Åre Camping - Tannforsen: 33.89km

Nadat we een lijstje met klachten hadden neergelegd bij de receptie vertrokken we naar de grootste waterval van Zweden: Tannforsen.
De klachten waren niet bijzonder, de vloer zakte gevaarlijk door en er misten wat spullen, maar de jongeman achter de balie vertelde dat dit hutje na dit seizoen zou worden afgebroken.
Waarschijnlijk werd er van ons lijstje een prop gemaakt en over z’n schouder in een hoek gegooid maar we wilden later geen rekening krijgen omdat er spullen verdwenen waren.
We liepen over rustige wegen naar Åre, een wintersportdorp en dat was goed te zien.
Overal hotels en bars, skipistes en kabelbanen.
Van die kabelbanen konden we ook in de zomer gebruik maken om van het uitzicht op de berg te genieten.
Er waren mountainbikers die zich met de stoeltjeslift tot boven op de berg lieten brengen en dan slalommend naar het dal zoefden, spectaculair!
Ook zagen we paraglyders naar beneden zeilen, wat een ervaring zo in de bergen.
Bij een bakkertje dronken we koffie met iets lekkers erbij en ontmoette daar nog twee pelgrims uit Nederland, Cora en Richard, zij gingen ook naar de waterval.
We kwamen bij een prachtig kerkje, Åre gamla kyrka, de deur was op slot.
Bij nadere inspectie bleek de sleutel bij de deur te hangen en wat voor eentje, een robuust geval waar de loodzware deur mee geopend kon worden.
Een prachtige houten kerk uit de 12de eeuw met een mooie ornamenten en een bijzonder plafond.
De klokkentoren naast de kerk was uit de 18de eeuw, daar hing ook het stempelkastje met stempel voor in ons Pelgrimspaspoort.
Tussen E14 en het spoor wandelden we naar Duved om daar de laatste boodschappen te doen want de komende vier dagen komen we niets meer tegen aan winkeltjes.
In de rugzak zit een heel brood, oplos-chocolademelk, vier gevriesdroogde warme maaltijden, diepgevroren pastamaaltijd, pond kaas, zak nootjes, zak rozijnen en twee stukken chocolade.
De rugzakken waren meteen meer dan een kilo zwaarder.
We aten onze boterhammen op een nogal ongewone plek, in een kerk.
In een mooie witte neo-gotische kerk stonden tafels en stoelen waar we dankbaar gebruik van maakten.
De buitenkant van de kerk was heel bijzonder, de hele gevel was belegd met houten schubben en er waren veel versieringen.
We kwamen langs een monument ter nagedachtenis aan een oorlog in 1718 tussen Zweden en Noorwegen waarbij heel veel militairen zijn gesneuveld of doodgevroren in de bergen tijdens de aftocht.
Van de 10.000 mannen overleefden er maar 2100 de gruwelijke tocht.
Na Duved was het nog 10km naar de waterval.
Jammer was wel dat we dat hele stuk op het asfalt liepen waar ook auto’s reden, links en rechts ondoordringbare naaldbossen waren en 8km vals plat was.
De zon scheen fel ondanks dat het 17.00uur was en na een kilometer had Sieb al de behoefte om te gaan liften :-)
Nee, nee, we hebben het hele stuk gelopen en kwamen aan bij een gesloten Pelgrimsonderkomen.
Via de telefoon probeerden we contact te zoeken maar dat lukte niet.
Bleek later dat de eigenaar mij een code had toegestuurd via de mail.
Tsja, als je dan een paar dagen geen internet hebt....
Uiteindelijk was er nog een pelgrim die de code had en zo konden wij het huisje in.
Een prachtig onderkomen waar het ons aan niets ontbreekt.
Nadat we ons geïnstalleerd hadden zijn we naar de waterval gelopen.
De zon scheen op het meer waarvandaan het water een stroomversnelling inging en niet veel later met een donderend geluid 38 meter naar beneden stortte.
We begonnen bij het meer en wandelden via een pad naar beneden naar een uitzichtpunt waar we een fantastisch zicht hadden op het neerstortende water.
Er hing een sluier van nevel rond de waterval waarin zich een regenboog afspiegelde.
Het geheel had iets sprookjesachtig, alleen door het geluid wisten we wel beter :-)
Wat een geweld, dat een paar jongens er nog een flinke vis uit haalde verbaasde ons.
Door de nevel die er rond de waterval hangt, zijn er allemaal planten en mossen die het daar prima doen, daarom is het hier een natuurreservaat.

