25 oktober

 Gisteren hadden we naar het weerbericht gekeken en gezien dat er in het weekend een bui kon vallen bij een temperatuur van rond de 25 graden.

Bij het openschuiven van de gordijnen was de lucht overwegend blauw.
Wij blij.
Na een ontbijt zonder vis :-) stapten we in de schoenen, Sieb laadde zijn karretje en ik deed de rugzak op.
Waar we gisteren in het hotel waren gebleven voor Hot Spring, vertrokken we nu naar Dainichiji (Tempel 28) 2km verderop.
Het was er rustig en we namen alle tijd voor de tempels die er stonden.
Door het open veld ging het verder.
Veel mensen werkten in hun tuintjes en op het land.
Fruit en groenten zijn hier erg duur, daarom zie je bij veel huizen een moestuin.
We kwamen langs bomen met grote groene citrusvruchten, pompelmoen?
Het was een flinke klus om de schil eraf te krijgen.
Het smaakte naar grapefruit maar had zoveel grote pitten dat er weinig te eten overbleef:-)
We vonden een picknickplaats naast een supermarkt die prima koffie had, we kochten er iets lekkers bij.
Op de picknickplaats was een oudere dame met een rollator.
We kregen van haar mandarijntjes uit haar eigen tuin.
Ze was helemaal blij met het Delfts blauwe klompje wat we haar cadeau gaven.
Aankomend bij de volgende tempel zagen we bussen op de parkeerplaats staan.
Helemaal vergeten, het was zaterdag vandaag en de Japanners laten zich dan massaal rondrijden langs de tempels om hun stempelboek vol te krijgen.
Om niet zeker een half uur in de rij te moeten staan, gingen we eerst een stempel halen.
Tegelijk met ons kwamen er twee dames aanlopen met alle stempelboeken van de pelgrims uit die bussen, het waren enorme stapels.
We zagen onze geest al dwalen toen er een monnik kwam aanlopen.
Hij pakte onze boeken aan, zette er de stempels in en schoof het door naar een mevrouw die er met een lang penseel de prachtige zwarte tekst bij schreef.
Daarna gingen ze samen aan de slag met de stapel boeken uit de bussen.
Bij het rondlopen op het tempelcomplex miezerde het een klein beetje, niet echt de moeite om een regenjas aan te trekken.
We luisterden op een bankje naar het monotone mantra wat opgezegd werd door de passagiers uit de bussen.
De snelheid werd aangegeven door middel van 2 houten stokjes die door een van hen tegen elkaar aan geslagen werden.
Zo’n grote groep maakte wel indruk op ons.
Door de weilanden gingen we verder, de miezer ging over in regen.
In een tunnel trokken we onze regenkleding aan en hulden de rugzakken in plastic.
Tsja, dat was de goden verzoeken want een uur lang regende het pijpenstelen.
Alle kranen boven ons werden opengedraaid en het duurde niet lang of de regen liep via onze regenjas langs onze benen onze schoenen in.
Er zat niet anders op dan flink door te stappen en zo snel mogelijk de 7km naar de volgende tempel af te leggen.
De bergen om ons heen waren nauwelijks zichtbaar, ze waren in grijze wolken gehuld.
Vlak voor Zenrakuji (tempel 30) werd het droog.
En wat schetste onze verbazing, daar kwamen weer die bussen aangereden die we al eerder hadden gezien, de passagiers zwaaiden enthousiast naar ons.
We trokken een sprintje naar het kantoor van de tempel en voordat er weer stapels aan stempelboeken lagen, waren die van ons klaar :-)
Deze tempel lag hoog op een berg en het enige wat wij nog moesten doen was teruglopen naar zeeniveau.
Tempel 31 hebben we niet gehaald.
We hadden tijd zat maar door de regen was het pad in het bos zo glibberig geworden dat we ons aan van alles moesten vasthouden om niet te vallen.
We maakten rechtsomkeer en wandelden nog een flink stuk naar ons hotel.
Morgen hebben we een rustdag om maandag weer aan een nieuwe week te beginnen.

24 oktober

 Wat hadden we lekker geslapen!

