Door een dik pak wolken landden wij om 9.30 uur op het vliegveld van Madrid.
We hadden weinig van het onder ons doorschuivende landschap gezien, de wolken ontnamen ons alle zicht, jammer, ik had graag de Pyreneeën van bovenaf gezien.
Van bovenaf zien waar we in april overheen waren geklauterd.....
Wolken, geen regen, 20 graden,prima wandelweer, we hopen het zo te houden :-)
Met de trein ging het naar het station in Madrid waarvandaan we naar Leon zouden vertrekken.
Langzaam werd de lucht blauwer en blauwer en rond het middaguur zaten we te zweten in de zon op
een terrasje buiten het station.
De pijpen werden van de afritsbroeken geritst, de wandelschoenen losgemaakt.
Heerlijk, langzaam kwam er een vakantiegevoel naar boven en zakten we onderuit in onze stoel.
We hebben nu nog een dik uur dan gaan we met de trein door het Spaanse landschap naar het noorden naar de startplaats van ons tweede deel van de Camino waar we morgen aan gaan beginnen :-)
Leon, we zijn onderweg!
dinsdag 30 augustus 2016
Schiphol
Goedemorgen allemaal
Met vakantie gaan is leuk maar om 3.45uur de wekker te horen afgaan is minder.
Wat een tijd, vreselijk, wat had ik me graag nog eventjes omgedraaid maar ja, onze schoonzoon Peter zou een half uur later op de stoep staan om ons naar Schiphol te brengen.
De schat was ook al zo belachelijk vroeg gewekt.
We willen graag de hele rit naar Leon op 1 dag maken en dat vergt offers :-)
Het geluk was met ons want de afgelopen tijd was Schiphol extra beveiligd met alle vertragingen en ergernissen van dien.
Zo niet vannacht, geen file op de heenweg, geen wachtrij om onze rugzakken af te geven, geen opstopping bij de sucurity, de enige wachtrij daar staat Sieb nu in: Starbucks :-)
Even wakker worden met een enorme kop koffie en iets lekkers erbij.
Het is een heerlijk idee om weer terug te gaan naar Spanje om onze tocht te vervolgen.
Al nadat we thuiskwamen in Mei had ik vakantie geregeld voor de hele September ongeacht hoe mijn been zich zou herstellen.
Eind Mei gingen we er vanuit dat het mogelijk moest zijn om dan toch de Camino te lopen.
De wond genas pas na 2 antibiotica kuren en sinds een week of 3 is het echt dicht.
Kantje boord dus :-)
Maar hier zitten we nu, ready to go !!!
Met vakantie gaan is leuk maar om 3.45uur de wekker te horen afgaan is minder.
Wat een tijd, vreselijk, wat had ik me graag nog eventjes omgedraaid maar ja, onze schoonzoon Peter zou een half uur later op de stoep staan om ons naar Schiphol te brengen.
De schat was ook al zo belachelijk vroeg gewekt.
We willen graag de hele rit naar Leon op 1 dag maken en dat vergt offers :-)
Het geluk was met ons want de afgelopen tijd was Schiphol extra beveiligd met alle vertragingen en ergernissen van dien.
Zo niet vannacht, geen file op de heenweg, geen wachtrij om onze rugzakken af te geven, geen opstopping bij de sucurity, de enige wachtrij daar staat Sieb nu in: Starbucks :-)
Even wakker worden met een enorme kop koffie en iets lekkers erbij.
Het is een heerlijk idee om weer terug te gaan naar Spanje om onze tocht te vervolgen.
Al nadat we thuiskwamen in Mei had ik vakantie geregeld voor de hele September ongeacht hoe mijn been zich zou herstellen.
Eind Mei gingen we er vanuit dat het mogelijk moest zijn om dan toch de Camino te lopen.
De wond genas pas na 2 antibiotica kuren en sinds een week of 3 is het echt dicht.
Kantje boord dus :-)
Maar hier zitten we nu, ready to go !!!
donderdag 25 augustus 2016
Nieuwe rugzakkar.
Ja ja, we gaan weer, nog een paar dagen.
Op Dinsdag 30 augustus vliegen we naar Madrid en dan met de trein naar Leon waar we in Mei zijn gestrand.
Het been van Chris is zo goed als genezen.
De tintelingen in haar voet zijn nog altijd erg ongemakkelijk maar de trainingen die we hebben gedaan, hebben haar vertrouwen gegeven.
We waren nog niet thuis of ik ben begonnen aan een nieuwe, lichtere rugzakkar.