11 juli Tannforsen - Moan :20km

Het onderkomen van afgelopen nacht was geweldig.
Ondanks dat bij Tannforsen het restaurant en de VVV definitief gesloten waren, hadden een paar mensen besloten het Pelgrimsonderkomen open te houden.
Het was van alle gemakken voorzien, er stond zelfs een wasmachine.
Samen met een Zweedse deelden we het huis waar ruimte was voor acht pelgrims.
Vanmorgen nadat we ontbeten hadden stond Lars op de stoep.
Hij zorgde voor de inwendige mens en onderhoud van het onderkomen.
Het was een vrolijke man en keek niet op een Zweedse Kroon meer of minder.
We wandelden nog een keer naar de waterval waarna we om 10.00uur met een etappe van 20km begonnen die alleen maar over asfalt zou gaan.
Lars wist ons te vertellen dat er een wandelpad liep onder de hoogspanningsmasten en dat we daardoor een flink stuk over het asfalt afsneden.
Fijne vent die Lars.
Evengoed bleef er dan nog een stuk van 18km asfalt over waar we zo af en toe een paar honderd meter vanaf konden wat echt een verademing was.
Niet dat er veel auto’s reden maar de herrie waren we al zat na de eerste auto die voorbijkwam.
Omdat dit de oude weg naar Noorwegen is, Skalstuguvägen, kwamen we over een paar oude stenen bruggen uit 1835.
Het geraamte is gemaakt van hout waarover een boog van natuursteen werd gelegd.
Hoe breder de rivier hoe meer bogen er werden gemaakt.
We maakten koffie aan de rand van een groot meer, Bodsjön, waar bootjes op ronddobberden met vissers erin.
Later passeerden we Stalltjärnstugan, een mooie opgeknapte eeuwenoude herberg met een passend entree voor paard en wagen.
De herberg stamt uit 1602 toen de Deense koning Christian lV de reis over de weg naar Noorwegen comfortabeler wilde maken.
Verder waren er alleen maar dennen en berken en flinke stukken moeras.
Na vijf uur wandelen kwamen we aan in Moan waar we een huisje hebben in de tuin van een boerderij.
Maaltijden inbegrepen omdat er voorlopig geen winkels meer op ons pad komen.