Alleen al een zacht kussen maakte het verschil, tot nog toe hadden we vooral op kersenpit kussens geslapen, die keihard waren.
De route van vandaag ging over 2 heuvels te vergelijken met een flinke duin.
We hadden er geen moeite mee na alle bergen die we al achter ons hadden.
Er was een fietspad tussen Aki en Noichi van bijna 30km lang wat helemaal langs de kustlijn liep.
Daarop liepen wij vandaag en dat liep goed.
Het was helemaal van asfalt met aan de ene kant het water en de andere kant zo goed als de hele weg bomen en struiken.
De Route55 zagen we alleen als we een winkeltje zochten voor een kop koffie.
Aki uitlopend kwamen we langs een kleine bakkerij waar het heerlijk rook.
Op roosters lagen broodjes af te koelen.
We konden de verleiding niet weerstaan en kochten 2 zoete broodjes voor bij de koffie.
Langs het fietspad wandelend zagen we de verschillende “stranden”.
Meestal enorme rotsblokken of flinke kiezelstenen maar ook een stuk met zwart zand waar we een stukje overheen liepen.
De wielen van Sieb zijn karretje zakten diep weg dus wij weer terug naar het fietspad :-)
Doordat er een wegwijzer tussen de fruitbomen stond, lieten we Google vertalen wat er op het bord stond en wat bleek, het fruit was voor de pelgrims!
Er hing rijp kakifruit, heerlijk.
We rustten uit bij een prachtig uitzichtpunt waarna we nog 17km naar de tempel moesten lopen.
Bij Lawson hadden ze een zithoek met een koffiezetapparaat waar we de grootste beker cappuccino kochten die ze hadden waar we de lekkere broodjes bij aten.
Naast de winkel zat een traiteur, wij naar binnen.
Jammie, jammie, allerlei dozen met allerlei verschillende Japanse hapjes.
We kochten balletjes gevuld met inktvis waar een zoete sojasaus en een soort van mayonaise overheen zat.
Wow, die gaan we thuis proberen te maken, zo lekker!
Al wandelend kwamen we langs een kunstwerk van bamboe stokken met ronde gaten erin waarin led verlichting was aangebracht.
Ze waren nog druk bezig met het plaatsen ervan, het zou zaterdagavond geopend worden, voor de genodigden stonden de stoelen al klaar.
Er stonden bouwwerken op het strand en op een parkeerplaats.
De kunstenaar zelf was er ook, een jonge Japanner die zichzelf Bamboe-artiest noemde.
‘s Avonds met de lichtjes aan zou het er vast spectaculair uitzien.
Via een paar tunnels kwamen we aan bij een rijtje Japanse winkels waar geen westerling te bespeuren viel.
Wel een groep jonge wielrenners uit Hongkong die dit eiland rondfietsten in 6 dagen en een stempelkaart bij zich hadden.
Niet alleen de stempelkaart maar ook hun shirt werd voorzien van een mooi stempel.
Zittend op een bankje bekeken we de mensen die zonder uitzondering met de auto boodschappen kwamen doen.
Een man kwam naar ons toe en tijdens het eten van een mandarijntje vertelde hij dat de regio waar wij nu doorheen liepen bekend stond om zijn heerlijke mandarijnen.
Of wij ook een mandarijntje wilden?
Haalde hij uit zijn auto een zak voor Sieb en een zak voor mij.
Toch die kilo mandarijnen gekregen waarmee we niet rond wilden lopen :-))
Door de verlaten straten van Noichi liepen we langs een tweedehands winkel.
We keken onze ogen uit maar het was nu zeker de bedoeling niet om iets te kopen.
Dat zouden we dan nog tot half december mee moeten slepen.
Er kwam een mevrouw de winkel uit die vroeg of wij zin hadden in een kopje thee.
Ze bracht ons naar de tuin achter de winkel, zocht naar twee stoelen voor ons en zette thee.
Met een dienblad vol kwam ze terug.
Twee kopjes macha-thee, koekjes, limonade, kaki-fruit, bananen en 2 liter water.
Ze wilde ons zo graag verwennen omdat we pelgrims zijn.
Dat heet in Japan: osettai.
We hadden op onze tocht niet te klagen over die belangstelling.
Tegen 16.00uur kwamen we bij ons hotel aan.
Eerst hadden we nog het idee om naar de tempel te lopen maar toen we hoorden dat het hotel over een warmwaterbron beschikte, stelden we onze plannen bij.
Heerlijk even in het badhuis waar de temperatuur van het bronwater rond de 60 graden was.
Er was een jongetjes en een meisjes deel, gescheiden door een wand.
Na het grondig soppen liet ik me in het warme water zakken van het buitenbad.
Boven mij schapenwolkjes, een relaxt muziekje en naast mij het warme water wat tussen de keien door het bad in stroomde.
Wat een fantastisch eind van deze wandeldag!