Mike, een vriend die in Lima Peru woont en toevallig (wat is toeval) in NL was kwam met een heel mooi licht statief voor een filmtoestel aan.
Het frame is nu 1,5 kg lichter.
Het heeft best wat tijd genomen.
Ondertussen heb ik een hele mooie tas gemaakt die om de rugzak past.
Maar wat blijkt, deze weegt wel 1 kilo en dat is te veel.
Dus terug naar de basis en alleen een spatzeiltje gemaakt wat voldoende moet zijn.
Het weegt 150 gram.
Dit alles ondekte ik in de laatste paar dagen maar hij is af en ik ben er dik tevreden mee.
Op Dinsdag 30 augustus vliegen we naar Madrid en dan met de trein naar Leon waar we in Mei zijn gestrand.
Het been van Chris is zo goed als genezen.
De tintelingen in haar voet zijn nog altijd erg ongemakkelijk maar de trainingen die we hebben gedaan, hebben haar vertrouwen gegeven.
We waren nog niet thuis of ik ben begonnen aan een nieuwe, lichtere rugzakkar.
Mike, een vriend die in Lima Peru woont en toevallig (wat is toeval) in NL was kwam met een heel mooi licht statief voor een filmtoestel aan.
Het frame is nu 1,5 kg lichter.
Het heeft best wat tijd genomen.
Ondertussen heb ik een hele mooie tas gemaakt die om de rugzak past.
Maar wat blijkt, deze weegt wel 1 kilo en dat is te veel.
Dus terug naar de basis en alleen een spatzeiltje gemaakt wat voldoende moet zijn.
Het weegt 150 gram.
Dit alles ondekte ik in de laatste paar dagen maar hij is af en ik ben er dik tevreden mee.
vrijdag 6 mei 2016
7 Mei en 1400km.
Om maar meteen met de deur in huis te vallen : we gaan naar huis.
De alarmcentrale regelt dat wij via Madrid naar Schiphol worden gevlogen.
Met onze gezondheid en onze voeten in niets mis, we zouden de Camino zonder problemen gelopen hebben als ik op 4 Mei niet tegen een kapotte terra cotta pot was aangelopen.
Het ding was zo scherp dat ie als een scheermes mijn onderbeen inging en een wond veroorzaakte die in het ziekenhuis gehecht moest worden.
Gelukkig was er een Italiaanse pelgrim die verpleger was en een flinke EHBO koffer met zich meesleepte, hij verleende eerste hulp.
Hij bracht steriele gazen aan en een drukverband.
Ondertussen was de ambulance gearriveerd en met zwaailicht en gillende sirenes werd ik naar het universiteitsziekenhuis gereden, Siebren op de passagiersstoel meerijdend.
Gelukkig ging alles heel snel maar schrokken ze daar wel van de diepte van de wond.
Ik werd verdoofd en toen de chirurg goed keek bleek er ook een spier geraakt te zijn.
Toen ik dat hoorde wist ik dat we de Camino niet konden voltooien.
Uiteindelijk heeft hij 7 hechtingen nodig gehad om de spier te hechten en nog een 16 om de huid te dichten.
Ik word er elke vakantie knapper op :-)
Onze stop in Leon heeft dus een reden maar we wilden jullie niet onnodig ongerust maken en het pas vertellen als we wisten waar we aan toe waren wat betreft de terugreis.
We hebben besloten om volgend jaar onze tocht te hervatten dus kunnen jullie onze laatste 550km volgend jaar verder volgen.
Het gekke is dat we nu dus ongeveer op de helft zijn, we hebben er ruim 500km op zitten en hebben het nog steeds erg naar ons zin.
Vandaag heeft Siebren een stok voor me gekocht, een knal rode, zodat ik een beetje makkelijker uit de voeten kan maar het beste is toch wel gewoon stil zitten, pootje omhoog en een boekje lezen wat ik dus niet bij me heb.
Het is jammer, er zijn ook al heel wat tranen geplengd maar het is niet anders.
Blijkbaar bestaat onze Camino uit meerdere hoofdstukken, volgend jaar verder.
De alarmcentrale regelt dat wij via Madrid naar Schiphol worden gevlogen.
Met onze gezondheid en onze voeten in niets mis, we zouden de Camino zonder problemen gelopen hebben als ik op 4 Mei niet tegen een kapotte terra cotta pot was aangelopen.
Het ding was zo scherp dat ie als een scheermes mijn onderbeen inging en een wond veroorzaakte die in het ziekenhuis gehecht moest worden.