9 juli Åre Camping

Vanmorgen in de eetzaal zagen we door de ramen een blauwe lucht met flink wat witte wolken.
De app vertelde ons dat het vandaag 17 graden zou worden en misschien wat spetters.
Die spetters waren er maar daar hadden we ging erg in, zo weinig was het.
We verlieten Strandgården om een gravelweg te volgen naar Järpen.
Niks te E14 !!!
In Jårpen zat een schoenenfabriek die van oorsprong schoenen maakte voor het leger maar zich inmiddels in buitensport had gespecialiseerd.
Sieb zijn sokken waren gisteren nat geworden door de scheuren die in zijn leren wandelschoenen zaten.
Hij wilde daar kijken of ze een paar goede vervangers voor hem hadden.
Omdat het ook een fabrieks-outlet was, wemelde het om 10.00uur al van de mensen.
Jammer genoeg hadden ze geen schoenen die Sieb goed pasten.
Na drie kwartier wandelden we verder richting Åre Camping, een stevige tippel van bijna 30km.
Tijdens het eerste stuk passeerden we een oude brug vlak na Järpen waarna de weg door het bos verder ging en uiteindelijk bij de ruïne van Undersåker uitkwam.
Zo’n 300m verderop stond een hagelwitte kerk uit 1857, de vervanger van de ruïne.
Verder wandelend zochten we naar een plekje om koffie te maken wat we vonden op de veranda van een verlaten huisje.
Voor de toegang van het huisje had zich een aardige kerstboom ontwikkeld.
Er was dus al een hele tijd niemand meer geweest.
Bij de koffie hadden we een chocoladetaartje want we waren over de helft van onze tocht.
Waar dat dan precies geweest moest zijn wist niemand, het stond ook niet in onze reisgids maar het taartje smaakte er helemaal niet minder om.
Verder ging het weer.
We passeerden een Christelijk onderkomen waar in de tuin een replica stond van een Noorse Staafkerk die door een zwijgzame jongeman geopend werd.
De kerk was heel eenvoudig, we brandden er een paar kaarsjes en hebben er even van de stilte genoten.
Nog geen halve kilometer verder zagen, voordat we een bruggetje passeerden, een soort ijskelder, tenminste, dat dachten we.
De deur was open en wat bleek, het was een kapelletje in de rotsen.
Toen wachtte ons een verrassing.
We hadden alle twee de rest van deze etappe niet gelezen en vroegen ons af wat het constante gegons was.
Eerst dachten we aan de E14 maar naarmate we verder en hoger liepen werd het geluid steeds luider totdat we bij een enorme stroomversnelling kwamen.
Met donderend geraas verplaatste het water zich van een kalme rivier naar een lager gelegen deel.
Over een lengte van zeker een halve kilometer herhaalde dit zich drie keer.
We zijn op een bankje gaan zitten om een boterham te eten, een mooiere plek konden we ons niet voorstellen.
Maar het meest spectaculaire hadden we nog niet eens gezien want nog eens 200m verder was een geweldige waterval: Ristafallet.
Het geluid was overweldigend als je er zo naast stond maar eenmaal weer op de weg, hoorden we alleen weer dat constante gegons.
In Undersåker haalden we boodschappen voor het avondeten en aten een Magnum om daarna de laatste acht kilometer te lopen.
Deze gingen door de bossen, over modderige bospaden of over planken die neergelegd waren om ons niet weg te laten zakken in het moerasachtige gebied.
Er was zelfs een stuk van zeker 200m met alleen maar planken en links en rechts hoog opgeschoten grassen en planten waaronder orchideeën.
We liepen over gravelwegen en bij particulieren door de tuin om te eindigen voor de deur van de camping (aan de E14) waar we een hutje hadden gehuuurd.

Foto’s 8 juli

8 Juli. Hellenberg - Strandgården 30.8km

Hallo lieve Blogspot lezers daar ben ik weer.
Ja ja vandaag maar eerst over gisteren.
Christien heeft er er al over gehad mijn sluiptocht door het hoge gras.
De wind was gunstig dat had ik al gemeten door mijn vinger nat te maken en in de wind te houden.
De zijde die koud werd was van de Eland af.
Dat was in mijn voordeel.
Voelde mijn een beetje een jager maar dan zonder geweer maar met een fototoestel.
Helaas kriebel hoest man zonder ervaring
Had de verrekijker en een beetje drinken mee moeten nemen.
De rest heeft Chris gisteren jullie al verteld denk ik.

Vandaag maandag 08-07-2019
Bij het slapen gaan nog hopen op wilde beesten maar helaas.
Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend.
Dus die zaten in een van de Pelgrims schuilhutten te wachten dat het droog werd.

Vertrek was om 08.45 uur.
Weer grijs grijs grijs en lichte regen.lekker dan.
Af en toe droog meer af dan toe.
De eerste winkel waar wat te halen viel ging om 11.000 uur open luxe tijden.
Rest van de dag is iedereen toch weg dus heeft het geen zin.

