Wat een lekker dagje vandaag.
Lekker gelopen, leuke mensen ontmoet en voor het eerst in een week geen regenbuitje tussen 14.00 en 15.00uur.
Niet dat we van de regen veel last hebben gehad, meestal zaten we net ergens te eten of thee te drinken als de regen echt losbarstte.
Die paar druppels tussendoor waren vaak niet eens de moeite om onze regenkleding te pakken.
Gisteravond had ik omelet gebakken die we voor vandaag tussen de boterhammen voor de lunch deden.
Sabine gruwelt er van :-)
We begonnen met een ontbijtje met brood, omelet en een schaaltje yoghurt.
Nadat onze gastheer ons op de foto had gezet vertrokken we richting Vaplan.
Een B&B had buiten een kastje staan met een stempel erin.
Ons boekje raakte al aardig vol :-)
We wandelden door de bossen met af en toe een schitterend uitzicht over het meer: Alsensjön.
Vanaf Röde gingen we dieper de bossen in gemarkeerd met de wit/ oranje palen van de sneeuwscooterroute.
De paadjes waren erg smal en achter elkaar aan stapten we over boomwortels, keien en kleine watertjes die zich gevormd hadden met de regen van de afgelopen dagen.
Het zou later op de dag nog natter worden....
We kwamen aan bij een trappetje waarmee we over een afrastering klommen en in een weiland met koeien terecht kwamen.
Het was zo’n groot stuk land dat de koeien in geen velden of wegen te bekennen waren.
Gelukkig maar, ik had geen zin in een herhaling van vorig jaar waarbij koeien ons het weiland uit hadden gejaagd.
Omdat de grond erg drassig was, kostte het ons moeite onze schoenen droog te houden maar als je dan zag hoe diep de hoeven van de koeien waren weggezakt, niet normaal, die beesten waren echt heel zwaar!
Het volgende trappetje over om dwars over een akker het pad te vervolgen.
Gaaf was dat als je zeker 200m. verderop een aanwijzing zag en daar in een rechte lijn naartoe moest te lopen.
Zeker als er net gemaaid was zag je geen pad van vorige wandelaars.
Om 12.30uur kwamen we aan bij Glösa Algrike, een plaats waar ze het steentijdperk hebben nagebootst omdat er rotstekeningen zijn gevonden van 6000 jaar oud.
Bij een kleine stroomversnelling konden we ze bewonderen.
Elk jaar werden ze opnieuw met rode verf ingekleurd omdat het anders voor de pelgrims niet goed te zien was.
Samen met zes andere pelgrims dronken we koffie in het bezoekerscentrum vergezeld van onze broodjes met omelet.
Onze tocht ging verder door de bossen met prettige paden en soms gravelwegen.
Het uitzicht op het meer en de besneeuwde bergtoppen daarachter was spectaculair.
Vanuit het bos kwamen we op een kiezelweg waar we al meteen tegen een bordje aanliepen waarop stond dat er dit wekend rommelmarkt was langs deze weg.
“Loppis” op z’n Zweeds.
Bij de eerste de beste rommelkont kocht Sieb een kleine portemonnee waarvan de eigenaresse vertelde dat die zeker al 100 jaar oud was.
Er volgde nog een zakmes omdat de kurkentrekker die eraan zat zo ingenieus was.
Vrolijk liepen we verder, de markt duurde tot 16.00uur en het was al 15.15uur.
We kwamen langs een oude voorraadschuur die helemaal was opgeknapt met van links naar rechts een houten trap als entree.
Er liepen een paar mensen rond en hup, Sieb erheen.
Even later riep hij:”Chris, koffie en wafels”.
Ik het tuinpad op en wat bleek, er was niets te koop, er werden wafels gebakken die belegd werden met geklopte room, frambozen- en/of bergbraamjam.
Omdat we pelgrims waren werden ze ons aangeboden en wat waren ze heerlijk!
De schuur was pas een jaar geleden aangekocht en dit weekend wilde de eigenares kijken of het lonend was wafels met koffie aan de man te brengen.
Zaterdag was een TOP-dag geweest, vandaag viel wat tegen.
Maar ze vertelde dat toen ze ons zag lopen ze zo graag wilden dat we haar tuin in kwamen om met haar te praten.
Wat ze eigenlijk heel graag wilde was Pelgrims onderdak bieden en ontbijt serveren.
Prima plan want zoveel onderdak was er hier niet.
