes basilicum want de eigenaar vond dat we dat zeker moesten proberen :-)
Het wordt in deze streek volop gemaakt, we zagen overal bedrijfjes en reclame.
Het moet gezegd, het smaakte zoveel beter dan die plastic kaas van de Appie.
Vandaag hadden we het geluk dat er een lekker windje van zee was om de 36 graden te compenseren.
Toch vreesden we zonder water te komen zitten en stopten bij een bedrijf om onze bidons met water te laten vullen.
Een vriendelijk meisje gaf ons 2 liter bevroren water, een cadeautje!
Om vier uur reden we een camping op bij het strand.
We kregen een mooie plek in de schaduw twee tellen van het strand.
In zwembroek en badpak dachten we te gaan zwemmen maar helaas was de stroming zo sterk dat alle rode vlaggen waren gehesen, jammer.
Toch even lekker door de branding gelopen, gedoucht en nu aan tafel.

TEGENWIND

 HOE BLIJ KAN JE ZIJN MET TEGENWIND. 

EN EEN KOELE BRIES VAN ZEE. 

WEL ALS HET 36 PLUS IS. 

EN ER GEEN PLEK IS OM IN DE DE SCHADUW FF TE RUSTEN. 

Sieben  

Napels

 Nadat we uitgerust opstonden wachtte ons een Italiaans ontbijt.

Verse koffie of thee en verder alleen maar zoetigheid: cake, vlaai, koekjes en een tulband maar gelukkig vonden we een paar verdwaalde pakjes geroosterd brood.

We maakten een plan voor vandaag.
We wilden naar het Nationale Museum, naar het fort op de berg en de kathedraal.
Eerst maar hetgeen het verste weg was omdat het nog koel was en dus liepen we richting fort.
De kathedraal bevond zich op de weg naar boven dus eerst daar naar binnen.
Ongelofelijk hoe ze het voor elkaar hadden gekregen maar alles was beschilderd.
De muren, plafonds, waar we ook keken niets was aan de kwast ontsnapt.
Kriskras lopend naar het fort kwamen we bij een metrostation met een kabelbaantje naar de top van de berg :-)
Voor een € lieten we ons naar boven brengen waar het nog 5 minuten lopen was.
Het is een enorm stervormig fort waar 200 mensen woonden.
Ongezien kwam je niet boven, ze schoten je zo van de berg af.
We hadden er een schitterend uitzicht over de stad, helaas niet over de bergen in zee, het was jammer genoeg heiig.
We aten bij een stalletje een warm broodje (het was hier toch niet warm: 30 graden :-) en liepen door de smalle, met wasgoed volgehangen smalle straatjes door naar het museum.
Het was er heerlijk koel maar een mondkapjes was verplicht, helaas.
Wat we hadden gemist in Pompeii, lag en hing hier.
Potten en pannen, karaffen en bekers van glas, servies en bestek van zilver, ze hadden zelfs spiegels van gepolijst zilver, gereedschap, gladiator uitrustingen inclusief de wapens, vloeren van mozaïek en muren met fresco’s die met vloer en muur en al waren uitgezaagd en vervoerd waren naar het museum.
Er waren maquettes van een paar huizen waar we maandag doorheen hadden gelopen.
Maar we zagen ook bronzen beeldjes die als versiering in de tuin of huis hadden gestaan.
Van de opgravingen die nu gedaan worden laten ze bijna alles in Pompeii, alleen de echt waardevolle spullen zoals gouden en zilveren gebruiksvoorwerpen gaan naar Napels.
We slenterden door de stad naar het appartement om bij de verkoeling van de airco een uiltje te knappen.
Straks gaan we naar Michelle, een pizzeria, om een vergelijkend warenonderzoek te doen van de pizza Margaritha, die van gisteravond en van zo meteen 😃

Foto’s Napels

 

Kinder kopjes Napels.

 Er zijn twee soorten kinderkopjes 

Als je die in België tegenkomt dan zit het tegen 

Want die zijn vanuit een helikopter  gelegd 

Dit volgens de Kneet. 

Die kan het weten, hij was ooit stratenmaker. 

Dan die in Napoli. 

Die zij niet vierkant  

Die zijn rechthoekig 

Formaat bakplaat pizza. 

Waren die maar vanuit een helikopter gelegd 

Die komen direct ui de Visuvius gesmeten. 

Wees gewaarschuwd want deze zijn pas erg.  

Siebren