Bos in wat denk je hebben ze niet gemaaid wij de Kamiezen aan .
Die helpen dus niet voor droge voeten alleen om je broek droog te houden.
Moet ook maar gauw de prullenbak in.
We liepen vandaag veel door de bossen.
Toen we boven op een heuvel waren misten we een bordje.
Dat waren twee km extra.
Bij de gemiste afslag woont een Zweed uit het hoge noorden.
Die alleen Fins spreekt en een kleinbeetje Engels.
Zat duidelijk om een praatje verlegen bood ons koffie aan en thee.
Maar het weer zat in onze lijven en wij zaten niet om een praatje verlegen.
Vandaar ging het weer een poosje langs de geasfalteerde weg.
Weinig verkeer dat is dan weer niet zo erg.
Opnieuw door het bos en verderop bij de snelweg .
Bij Mörsil de begraafplaats bezocht met een heel aparte klokkenstoel.
Daar de lokalen gevraagd waar de supermarkt is.
Om en nabij twee kM terug grrr.
Dat zijn dan al weer 4 extra.
In de pastorie aan de andere kant van het dorp een soepel gevonden.
De kerk is niet open ze jatten er alles uit.
Aan de overkant een leuk museum mat gebouwen en een zomercafe.
Maar daar waren we te laat voor maar Mireije uit Canada was net nog op tijd.
En gezamenlijk op weg naar ons slaap verblijf.
De Canadese loop veel sneller dan wij .
Met haar poncho aan lijkt ze wel een vleermuis die over het pad vladdert.
Dus die zien we steed verder voor ons.
Vandaag zijn de laatste zes km wel erg lang.
Mierijje loop voor ons op de snelweg.
Dan weer is ze weg en even verderop komt ze weer de weg op.
Door onze app zien we dat je steeds weer terug op de snelweg komt.
Hier hebben we geen zin in maar eigenlijk ook niet in de snelweg.
Maar die is van de twee de snelste optie.
Bijna tegelijk komen we aan op het slaap adres .
Waar we een huisje zonder stromend water hebben geboekt dat is vandaag geen optie.
Nu een twee persoons kamer dicht bij de douche.
Net weer lekker uit de diepvries een maaltijd op geward.
Nu ff douchen en dan lekker pitten.

Jullie boffen dat ik schrijf vandaag misschien met wat taalfouten maar ik hoop dat het mij niet kwalijk word genomen.
Want Christien zegt net dat ze gauw klaar zou zijn geweest.nm.

Grijs grijs grijs was het de hele dag.

Lieve Blogspot lezers to de volgende keer.