Noichi

23 oktober

 Onze gastvrouw kletste ons de oren van het hoofd, half in het Engels, half in het Japans, er was geen touw aan vast te knopen en dus lieten we het lekker langs ons heen gaan.

Toen ze gisteravond zei dat ze in bad ging haalden wij en de andere gasten opgelucht adem, ze was de rest van de avond afwezig.
Wij gingen voor ons doen vroeg slapen, we waren erg moe.
Vanmorgen trokken we de gordijnen open en zagen een blauwe lucht met wolken.
Het was in ieder geval droog en daar waren we heel blij mee!
Het eerste stuk vandaag was langs de oceaan die schitterde in de zon.
Na 4km gingen we rechts af de berg op.
Het eerste stuk ging over asfalt waar ook een enkele auto reed.
Daarna kwam een stuk bos met de voor ons inmiddels bekende stenen en trappetjes.
Boven, op 760m. wachtte ons een verrassing.
De Tempel zelf was mooi en gebouwd in een andere stijl dan we gewend waren maar die tuin!!!
Ongelofelijk goed verzorgd, het was bijna perfect zo netjes als de tuin erbij lag.
We liepen door het tempelcomplex en haalden een stempel.
Onze gastvrouw had gezegd dat het de moeite waard was naar de top van de berg te klimmen want bij mooi weer (zoals vandaag) kon je de hele kustlijn zien.
Dus klommen we nog 350m hoger, daarna de uitkijktoren op en echt, wat een uitzicht!,
Inmiddels was het zo goed als strakblauw geworden en konden we echt heel ver kijken.
Daarna begon de afdaling, wat we in 2uur naar boven waren geklommen, waren we in nog geen uur weer terug op zeeniveau.
Bij een tsunami hadden we daar boven wel heel veilig gezeten:-)
De weg kwam uit bij de kust en we genoten van de 3m. hoge golven die kapot sloegen op de rotsen onder ons.
Bijna de hele weg naar Aki liepen we langs het water.
Vlak voor de stad bezochten we een grot.
Kleine stroompjes water, watervalletjes, zingende vogels, ruisen van de bladeren en verder niets, helemaal niets.
We volgden het pad langs en door het water en kwamen na een half uur helemaal “zen” weer buiten.
Een uurtje later kwamen we bij ons hotel aan, een zuurstokroze gebouw :-)
Vannacht slapen we weer eens in een echt bed in plaat van op een 5cm dunnen futon. 
Nu eerst lekker eten.

22 oktober

 Wederom had het vannacht geregend.