We adviseerden dat ze het beste contact kon opnemen met het Pelgrimscentrum.
Na een foto, de vierde die van ons vandaag werd genomen, was het nog 5km. naar onze slaapplaats tenminste, dat dachten we.
Maar het pad boog af het bos in, een drassig bos waar we met behulp van boomstammetjes wiebelend over stroompjes heen stapten, een paar keer tot onze enkels in de modder wegzakten en blij waren als iemand een paar loopplanken had neergelegd.
Ondertussen lusten de muggen ons rauw.
Terwijl we stilstonden om de chemicaliën tevoorschijn te halen, hadden we al diverse prikken te pakken en hadden we er al een tiental doodgemept.
Na elf dagen is er nu één fles leeg, nog twee in voorraad :-)
Eenmaal weer op de verharde weg vroegen we bij een woonhuis, waar ze ook Pelgrims een bed boden, of zij wisten waar Slöve Gård was.
Na de uitleg liepen we nog 2km voordat we bij een verlaten woonhuis kwamen.
Meteen maar gebeld waarop de eigenaresse vertelde meteen te komen.
Ze bracht ons met de auto naar een prachtplek.
Een klein huisje in een groene tuin met uitzicht op een groot meer.
De maaltijd die ze voor ons had bereid was eenvoudig maar heerlijk: eland-rosbief met een lekkere aardappelsalade.
Toen Sieb de verrekijker ontdekte was hij niet meer bij het raam weg te slaan.
Ineens een kreet, hij zag een beest lopen.
Ja, hij zag een vrouwtjes eland met jong, ze graasden tussen de bomen langs het meer.
Hij is er voorzichtig heen geslopen en totdat hij een kriebelhoest kreeg kon hij ze van dichtbij gadeslaan.
Wie weet zien we er vanavond nog meer.
maandag 8 juli 2019
zaterdag 6 juli 2019
Rödön - Nälden 24,29km.
Na een gezellig ontbijt met onze gastheer stapten we tegen negen uur het pad naar Trondheim weer op.
Eerst richting brug waar we gisteren bijna afgewaaid waren om vlak ervoor af te buigen naar een bospad wat langs de oevers van het meer liep.
Dit keer hadden we meer geluk, waar gisteren alles grijs en grauw was, scheen vandaag de zon en zagen we aan de overkant van het meer besneeuwde bergtoppen.
Het zag er allemaal een stuk gezelliger uit :-)
Door een bos, langs de akkers van boeren en uiteindelijk op een stevige zandweg naderden we het kerkje van Rödön.
De kerk was gesloten maar wat bijzonder was waren de kerkstallen achter de kerk.
Vroeger werden daar de paarden gestald van de kerkgangers.
Een oud schuurtje van 5x5 bleek de opgeknapte oude pastorie te zijn, er hing een stempelkastje aan de buitenmuur.
Even verderop konden we kiezen uit 5km asfalt of een grindweg en bospad op weg naar Nälden.
We kozen voor het laatste, in de tijd dat we erover nadachten hadden ons al 7 auto’s gepasseerd en daar hadden we al die kilometers geen zin in.
Lekker rustig wandelden we verder, klommen op een stapel keien om daar op een vlak stukje ons brandertje neer te zetten om water te koken voor de koffie.
Achter ons een kraai die ons daar weg wilde hebben, het beest bleef herrie maken.
Verder was het een heel rustig en makkelijk begaanbaar pad.
Ergens bij een houten hutje maakten we boterhammen en spoten ons weer vol chemische troep om de muggen op afstand te houden.
Via het bos kwamen we bij de E14, staken die over en liepen een paar kilometer later het dorpje Nälden in waar we bij de supermarkt eten voor vanavond en chocolademelk kochten.
Omdat we gisteren een flink stuk kaas uit deze streek hadden gekocht, besloot Sieb dat er een kaasschaaf moest komen.
Altijd handig :-)
Het dorpje lag op twee berghellingen en werd gesplitst door een rivier.
Vanuit het centrum was het nog 20 minuten klimmen naar ons onderkomen, met de boodschappen in onze rugzakken een flinke kuitenbijter.
Maar hier zitten we dan, een prachtig zicht op de bossen en het dorp wat beneden ons ligt.
Zo douchen, eten en daarna lekker een boekje lezen.
Eerst richting brug waar we gisteren bijna afgewaaid waren om vlak ervoor af te buigen naar een bospad wat langs de oevers van het meer liep.