Gelukkig was er een Italiaanse pelgrim die verpleger was en een flinke EHBO koffer met zich meesleepte, hij verleende eerste hulp.
Hij bracht steriele gazen aan en een drukverband.
Ondertussen was de ambulance gearriveerd en met zwaailicht en gillende sirenes werd ik naar het universiteitsziekenhuis gereden, Siebren op de passagiersstoel meerijdend.
Gelukkig ging alles heel snel maar schrokken ze daar wel van de diepte van de wond.
Ik werd verdoofd en toen de chirurg goed keek bleek er ook een spier geraakt te zijn.
Toen ik dat hoorde wist ik dat we de Camino niet konden voltooien.
Uiteindelijk heeft hij 7 hechtingen nodig gehad om de spier te hechten en nog een 16 om de huid te dichten.
Ik word er elke vakantie knapper op :-)
Onze stop in Leon heeft dus een reden maar we wilden jullie niet onnodig ongerust maken en het pas vertellen als we wisten waar we aan toe waren wat betreft de terugreis.
We hebben besloten om volgend jaar onze tocht te hervatten dus kunnen jullie onze laatste 550km volgend jaar verder volgen.
Het gekke is dat we nu dus ongeveer op de helft zijn, we hebben er ruim 500km op zitten en hebben het nog steeds erg naar ons zin.
Vandaag heeft Siebren een stok voor me gekocht, een knal rode, zodat ik een beetje makkelijker uit de voeten kan maar het beste is toch wel gewoon stil zitten, pootje omhoog en een boekje lezen wat ik dus niet bij me heb.
Het is jammer, er zijn ook al heel wat tranen geplengd maar het is niet anders.
Blijkbaar bestaat onze Camino uit meerdere hoofdstukken, volgend jaar verder.
6 mei
We hebben toch wel zooooooo lekker geslapen zonder anderen om ons heen die snurken en/of erger. Heerlijk rustig wakker worden, een warme douche met een normale straal en geen sijpel dingetje zoals in menig herberg, in alle rust zonder haast ontbijten en voor we buiten waren was het bijna 10uur en waren de meeste dingen waar we heen wilden open.
Het was wel een heel verschil met de afgelopen 2 weken, het regende!
Toch liepen we de stad in maar veel mensen waren er niet op straat omdat iedereen, ook de pelgrims, binnen zaten ipv op de terrassen.
In een bakkerijtje dronken we koffie en konden zowaar de verleiding weerstaan om er iets heel erg lekkers bij te kopen.
Hier wordt altijd gratis iets te eten geserveerd bij de koffie of de drank dus we kwamen niets tekort.
Evengoed hebben we her en der wat bekeken maar toch rond het middag uur een kroeg opgezocht voor een glas wijn waar dan weer tapas bij werd gegeven: tortilla, viscroquet en tosti.
Nou niet meteen aan grote hoeveelheden denken, de 6 stukjes pasten op een gebaksbordje :-)
Op ons komt dat erg gastvrij over, niet omdat het gratis is maar omdat er van hun kant een vriendelijk gebaar komt zonder bijbedoelingen, erg sympathiek.
Tja, en toen, toen hebben we voor het eerst deze vakantie siësta gehouden :-)
We zijn in bed gedoken en hebben zeker 2 uur liggen maffen, we wisten niet dat we zo moe waren.
Dat is nog eens vakantie vieren :-)
Inmiddels is het droog geworden, gaan we aan een kroegentocht beginnen met allemaal verschillende tapas, avondeten slaan we dus maar over vandaag :-)
Morgen gaan we hier weg, dus nog 1 nachtje lekker slapen !
Er wordt door Peligrinos en Blogvolgers gevraagd wat nu leuker is: fietsen of lopen.
De blogvolgers denken het antwoord te weten: fietsen.
Maar die hebben het mis.
Het is lopen, wel een beetje gek hè, maar het is toch echt zo.
Met de fiets stop je, je maakt een foto, je stapt op en om de hoek zou je eigenlijk ook een foto willen maken.
Maar je bent net al een keer afgestapt dus rij je door en hebt dan achteraf spijt dat die ene foto niet is gemaakt.
Daarbij komt dat je niet vaak achterom kijkt om naar het landschap te kijken waar je net door bent gefietst.
Dan lopen en je kijkt rond ook wel naar de grond want de paden zijn niet altijd vlak.
Maar je staat stil, maakt een foto, loopt twee stappen en maakt er nog een.