Het verschil met de andere keren was dat het vandaag de hele dag bleef regenen.
Om 7.00uur waren we al op pad om na 6km een berg op te gaan.
De wandeling was door het bos en het verbaasde ons dat de keien en boomstronken waar we overheen liepen niet glibberig waren van de regen.
De grijze tempel was nauwelijks te onderscheiden van de grijze lucht.
Zo hadden we vandaag eigenlijk alleen maar zwart/wit foto’s gemaakt met af en toe een rode regenjas erop :-)
Langs de andere kant van de berg liep het pad heel stijl, echt heel stijl, terug naar de oceaan waar we op de doorgaande weg uitkwamen.
De weg tussen Muroto en Nahari heet: Route 55.
Gelukkig had een andere navigatie-app weggetjes achteraf gevonden zodat we niet de hele dag de weg deelden met auto’s.
In ons reisboekje stond dat er langs Route 55 nergens een supermarkt te bekennen zou zijn en dat we pas weer eten konden kopen in Nahari.
Niks was minder waar, we vonden 4 kleine Japanse winkeltjes waar wij de enige buitenlanders waren en kochten daar koffie met lokale zoetigheid en sandwiches voor tussen de middag.
Het lekkers bij de koffie was net aangeleverd door een Mevrouw die het achter in haar auto had staan, een thuisbakster dachten wij.
Sieb meteen de winkel in en 2 stuks gekocht.
Het bleek een eierkoek van 5cm dik te zijn besmeerd met jam en zoete roomkaas.
Het was genoeg om de rest van de dag op te lopen :-)
We zaten lekker op een bankje op het parkeerterrein van de winkel maar wel met uitzicht op de oceaan.
Mensen liepen af en aan om hier hun boodschappen te doen, we hadden er uren kunnen blijven kijken naar die bedrijvigheid :-)
Nu realiseer ik me pas dat het droog was toen wij daar zaten.
We liepen verder door kleine verlaten dorpjes met veel oude huizen.
Vlakbij Nahari was een prachtig wandelpad aangelegd, een boulevard langs de oceaan.
We zagen vissen die opsprongen uit het water, reigers op de rotsen uitkijkend over zee.
Zouden ze van zeevis houden, geen idee.
Na 25km kwamen we aan het eind van de middag als 2 verzopen katten aan bij de herberg waar we vannacht slapen.
Alles hingen we aan de waslijn te drogen, we kregen een kopje warme thee, stapten onder de warme douche en voelden ons als herboren.
Het weerbericht voor morgen: bewolkt met kans op regen.
De rest van de week wordt het weer steeds beter, daar hopen we dan maar op :-)

21 oktober

 Als er een tyfoon over dit eiland raast, komt er een verslag op de tv van een reporter die zich staande probeert te houden bij de vuurtoren van Muroto Cape.

Na vannacht kunnen wij ons daar iets bij voorstellen.
Sinds gisteravond ging het steeds harder waaien tot een stormkracht die in het hotel overduidelijk te horen was.
We werden vaak wakker van de storm en van de golven die op de kust stuksloegen, een paar meter verwijderd van het hotel.
Lang voordat de wekker afliep waren we al wakker en boekten we een hotel in Kochi voor komend weekend, pakten de rugzakken in en waren stipt om 7.30uur in de eetzaal.
Alles stond al klaar en de eigenaresse legde alles uit.
Het zal jullie niet verbazen dat we weer aan de vis zaten :-)
Ditmaal een visje wat we zelf grilden en waarvan het de bedoeling was het met kop en staart op te eten.
Gedroogde vellen zeewier om de rijst mee te eten.
Een stukje gebakken bonitovis die wij veel te droog vonden.
Misosoep, een bolletje gekookte vis, twee plakjes gedroogde vis, omelet en niet te vergeten de brilla-blaadjes.
Geen idee wat dat was maar in combinatie met de rijst echt lekker.
Het gekke was dat we op deze maaltijden een hele ochtend konden lopen.
Geen behoefte aan iets anders en we hadden het al een keer meegemaakt dat we na zo’n uitgebreid ontbijt de lunch haast vergaten.
We werden uitgezwaaid door de eigenaresse en haar zoon, er werden nog wat foto’s gemaakt en daar gingen we weer.
Maar niet voor lang.
Door een foutje in de planning hadden we onverwachts een rustdag:-)
Na ongeveer 10km kwamen we al bij ons volgende onderkomen aan, het was net tien uur geweest.
De deur was open en op onze vraag of we de rugzakken alvast in de hal mochten zetten, zei de man dat onze kamer al klaar was en we alles naar boven konden brengen.
Ongelofelijk, tot nog toe was het steeds pas mogelijk geweest vanaf 15.00uur.
Met alleen een dagrugzakje op de rug liepen we naar de tempel voor een stempel.
We moesten er wel wat voor doen, er waren niet minder dan ongeveer 60 traptreden.
Geen mooi uitzicht, wel een mooi stempel:-)
We slenterden wat door het dorpje, er was niet veel te beleven.
Er was een haventje en ja hoor, we vonden ook een viswinkel met verse vis.
Echt niet normaal wat er allemaal in deze oceanen zwemt, er lag zoveel verschillende vis, we geloofden onze ogen niet!
We passeerden ook een klein winkeltje waar een man schelpen bewerkte.
Hij straalde helemaal vanwege Sieb zijn enthousiasme, hij liet ons graag zien wat hij gemaakt had.
Op weg naar ons onderkomen kochten we allebei een “Bentobox”.
Een doos met alles erin voor een lunch, de Japanners zijn er dol op en wij nu ook want het smaakte prima :-)
De rest van de middag lekker lezen want vanavond wordt er voor ons gekookt.