Dit keer hadden we meer geluk, waar gisteren alles grijs en grauw was, scheen vandaag de zon en zagen we aan de overkant van het meer besneeuwde bergtoppen.
Het zag er allemaal een stuk gezelliger uit :-)
Door een bos, langs de akkers van boeren en uiteindelijk op een stevige zandweg naderden we het kerkje van Rödön.
De kerk was gesloten maar wat bijzonder was waren de kerkstallen achter de kerk.
Vroeger werden daar de paarden gestald van de kerkgangers.
Een oud schuurtje van 5x5 bleek de opgeknapte oude pastorie te zijn, er hing een stempelkastje aan de buitenmuur.
Even verderop konden we kiezen uit 5km asfalt of een grindweg en bospad op weg naar Nälden.
We kozen voor het laatste, in de tijd dat we erover nadachten hadden ons al 7 auto’s gepasseerd en daar hadden we al die kilometers geen zin in.
Lekker rustig wandelden we verder, klommen op een stapel keien om daar op een vlak stukje ons brandertje neer te zetten om water te koken voor de koffie.
Achter ons een kraai die ons daar weg wilde hebben, het beest bleef herrie maken.
Verder was het een heel rustig en makkelijk begaanbaar pad.
Ergens bij een houten hutje maakten we boterhammen en spoten ons weer vol chemische troep om de muggen op afstand te houden.
Via het bos kwamen we bij de E14, staken die over en liepen een paar kilometer later het dorpje Nälden in waar we bij de supermarkt eten voor vanavond en chocolademelk kochten.
Omdat we gisteren een flink stuk kaas uit deze streek hadden gekocht, besloot Sieb dat er een kaasschaaf moest komen.
Altijd handig :-)
Het dorpje lag op twee berghellingen en werd gesplitst door een rivier.
Vanuit het centrum was het nog 20 minuten klimmen naar ons onderkomen, met de boodschappen in onze rugzakken een flinke kuitenbijter.
Maar hier zitten we dan, een prachtig zicht op de bossen en het dorp wat beneden ons ligt.
Zo douchen, eten en daarna lekker een boekje lezen.
Rödön 5 juli
Begin doorgestuurd bericht:
Van: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Datum: 5 juli 2019 om 21:54:58 CEST
Aan: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Onderwerp: Brunflo - Rödön : 27.28km
Om 7.00uur gaat de wekker.Die hadden we ook echt nodig.Allebij waren we aan de drugs gegaan in de loop van de nacht.Paracetamol en een pammetje, een slaaptablet.Bij het ontbijt kwamen we naast Freek en zijn zus te zitten.Beetje babbelen op de vroege morgen.Normaal waren ze al lang op pad, ze gingen om 20.00 slapen en 05.00 vertrek.Maar vandaag was het ontbijt om 08.00 uur dus vertrekken ze iets later.09.00 uur vertrekken wij.Op het pad komen we Freek en zijn zus weer tegen.Ze hadden hun telefoon vergeten, deze lag achter het gordijn verstopt.Op weg naar Östersund.
Wat zal ik zeggen, saai, naast het spoor over een pad.Östersund is een mooie plaats de kerk erg indrukwekkend.De lampen aan het plafond zijn erg bijzonder met bladgoud belegd.Achter het altaar een enorme muurschildering van 44 vierkante meter.Op naar de VVV waar de jongeman achter de balie ons een goed restaurant aanwees op de kaart: Vezzo.Een heerlijke pizza gegeten en ff mooi de bui aan ons voorbij laten gaan.😀O ja we hadden de 15 km afgelegd in 2,5 uur.Om 14.30 op naar de tweede helft van de dag.Komen we na een km of wat erachter dat we geen eten gekocht hebben.