Daar hebt je totaal geen hinder van .
Je maakt geen herrie dus vogeltjes en beestjes schieten pas op het laatste moment weg.
Er zijn ook vogels die steeds al zingend een boompje verder gaan zitten.
Op veel paden lopen we midden in het platte heuvelachtige land.
Dat is dus heel erg genieten.
Conclusie: ga toch lopen.😊
donderdag 5 mei 2016
5 Mei, Bevrijdingsdag
Vanmorgen besloten wij om ons te bevrijden van de herrie van 14km verkeer.
De route naar Leon was langs de regionale weg met veel auto's en dus namen we de bus.
We gingen naar de VVV en vroegen naar een leuk hotelletje voor 2 nachten zodat we alle tijd hebben om rustig rond te kijken.
Vandaag hebben we bijna 9km door de stad geslenterd.
Om 11uur zaten we al aan de drank en kregen er gratis heerlijke tapas bij :-)
We bezochten de kathedraal, een schitterend ding en kregen er een stempel van een mevrouw die het nou werkelijk geen donder kon schelen waar en hoe ze de stempel zou plaatsen.
Dus bij Siebren staat ie dwars door een andere stempel heen en bij mij ging het goed maar het was "pats" en snel, snel de datum ernaast.
We weten het aan het feit dat ze de hele dag niets anders doet en ja, dat is erg suf !
We liepen naar het oude pelgrim- ziekenhuis, een prachtig gebouw waar de spelers in " The Way" een nachtje sliepen want tegenwoordig is het een heel chique hotel.
De oude brug die er naast ligt is alleen voor voetgangers, lekker rustig.
Terugwandeld liepen we door allemaal kleine authentieke straatjes waar we een kaasboer vonden die oude schapenkaas verkocht en membrillo.
Hij snee alles in stukjes en buiten op een paar stoeltjes genoten wij van de lekkernijen.
De wijn dachten we erbij.
Toen was het museum aan de beurt met een tentoonstelling over de geschiedenis van het pelgrimeren.
In Leon hebben ze nog aardig wat uit de grond gehaald uit die tijd.
De info die gegeven werd ging duidelijk over deze streek, wat internet verteld is veel uitgebreider.
Het leuke van vandaag was ook dat we iedereen met wie we de afgelopen dagen contact hadden, hier tegenkwamen en op een paar na nemen ze allemaal een rustdag :-)
Om 20.00uur gaan we eten in een authentiek Italiaans restaurant, we hebben allerlei trek in pizza :-)
De route naar Leon was langs de regionale weg met veel auto's en dus namen we de bus.
We gingen naar de VVV en vroegen naar een leuk hotelletje voor 2 nachten zodat we alle tijd hebben om rustig rond te kijken.
Vandaag hebben we bijna 9km door de stad geslenterd.
Om 11uur zaten we al aan de drank en kregen er gratis heerlijke tapas bij :-)
We bezochten de kathedraal, een schitterend ding en kregen er een stempel van een mevrouw die het nou werkelijk geen donder kon schelen waar en hoe ze de stempel zou plaatsen.
Dus bij Siebren staat ie dwars door een andere stempel heen en bij mij ging het goed maar het was "pats" en snel, snel de datum ernaast.
We weten het aan het feit dat ze de hele dag niets anders doet en ja, dat is erg suf !
We liepen naar het oude pelgrim- ziekenhuis, een prachtig gebouw waar de spelers in " The Way" een nachtje sliepen want tegenwoordig is het een heel chique hotel.
De oude brug die er naast ligt is alleen voor voetgangers, lekker rustig.
Terugwandeld liepen we door allemaal kleine authentieke straatjes waar we een kaasboer vonden die oude schapenkaas verkocht en membrillo.
Hij snee alles in stukjes en buiten op een paar stoeltjes genoten wij van de lekkernijen.
De wijn dachten we erbij.
Toen was het museum aan de beurt met een tentoonstelling over de geschiedenis van het pelgrimeren.
In Leon hebben ze nog aardig wat uit de grond gehaald uit die tijd.
De info die gegeven werd ging duidelijk over deze streek, wat internet verteld is veel uitgebreider.
Het leuke van vandaag was ook dat we iedereen met wie we de afgelopen dagen contact hadden, hier tegenkwamen en op een paar na nemen ze allemaal een rustdag :-)
Om 20.00uur gaan we eten in een authentiek Italiaans restaurant, we hebben allerlei trek in pizza :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)