20 Oktober

 Onze gastvrouw was al druk in de keuken bezig toen de wekker ging.

We pakten onze spullen in en aten dikke witte boterhammen met net zo’n dikke laag roerei ertussen weggespoeld met een hele sterke bak zwarte koffie.
Op weg naar het station reed ze rustig, heel anders dan gisteren :-)
Bij het loket lieten we zien waar we heen wilden en we kregen een dienstregeling met rood omrandde tijden, de bus zou om 8.05uur komen.
En dat kwam ie ook, punctueel als ze hier zijn!
Na bijna een uur rijden moesten we overstappen.
We wachtten anderhalf uur maar het vloog voorbij want het busstation lag aan het strand en dus gingen we even lekker strandjutten :-)
Er lag genoeg zooi wat aangespoeld was maar helaas geen mooie schelpen.
Het leek alsof we in de verte walvissen zagen maar zeker weten deden we dat niet.
Het volgende stukje met de bus was bijna 3 kwartier rijden naar Muroto Sekai.
We stapten uit en konden zo ongeveer meteen plaatsnemen in de volgende bus.
Omdat we de enige passagiers waren, stopte de chauffeur bij alle bezienswaardigheden waarvan hij vond dat wij er een foto van moesten maken :-))
Hij zette de bus gewoon stil op de rijstrook, wij kregen de tijd om te fotograferen en dan reed hij weer door.
Hij zette ons zelfs voor de deur van het hotel af :-)
We lieten onze rugzak daar achter en klommen de berg op voor Tempel 24 waar we Matsu tegen het lijf liepen, een Japanner die we onderweg een paar maal waren tegengekomen.
Hij liep deze tocht al voor de 16de keer en wist er veel over te vertellen.
We ontmoetten er een Japanse die in Amerika woont.
Omdat we pas om 15.00uur in het hotel terecht konden en zij in het onderkomen van deze tempel sliep, hadden we de tijd om van gedachten te wisselen wat deze tocht ons op kon leveren.
Leuk welke wendingen het gesprek maakte.
We bezochten de vuurtoren, zagen overal vissersboten en liepen via de haarspeldbochten terug naar de oceaan om daar door een aangelegd park terug naar het hotel te wandelen.
Omdat het steeds harder ging waaien, werden de golven steeds hoger en met meer kracht sloegen ze tegen de rotsen aan.
We kregen een kamer met uitzicht op de oceaan maar voordat we daarvan genieten konden moesten we onder de douche.
Niet dat ze ons de badkamer induwde maar we voelden wel een zachte drang.
Een badkamer in Japan bestaat uit een kraan die op kniehoogte uit de muur komt.
Je gaat op een krukje zitten en doucht en sopt je lijf grondig.
En daarna, ja daarna mag je de tobbe in waarin het halve hotel al heeft gezeten.
Menig Japanner wordt boos als een buitenlander die tobbe heeft laten leeglopen want er gaat een giga hoeveelheid “heet” water in en het kost veel tijd voordat de tobbe weer tot de rand toe met water gevuld is.
Het hete water blijft warm omdat het afgedekt wordt met, in dit geval, houten planken.
Na het bad hesen wij ons in de bijgeleverde kimono.
Om 18.00uur was het diner.
Toen we de deur openden zagen we tafels met afgezaagde poten zodat het tafelblad zo’n 30cm boven de grond was met aan weerszijde twee dunne zitkussens.
We probeerden te eten op onze knieën, op onze billen met de benen uitgestrekt onder de tafel, of een been eronder en het andere been met een gebogen knie opzij te leggen om tot slot tot de conclusie te komen dat onze grote lijven hier niet voor gemaakt waren.
Het eten was trouwens super lekker, veel rauwe vis wat we dipten in sojasaus, een soort kroketjes gevuld met groenten en kruiden, sla met sesamdressing, groenten in azijn en een kop soep met champignons en groenten.
Alles ging schoon op!
Ondertussen waren onze bedden opgemaakt: twee futons met kussen en dekbed midden in slaapkamer :-)

19 oktober

 We hadden in de B&B heerlijk geslapen ondanks het klapperen van een paar panelen. 

