22 oktober

 Wederom had het vannacht geregend.

Het verschil met de andere keren was dat het vandaag de hele dag bleef regenen.
Om 7.00uur waren we al op pad om na 6km een berg op te gaan.
De wandeling was door het bos en het verbaasde ons dat de keien en boomstronken waar we overheen liepen niet glibberig waren van de regen.
De grijze tempel was nauwelijks te onderscheiden van de grijze lucht.
Zo hadden we vandaag eigenlijk alleen maar zwart/wit foto’s gemaakt met af en toe een rode regenjas erop :-)
Langs de andere kant van de berg liep het pad heel stijl, echt heel stijl, terug naar de oceaan waar we op de doorgaande weg uitkwamen.
De weg tussen Muroto en Nahari heet: Route 55.
Gelukkig had een andere navigatie-app weggetjes achteraf gevonden zodat we niet de hele dag de weg deelden met auto’s.
In ons reisboekje stond dat er langs Route 55 nergens een supermarkt te bekennen zou zijn en dat we pas weer eten konden kopen in Nahari.
Niks was minder waar, we vonden 4 kleine Japanse winkeltjes waar wij de enige buitenlanders waren en kochten daar koffie met lokale zoetigheid en sandwiches voor tussen de middag.
Het lekkers bij de koffie was net aangeleverd door een Mevrouw die het achter in haar auto had staan, een thuisbakster dachten wij.
Sieb meteen de winkel in en 2 stuks gekocht.
Het bleek een eierkoek van 5cm dik te zijn besmeerd met jam en zoete roomkaas.
Het was genoeg om de rest van de dag op te lopen :-)
We zaten lekker op een bankje op het parkeerterrein van de winkel maar wel met uitzicht op de oceaan.
Mensen liepen af en aan om hier hun boodschappen te doen, we hadden er uren kunnen blijven kijken naar die bedrijvigheid :-)
Nu realiseer ik me pas dat het droog was toen wij daar zaten.
We liepen verder door kleine verlaten dorpjes met veel oude huizen.
Vlakbij Nahari was een prachtig wandelpad aangelegd, een boulevard langs de oceaan.
We zagen vissen die opsprongen uit het water, reigers op de rotsen uitkijkend over zee.
Zouden ze van zeevis houden, geen idee.
Na 25km kwamen we aan het eind van de middag als 2 verzopen katten aan bij de herberg waar we vannacht slapen.
Alles hingen we aan de waslijn te drogen, we kregen een kopje warme thee, stapten onder de warme douche en voelden ons als herboren.
Het weerbericht voor morgen: bewolkt met kans op regen.
De rest van de week wordt het weer steeds beter, daar hopen we dan maar op :-)

21 oktober

 Als er een tyfoon over dit eiland raast, komt er een verslag op de tv van een reporter die zich staande probeert te houden bij de vuurtoren van Muroto Cape.