terug dan maar.Opnieuw op pad was het al wel 15.00uur.Langs de weg met auto’s over het fietspad lang het eiland , wat in het Storsjön meer ligt.In het meer leeft net als in Logness een monster het heet Storsjöodjuret.Het is het kind van het monster van Logness.Er is een geheime tunnel vanuit het meer naar Logness zo dat het Storsjöodjuret zijn moeder kan op zoeken.Tegen de wind in liepen we over kale heuvels naar Fröxsö kyrke.Ook weer heel mooi van binnen.Ze zijn veelal hetzelfde ingericht de preekstoel aan de linkerkant tegen de lange muur voor het altaar.Verder langs de weg met tegenwind, ik denk dat het de hoofdweg over het eiland is.Blijkt er ook nog een vliegveld te zijn zonder vliegtuigen.Van de vertrekhal hebben ze een speelpaleis gemaakt.Gelukkig was de afdaling naar de brug ingezet dat compenseerde de tegenwind.Gelukkig na een aantal km gaat het pad het bos in.Door het bos komen aan de rand van het meer.Inktzwart zand, waarschijnlijk vulkanisch en mooie zwart/witte stenen.Via een brug verlaten we het eiland .Een hele hoge boog over het water.Fietspad wandelpad nooit van gehoord .Tweebaansweg en er wordt best hard gereden.Heelhuids de 500 meter overleefd anders hadden jullie dit niet gelezen.O ja we waaiden haast uit onze verschoning want de wind had vrijspel op ons.Over de brug een paar honderd meter een bushalte aan de linkerkant en daar rechts lag ons volgende onderkomen.De Olovsleden pijltjes deden de rest.Wat een leuke blokhut.Helemaal door de eigenaar zelf gebouwd.Bomen omhalen ,balken zagen profiel aan brengen en in elkaar zetten.Een heel diepe buiging voor deze man.En hij is ook nog smid.Het hang en sluitwerk heeft hij ook gemaakt.En niet te vergeten alle meubeltjes kastjes en stapel bed.Vakman eerste klas.Nog ff een soepje en wat brood en dan naar bed zegt duimelot.Tot de volgende keer lieve Blogspot lezers.
Groeten. Siebren
donderdag 4 juli 2019
Främgården - Brunflo 4 juli
Vanmorgen werden we wakker van de wekker.
Ik was een uurtje wakker geweest om 3.00uur omdat het buiten zo mooi was.
De lucht was blauw met een oranje streep tussen de bossen en de lucht.
Het schemert de hele nacht, als we geen horloge omhadden zouden we geen idee hebben van hoe laat het ‘s avonds is.
Om 8.00uur kregen we een ontbijtbuffet aangeboden met allemaal producten van de boerderij of in de naaste omgeving gemaakt.
We hebben er een foto van gemaakt want het zag er zo verzorgd uit.
Er lagen drie soorten kaas, twee soorten gedroogde worst, gerookt rendiervlees, eieren, een soort matze maar dan zacht, verse yoghurt, frambozen-, bergbraam- en rabarberconfiture, drie soorten granola en natuurlijk koffie en thee.
We hebben er uitgebreid van geproefd, heerlijk.
Omdat we samen met een Canadese pelgrim waren die weggebracht zou worden naar een aanwijzing op de route, moesten we ons ineens haasten om samen met haar in de auto onderweg te gaan.
Gelukkig konden wij, op advies van de gastvrouw, een alternatieve erg mooie route lopen wat we met beide handen aangrepen.
We liepen er alleen langs een gigantisch meer totdat we ineens rechtsaf gingen en zomaar het spoor moesten oversteken.
Af en toe is het hier net België, daar hebben ze ook van die dingen waarover je je blijft verbazen.
Even daarvoor hadden we in de berm op een boomstronk gezeten.
Na zo’n 10 minuten kwam er een mevrouw aangelopen die ons boos aankeek en verzocht weg te gaan.
Blijkbaar ging haar dat niet snel genoeg want ze ging helemaal los en zei met luid stem “that we could sit on our ass at many places down the track”.
Verbouwereerd liepen we door, hadden we op privé terrein gezeten?
Er was toch het recht om van alle natuur gebruik te maken mits je het zo achterliet als je het had aangetroffen?
Na het spoor liepen we een heerlijk pad door het bos en later weer langs het water waar heel veel orchideeën bloeiden.
Wij dachten dat het tropische plant was maar het tegendeel was waar, wat wij zagen waren er zeker vijf verschillende soorten.
In Slätte stond een bankje voor Pelgrims, het stond er duidelijk op :-)
Bovendien hing er ook een stempelkastje.
Omdat het zonnetje uitbundig scheen besloten we hier te eten.
Boven de bergen was de lucht zwart als de nacht.
Na een half uur gingen we verder voor het noodweer uit.
We kwamen langs een oude mijlsteen waarop stond dat de weg naar Trondheim nog 398km.
Ja, dat was in de middeleeuwen zo maar de huidige route gaat langs een heleboel, voor de huidige mens, interessante plaatsen en is daardoor langer.
In het dorpje Bodal kun je een zeldzame orchidee vinden: de zwarte vanille orchis.