Foto’s 7 juli

Zondag 7 juli Nälden - Hellenberg

Wat een lekker dagje vandaag.
Lekker gelopen, leuke mensen ontmoet en voor het eerst in een week geen regenbuitje tussen 14.00 en 15.00uur.
Niet dat we van de regen veel last hebben gehad, meestal zaten we net ergens te eten of thee te drinken als de regen echt losbarstte.
Die paar druppels tussendoor waren vaak niet eens de moeite om onze regenkleding te pakken.
Gisteravond had ik omelet gebakken die we voor vandaag tussen de boterhammen voor de lunch deden.
Sabine gruwelt er van :-)
We begonnen met een ontbijtje met brood, omelet en een schaaltje yoghurt.
Nadat onze gastheer ons op de foto had gezet vertrokken we richting Vaplan.
Een B&B had buiten een kastje staan met een stempel erin.
Ons boekje raakte al aardig vol :-)
We wandelden door de bossen met af en toe een schitterend uitzicht over het meer: Alsensjön.
Vanaf Röde gingen we dieper de bossen in gemarkeerd met de wit/ oranje palen van de sneeuwscooterroute.
De paadjes waren erg smal en achter elkaar aan stapten we over boomwortels, keien en kleine watertjes die zich gevormd hadden met de regen van de afgelopen dagen.
Het zou later op de dag nog natter worden....
We kwamen aan bij een trappetje waarmee we over een afrastering klommen en in een weiland met koeien terecht kwamen.
Het was zo’n groot stuk land dat de koeien in geen velden of wegen te bekennen waren.
Gelukkig maar, ik had geen zin in een herhaling van vorig jaar waarbij koeien ons het weiland uit hadden gejaagd.
Omdat de grond erg drassig was, kostte het ons moeite onze schoenen droog te houden maar als je dan zag hoe diep de hoeven van de koeien waren weggezakt, niet normaal, die beesten waren echt heel zwaar!
Het volgende trappetje over om dwars over een akker het pad te vervolgen.
Gaaf was dat als je zeker 200m. verderop een aanwijzing zag en daar in een rechte lijn naartoe moest te lopen.
Zeker als er net gemaaid was zag je geen pad van vorige wandelaars.
Om 12.30uur kwamen we aan bij Glösa Algrike, een plaats waar ze het steentijdperk hebben nagebootst omdat er rotstekeningen zijn gevonden van 6000 jaar oud.
Bij een kleine stroomversnelling konden we ze bewonderen.
Elk jaar werden ze opnieuw met rode verf ingekleurd omdat het anders voor de pelgrims niet goed te zien was.
Samen met zes andere pelgrims dronken we koffie in het bezoekerscentrum vergezeld van onze broodjes met omelet.
Onze tocht ging verder door de bossen met prettige paden en soms gravelwegen.
Het uitzicht op het meer en de besneeuwde bergtoppen daarachter was spectaculair.
Vanuit het bos kwamen we op een kiezelweg waar we al meteen tegen een bordje aanliepen waarop stond dat er dit wekend rommelmarkt was langs deze weg.
“Loppis” op z’n Zweeds.
Bij de eerste de beste rommelkont kocht Sieb een kleine portemonnee waarvan de eigenaresse vertelde dat die zeker al 100 jaar oud was.
Er volgde nog een zakmes omdat de kurkentrekker die eraan zat zo ingenieus was.
Vrolijk liepen we verder, de markt duurde tot 16.00uur en het was al 15.15uur.
We kwamen langs een oude voorraadschuur die helemaal was opgeknapt met van links naar rechts een houten trap als entree.
Er liepen een paar mensen rond en hup, Sieb erheen.
Even later riep hij:”Chris, koffie en wafels”.
Ik het tuinpad op en wat bleek, er was niets te koop, er werden wafels gebakken die belegd werden met geklopte room, frambozen- en/of bergbraamjam.
Omdat we pelgrims waren werden ze ons aangeboden en wat waren ze heerlijk!
De schuur was pas een jaar geleden aangekocht en dit weekend wilde de eigenares kijken of het lonend was wafels met koffie aan de man te brengen.
Zaterdag was een TOP-dag geweest, vandaag viel wat tegen.
Maar ze vertelde dat toen ze ons zag lopen ze zo graag wilden dat we haar tuin in kwamen om met haar te praten.
Wat ze eigenlijk heel graag wilde was Pelgrims onderdak bieden en ontbijt serveren.
Prima plan want zoveel onderdak was er hier niet.
We adviseerden dat ze het beste contact kon opnemen met het Pelgrimscentrum.
Na een foto, de vierde die van ons vandaag werd genomen, was het nog 5km. naar onze slaapplaats tenminste, dat dachten we.
Maar het pad boog af het bos in, een drassig bos waar we met behulp van boomstammetjes wiebelend over stroompjes heen stapten, een paar keer tot onze enkels in de modder wegzakten en blij waren als iemand een paar loopplanken had neergelegd.
Ondertussen lusten de muggen ons rauw.
Terwijl we stilstonden om de chemicaliën tevoorschijn te halen, hadden we al diverse prikken te pakken en hadden we er al een tiental doodgemept.
Na elf dagen is er nu één fles leeg, nog twee in voorraad :-)
Eenmaal weer op de verharde weg vroegen we bij een woonhuis, waar ze ook Pelgrims een bed boden, of zij wisten waar Slöve Gård was.
Na de uitleg liepen we nog 2km voordat we bij een verlaten woonhuis kwamen.
Meteen maar gebeld waarop de eigenaresse vertelde meteen te komen.
Ze bracht ons met de auto naar een prachtplek.
Een klein huisje in een groene tuin met uitzicht op een groot meer.
De maaltijd die ze voor ons had bereid was eenvoudig maar heerlijk: eland-rosbief met een lekkere aardappelsalade.
Toen Sieb de verrekijker ontdekte was hij niet meer bij het raam weg te slaan.
Ineens een kreet, hij zag een beest lopen.
Ja, hij zag een vrouwtjes eland met jong, ze graasden tussen de bomen langs het meer.
Hij is er voorzichtig heen geslopen en totdat hij een kriebelhoest kreeg kon hij ze van dichtbij gadeslaan.
Wie weet zien we er vanavond nog meer.