Na vannacht kunnen wij ons daar iets bij voorstellen.
Sinds gisteravond ging het steeds harder waaien tot een stormkracht die in het hotel overduidelijk te horen was.
We werden vaak wakker van de storm en van de golven die op de kust stuksloegen, een paar meter verwijderd van het hotel.
Lang voordat de wekker afliep waren we al wakker en boekten we een hotel in Kochi voor komend weekend, pakten de rugzakken in en waren stipt om 7.30uur in de eetzaal.
Alles stond al klaar en de eigenaresse legde alles uit.
Het zal jullie niet verbazen dat we weer aan de vis zaten :-)
Ditmaal een visje wat we zelf grilden en waarvan het de bedoeling was het met kop en staart op te eten.
Gedroogde vellen zeewier om de rijst mee te eten.
Een stukje gebakken bonitovis die wij veel te droog vonden.
Misosoep, een bolletje gekookte vis, twee plakjes gedroogde vis, omelet en niet te vergeten de brilla-blaadjes.
Geen idee wat dat was maar in combinatie met de rijst echt lekker.
Het gekke was dat we op deze maaltijden een hele ochtend konden lopen.
Geen behoefte aan iets anders en we hadden het al een keer meegemaakt dat we na zo’n uitgebreid ontbijt de lunch haast vergaten.
We werden uitgezwaaid door de eigenaresse en haar zoon, er werden nog wat foto’s gemaakt en daar gingen we weer.
Maar niet voor lang.
Door een foutje in de planning hadden we onverwachts een rustdag:-)
Na ongeveer 10km kwamen we al bij ons volgende onderkomen aan, het was net tien uur geweest.
De deur was open en op onze vraag of we de rugzakken alvast in de hal mochten zetten, zei de man dat onze kamer al klaar was en we alles naar boven konden brengen.
Ongelofelijk, tot nog toe was het steeds pas mogelijk geweest vanaf 15.00uur.
Met alleen een dagrugzakje op de rug liepen we naar de tempel voor een stempel.
We moesten er wel wat voor doen, er waren niet minder dan ongeveer 60 traptreden.
Geen mooi uitzicht, wel een mooi stempel:-)
We slenterden wat door het dorpje, er was niet veel te beleven.
Er was een haventje en ja hoor, we vonden ook een viswinkel met verse vis.
Echt niet normaal wat er allemaal in deze oceanen zwemt, er lag zoveel verschillende vis, we geloofden onze ogen niet!
We passeerden ook een klein winkeltje waar een man schelpen bewerkte.
Hij straalde helemaal vanwege Sieb zijn enthousiasme, hij liet ons graag zien wat hij gemaakt had.
Op weg naar ons onderkomen kochten we allebei een “Bentobox”.
Een doos met alles erin voor een lunch, de Japanners zijn er dol op en wij nu ook want het smaakte prima :-)
De rest van de middag lekker lezen want vanavond wordt er voor ons gekookt.

20 Oktober

 Onze gastvrouw was al druk in de keuken bezig toen de wekker ging.

We pakten onze spullen in en aten dikke witte boterhammen met net zo’n dikke laag roerei ertussen weggespoeld met een hele sterke bak zwarte koffie.
Op weg naar het station reed ze rustig, heel anders dan gisteren :-)
Bij het loket lieten we zien waar we heen wilden en we kregen een dienstregeling met rood omrandde tijden, de bus zou om 8.05uur komen.
En dat kwam ie ook, punctueel als ze hier zijn!
Na bijna een uur rijden moesten we overstappen.
We wachtten anderhalf uur maar het vloog voorbij want het busstation lag aan het strand en dus gingen we even lekker strandjutten :-)
Er lag genoeg zooi wat aangespoeld was maar helaas geen mooie schelpen.
Het leek alsof we in de verte walvissen zagen maar zeker weten deden we dat niet.
Het volgende stukje met de bus was bijna 3 kwartier rijden naar Muroto Sekai.
We stapten uit en konden zo ongeveer meteen plaatsnemen in de volgende bus.
Omdat we de enige passagiers waren, stopte de chauffeur bij alle bezienswaardigheden waarvan hij vond dat wij er een foto van moesten maken :-))
Hij zette de bus gewoon stil op de rijstrook, wij kregen de tijd om te fotograferen en dan reed hij weer door.
Hij zette ons zelfs voor de deur van het hotel af :-)
We lieten onze rugzak daar achter en klommen de berg op voor Tempel 24 waar we Matsu tegen het lijf liepen, een Japanner die we onderweg een paar maal waren tegengekomen.
Hij liep deze tocht al voor de 16de keer en wist er veel over te vertellen.
We ontmoetten er een Japanse die in Amerika woont.
Omdat we pas om 15.00uur in het hotel terecht konden en zij in het onderkomen van deze tempel sliep, hadden we de tijd om van gedachten te wisselen wat deze tocht ons op kon leveren.
Leuk welke wendingen het gesprek maakte.
We bezochten de vuurtoren, zagen overal vissersboten en liepen via de haarspeldbochten terug naar de oceaan om daar door een aangelegd park terug naar het hotel te wandelen.
Omdat het steeds harder ging waaien, werden de golven steeds hoger en met meer kracht sloegen ze tegen de rotsen aan.
We kregen een kamer met uitzicht op de oceaan maar voordat we daarvan genieten konden moesten we onder de douche.
Niet dat ze ons de badkamer induwde maar we voelden wel een zachte drang.
Een badkamer in Japan bestaat uit een kraan die op kniehoogte uit de muur komt.
Je gaat op een krukje zitten en doucht en sopt je lijf grondig.
En daarna, ja daarna mag je de tobbe in waarin het halve hotel al heeft gezeten.
Menig Japanner wordt boos als een buitenlander die tobbe heeft laten leeglopen want er gaat een giga hoeveelheid “heet” water in en het kost veel tijd voordat de tobbe weer tot de rand toe met water gevuld is.
Het hete water blijft warm omdat het afgedekt wordt met, in dit geval, houten planken.
Na het bad hesen wij ons in de bijgeleverde kimono.
Om 18.00uur was het diner.
Toen we de deur openden zagen we tafels met afgezaagde poten zodat het tafelblad zo’n 30cm boven de grond was met aan weerszijde twee dunne zitkussens.
We probeerden te eten op onze knieën, op onze billen met de benen uitgestrekt onder de tafel, of een been eronder en het andere been met een gebogen knie opzij te leggen om tot slot tot de conclusie te komen dat onze grote lijven hier niet voor gemaakt waren.
Het eten was trouwens super lekker, veel rauwe vis wat we dipten in sojasaus, een soort kroketjes gevuld met groenten en kruiden, sla met sesamdressing, groenten in azijn en een kop soep met champignons en groenten.
Alles ging schoon op!
Ondertussen waren onze bedden opgemaakt: twee futons met kussen en dekbed midden in slaapkamer :-)