Het waaide zo hard dat alles wat los zat van plaats veranderde.
Ook tijdens het wandelen vandaag waaide het hard.
In de paar tunnels die wij door moesten, werden de herfstbladeren vooruit geblazen en daar achteraan kwamen wij.
In het dorp kochten we eerst ontbijt met een kop warme koffie.
Ze houden hier van een sterke bak koffie dus als we nog niet wakker waren....
Bij het verlaten van het dorp hing er boven de weg een bord dat het nog 81km was naar Kaap Muroto waar wij heen moeten voor de volgende tempel.
De hele weg loopt langs de kust waar we vandaag al een voorproefje van kregen.
Het was altijd weer goed opletten als we een slaapplaats verlieten want voor we het wisten liepen we de verkeerde kant op.
Vandaag wisten we dat we naar het zuiden moesten maar nergens was ook maar een bewegwijzering te vinden.
Met de telefoon in de hand kwamen we met hulp van de Henro-app de stad uit.
Daar liepen langs de Okugata rivier de bergen in.
De hele weg was geasfalteerd en voor auto’s geschikt maar misschien omdat het zondag was, zagen we haast geen auto’s maar des te meer motoren die ronkend uit het dal naar boven scheurden.
Onderweg waren er een paar uitkijkpunten met bankjes waar we dan gingen zitten om te genieten van het uitzicht.
Zo anders dan in Nederland met zijn zee en duinen want hier in Japan wandelden we door het bos met onder ons de oceaan.
Het laatste stuk weg naar het dorp was de Minami-awa-sunline waar ze op de vangrail nummers hadden gezet om aan te geven dat er een mooi uitzicht was.
Nou, wij vonden alles mooi.
De vergezichten waren prachtig, de bloemen waren mooi, we zagen een slang, een duizendpoot, allerlei vlinders en libelles en nog een paar pelgrims die net zo genoten als wij :-)
Vandaag waren we vroeg klaar met lopen en hoopten dat we gauw met de beentjes omhoog konden gaan zitten.
Helaas, ons onderkomen was nog zeker drie kwartier lopen.
We vonden wel een heerlijk weggetje zonder auto’s maar met de beentjes omhoog zat er even niet in.
Onze gastvrouw had aangegeven dat er geen diner geserveerd zou worden maar onderweg waren we ook geen winkel tegengekomen en dus hadden we niets te eten bij ons.
Geen probleem, ze bracht ons met de auto naar de supermarkt.
Na het douchen stapten we bij haar in en reed ze heel voorzichtig door de nauwe straatjes van het dorp.
Eenmaal op de grote weg, waar ze 50km per uur mocht rijden, scheurde ze met 80km per uur richting winkelcentrum waarbij ze een paar paaltjes ramde die op de weg stonden en bochten nam alsof ze Max Verstappen was.
Heelhuids kwamen we bij de supermarkt aan :-)
Zij ging boodschappen doen voor het ontbijt en wij voor vanavond en voor morgen overdag.
Voor bij de koffie kochten we iets wat het midden hield tussen koek en cake, we kochten de viskoeken die we van de week gekregen hadden en namen genoeg drinken mee.
De terugweg in de auto ging niet anders dan op de heenweg!
In de magnetron verwarmden we onze Japanse maaltijd, aten smakelijk en verdiepten ons in de komende twee dagen.
Morgen gaan vanuit dit dorp met de trein en/of bus naar het zuiden, naar Cape Muroto.
Daar hebben we een hotel geboekt.
De volgende dag lopen wij dan 10km naar ons volgende onderkomen.
Een korte afstand maar de kaap schijnt prachtig te zijn dus daar trekken we graag wat extra tijd voor uit.