Nee, niet gevonden, te zeldzaam :-)
Via een “loppis”, rommelmarktje, waar we een pot thee leegdronken en een hagelbui aan ons voorbijtrok, kwamen we in Brunflo waar we eerst boodschappen deden alvorens naar de kerk te gaan.
Het was een grote kerk met een losse toren die in de Middeleeuwen was neergezet als verdedigingstoren en in die tijd verbonden was met een zandstenen kerk.
De huidige kerk uit 1775 is van hout maar was op slot toen wij er waren.
In het Verenigingsgebouw liepen we echter de priester tegen het lijf die aanbood de kerkdeuren voor ons te openen.
Zo konden we toch nog het mooie interieur bewonderen.
Het was nog een kilometer naar ons onderkomen, een boerderij met een manege.
Ik was een uurtje wakker geweest om 3.00uur omdat het buiten zo mooi was.
De lucht was blauw met een oranje streep tussen de bossen en de lucht.
Het schemert de hele nacht, als we geen horloge omhadden zouden we geen idee hebben van hoe laat het ‘s avonds is.
Om 8.00uur kregen we een ontbijtbuffet aangeboden met allemaal producten van de boerderij of in de naaste omgeving gemaakt.
We hebben er een foto van gemaakt want het zag er zo verzorgd uit.
Er lagen drie soorten kaas, twee soorten gedroogde worst, gerookt rendiervlees, eieren, een soort matze maar dan zacht, verse yoghurt, frambozen-, bergbraam- en rabarberconfiture, drie soorten granola en natuurlijk koffie en thee.
We hebben er uitgebreid van geproefd, heerlijk.
Omdat we samen met een Canadese pelgrim waren die weggebracht zou worden naar een aanwijzing op de route, moesten we ons ineens haasten om samen met haar in de auto onderweg te gaan.
Gelukkig konden wij, op advies van de gastvrouw, een alternatieve erg mooie route lopen wat we met beide handen aangrepen.
We liepen er alleen langs een gigantisch meer totdat we ineens rechtsaf gingen en zomaar het spoor moesten oversteken.
Af en toe is het hier net België, daar hebben ze ook van die dingen waarover je je blijft verbazen.
Even daarvoor hadden we in de berm op een boomstronk gezeten.
Na zo’n 10 minuten kwam er een mevrouw aangelopen die ons boos aankeek en verzocht weg te gaan.
Blijkbaar ging haar dat niet snel genoeg want ze ging helemaal los en zei met luid stem “that we could sit on our ass at many places down the track”.
Verbouwereerd liepen we door, hadden we op privé terrein gezeten?
Er was toch het recht om van alle natuur gebruik te maken mits je het zo achterliet als je het had aangetroffen?
Na het spoor liepen we een heerlijk pad door het bos en later weer langs het water waar heel veel orchideeën bloeiden.
Wij dachten dat het tropische plant was maar het tegendeel was waar, wat wij zagen waren er zeker vijf verschillende soorten.
In Slätte stond een bankje voor Pelgrims, het stond er duidelijk op :-)
Bovendien hing er ook een stempelkastje.
Omdat het zonnetje uitbundig scheen besloten we hier te eten.
Boven de bergen was de lucht zwart als de nacht.
Na een half uur gingen we verder voor het noodweer uit.
We kwamen langs een oude mijlsteen waarop stond dat de weg naar Trondheim nog 398km.
Ja, dat was in de middeleeuwen zo maar de huidige route gaat langs een heleboel, voor de huidige mens, interessante plaatsen en is daardoor langer.
In het dorpje Bodal kun je een zeldzame orchidee vinden: de zwarte vanille orchis.
Nee, niet gevonden, te zeldzaam :-)
Via een “loppis”, rommelmarktje, waar we een pot thee leegdronken en een hagelbui aan ons voorbijtrok, kwamen we in Brunflo waar we eerst boodschappen deden alvorens naar de kerk te gaan.
Het was een grote kerk met een losse toren die in de Middeleeuwen was neergezet als verdedigingstoren en in die tijd verbonden was met een zandstenen kerk.
De huidige kerk uit 1775 is van hout maar was op slot toen wij er waren.
In het Verenigingsgebouw liepen we echter de priester tegen het lijf die aanbood de kerkdeuren voor ons te openen.
Zo konden we toch nog het mooie interieur bewonderen.
Het was nog een kilometer naar ons onderkomen, een boerderij met een manege.
Abonneren op:
Posts (Atom)