19 oktober

 We hadden in de B&B heerlijk geslapen ondanks het klapperen van een paar panelen. 

Het waaide zo hard dat alles wat los zat van plaats veranderde.
Ook tijdens het wandelen vandaag waaide het hard.
In de paar tunnels die wij door moesten, werden de herfstbladeren vooruit geblazen en daar achteraan kwamen wij.
In het dorp kochten we eerst ontbijt met een kop warme koffie.
Ze houden hier van een sterke bak koffie dus als we nog niet wakker waren....
Bij het verlaten van het dorp hing er boven de weg een bord dat het nog 81km was naar Kaap Muroto waar wij heen moeten voor de volgende tempel.
De hele weg loopt langs de kust waar we vandaag al een voorproefje van kregen.
Het was altijd weer goed opletten als we een slaapplaats verlieten want voor we het wisten liepen we de verkeerde kant op.
Vandaag wisten we dat we naar het zuiden moesten maar nergens was ook maar een bewegwijzering te vinden.
Met de telefoon in de hand kwamen we met hulp van de Henro-app de stad uit.
Daar liepen langs de Okugata rivier de bergen in.
De hele weg was geasfalteerd en voor auto’s geschikt maar misschien omdat het zondag was, zagen we haast geen auto’s maar des te meer motoren die ronkend uit het dal naar boven scheurden.
Onderweg waren er een paar uitkijkpunten met bankjes waar we dan gingen zitten om te genieten van het uitzicht.
Zo anders dan in Nederland met zijn zee en duinen want hier in Japan wandelden we door het bos met onder ons de oceaan.
Het laatste stuk weg naar het dorp was de Minami-awa-sunline waar ze op de vangrail nummers hadden gezet om aan te geven dat er een mooi uitzicht was.
Nou, wij vonden alles mooi.
De vergezichten waren prachtig, de bloemen waren mooi, we zagen een slang, een duizendpoot, allerlei vlinders en libelles en nog een paar pelgrims die net zo genoten als wij :-)
Vandaag waren we vroeg klaar met lopen en hoopten dat we gauw met de beentjes omhoog konden gaan zitten.
Helaas, ons onderkomen was nog zeker drie kwartier lopen.
We vonden wel een heerlijk weggetje zonder auto’s maar met de beentjes omhoog zat er even niet in.
Onze gastvrouw had aangegeven dat er geen diner geserveerd zou worden maar onderweg waren we ook geen winkel tegengekomen en dus hadden we niets te eten bij ons.
Geen probleem, ze bracht ons met de auto naar de supermarkt.
Na het douchen stapten we bij haar in en reed ze heel voorzichtig door de nauwe straatjes van het dorp.
Eenmaal op de grote weg, waar ze 50km per uur mocht rijden, scheurde ze met 80km per uur richting winkelcentrum waarbij ze een paar paaltjes ramde die op de weg stonden en bochten nam alsof ze Max Verstappen was.
Heelhuids kwamen we bij de supermarkt aan :-)
Zij ging boodschappen doen voor het ontbijt en wij voor vanavond en voor morgen overdag.
Voor bij de koffie kochten we iets wat het midden hield tussen koek en cake, we kochten de viskoeken die we van de week gekregen hadden en namen genoeg drinken mee.
De terugweg in de auto ging niet anders dan op de heenweg!
In de magnetron verwarmden we onze Japanse maaltijd, aten smakelijk en verdiepten ons in de komende twee dagen.
Morgen gaan vanuit dit dorp met de trein en/of bus naar het zuiden, naar Cape Muroto.
Daar hebben we een hotel geboekt.
De volgende dag lopen wij dan 10km naar ons volgende onderkomen.
Een korte afstand maar de kaap schijnt prachtig te zijn dus daar trekken we graag wat extra tijd voor uit.

18 oktober

Met een Canadees en twee Japanners werd het een gezellig ontbijt.

Google translate leidde ons door de gesprekken heen en we verbaasden ons erover hoe handig dat medium is.
Het miezerde een klein beetje en een Japanner, die weg wilde, dook meteen weer naar binnen, zijn hoofd schuddend.
Hij had er duidelijk geen zin in om nat te worden.
We hoopten voor hem dat hij halverwege de ochtend in een schuilhut zat want toen barstte de hel los.
Zeker een half uur regende het zo hard dat we de bergen rondom ons niet meer zagen.
Daarna regende het nog een tijdje zachtjes door tot uiteindelijk de zon doorbrak, de wolken verdwenen en de temperatuur weer opliep naar 23 graden.
We vertrokken vanmorgen, of het nou miezerde of niet, rond 7.45uur.
Bijna de hele dag liepen we op asfalt, een weldaad voor de voeten die over keien en boomstronken hadden moeten lopen.
De eerste kilometers gingen we door landelijk gebied, dorpjes, weilanden.
Daarna klommen we omhoog om via de Fukui Dam op de andere oever terecht te komen.
Daar zwaaide iemand vanuit een rustplaats, de Japanner die bang voor regen was :-)
Hij was dus toch vertrokken.
Hij haalde ons in toen we bij een splitsing stonden te dubben welke kant we op moesten.
Onze route ging rechts af door het bos maar hij beweerde bij hoog en bij laag dat we daar niet konden lopen, we moesten echt rechtdoor.
Wij rechtdoor en zo kwam het dat we na twee uur lopen uitkeken over de Grote Oceaan.
We liepen door een dorpje aan een haven vol vissersboten.
In de enige straat die het dorpje had, vond Sieb een heel klein winkeltje waarvan de eigenaresse prima Engels sprak :-)
We kochten er twee flesjes koud water en een doos koekjes.
Van haar kregen we twee gebakken koeken, eentje met vis en groenten en de andere met vis en kerrie.
Haar familie had een bedrijfje waar ze deze koeken bakten en omdat we pelgrims waren gaf ze ons er graag twee cadeau.
Ze waren lekker.
Onverwachts kwamen in een bos terecht waar het pad slingerend naar boven liep, we een mooi uitzicht over de oceaan hadden en langs een stroompje weer naar beneden liepen.
In het bos hoorden we de zee tegen de voet van de berg beuken.
Langs de oceaan stapten we verder tot we bij een pad kwamen wat in een cirkel liep met trappen en touwen en waar de zee een boog in de rotsen had weggesleten: Ebisu Arch.
Niet veel later liepen we het dorp Hiwasa binnen waar we aan het eind van de winkelstraat Tempel 24 zagen liggen.
Hoog boven het dorp uit toornde het dak van een rode tempel.
Het was weer een goed onderhouden tempel waar men al bezig was met opruimen.
Alle muntjes die mensen her en der hadden neergelegd, werden op een blik geschoven, de kaarsjes werden gedoofd.
Via de supermarkt gingen we naar de B&B waar we vannacht slapen.

15 oktober

 Afgelopen nacht goot het uit de lucht.

De regen kletterde op het kleine balkonnetje van onze kamer en ik zag ons al helemaal in het plastic gehuld de tocht vervolgen.
Om 6.00uur ging de wekker en helaas, het regende nog steeds.
We hadden een uitgebreid Japans ontbijt met veel vis, soep, groenten en rijst.
De ochtend zouden we daar zeker mee doorkomen :-)
Toen we op het punt van vertrek stonden, stopte de regen.
Het was asgrauw buiten maar dat maakte niet uit, de regenkleding bleef waar die was, in de rugzak.
Het lopen ging heerlijk vandaag omdat het ruim 10 graden koeler was dan gisteren.
Omdat we toch wel kruip door sluip door weggetjes bewandelden waar normaal gesproken geen pelgrim kwam, was er ook nu weer een meneer die ons hielp op de goede weg te komen.
Om zeker te weten dat we hem begrepen hadden, liep hij een stukje met ons mee :-)
Vandaag passeerden we 4 tempels allemaal in Tokushima.
Het is een grote stad die klem ligt rond een berg en de oceaan.
Om die berg liepen we vandaag heen.
In de eerste tempel was het muisstil, we waren de enigen.
Daarna werd het drukker maar vooral met Japanners die pelgrimeren met de auto :-)
Weer terug in de stad waren er meer mogelijkheden om boodschappen te doen en voor Sieb zijn karretje de kans om de bandjes op te pompen.
In een van de straten kwamen we een echtpaar tegen voor het hek van hun huis.
De man trok onmiddellijk zijn portemonnee en gaf aan Sieb een handvol muntjes om als offerande te gebruiken in de tempels.
De vrouw vroeg of we trek hadden in ijsthee en gaf ons twee ijskoude flesjes.
Ze zwaaiden ons na.
Door de drukke straten van de stad was ons hotel snel gevonden en hebben we nu een kamer met een “echt” bed!
Na het douchen gaan we lekker eten, eens kijken wat we dit keer op ons bord vinden.

Slippers in Japan

Slippers in Japan is een dingetje.

Als je aankomt bij je slaapadres trek je je schoenen uit. Zouden wij in Nederland wat van kunnen leren.

Dan ga je naar je kamer en trek je de gangslippers uit En ga je op blote- of kousenvoeten je kamer binnen. Ga je de kamer af om naar de badkamer te gaan dan trek je de gangslippers aan die voor je deur staan.

Bij de badkamer aangekomen doe je de deur open Wat denk je, staan daar slippers klaar. Jouw gangslippers doe je uit en trekt de badkamerslippers aan . Verlaat je de badkamer, trek je de gangslippers weer aan. En hop naar jouw kamer, laat je de gangslippers buiten op de gang voor jouw kamer staan en gaat naar binnen. O jee je moet plassen, kamer uit gangslippers aan, toiletdeur open, gangslippers uit en toiletslippers aan. Naar jouw kamer toiletslippers uit en gangslippers aan, bij jouw kamer gangslippers uit. Hop je kamer in. En, ben je al gek van het slipper ritueel? wij wel! Nog 8 weken slippers aan en uit.