En dat we in Noorwegen zijn, dat hebben we vandaag geweten.
Het pad ging op en neer met soms een pittig hellinkje naar boven en een lang pad met schitterende vergezichten naar beneden.
We klommen, we daalden en zo maakten we ruim 32km.
Jammer was wel dat het de hele dag grijs weer was, flink bewolkt, geen zon gezien.
Als we op de top van een berg waren zaten we in de miezer, we waren in de wolken :-)
Waar we volgens het boekje even flink door moesten bijten, genoten wij van de bergen om ons heen en de rivier waar we langsliepen.
De dag begon met zeker twee en een half uur lopen over een pad door de veenmoerassen, het was een drassig stukje en binnen korte tijd waren onze schoenen nat.
Bij een stenen picknicktafel zetten we koffie en vonden de stroomversnelling een genot om naar te luisteren.
Er floten wat vogeltjes maar verder hoorden we niets.
De weg werd niet veel later asfalt, een stuk van 7km maar omdat het zondag was.....
We liepen er heerlijk, genoten van de rivier en voordat het begon te vervelen gingen we er alweer af.
In het bushokje van de Voetbalclub van Molda aten we onze laatste boterhammen op.
Maar in Vuku, waar we heengingen, was een supermarkt, jammer, op zondag gesloten.
We wandelden verder over een prachtige asfaltweg zonder verkeer, de weg kwam uit bij een autocrossbaan waarna het asfalt, uiteraard, ophield te bestaan.
De route ging over bospaden, grindpaden en soms weer over nat veen.
Bij een boerderij liepen over het erf een akker op en zagen links heeeeeel erg in de verte water: het Trondheimfjord.
Later zagen we het nog beter bij Årstad Gården, een enorme boerderij.
Daar gingen we weer, stijl naar beneden, een voetgangersbrug, stijl naar boven.
Vlakbij Vuku zagen we een prachtige rode kerk, helaas geen stempel, de kerk was dicht.
Tien minuten later kwamen we aan op de camping van Vuku.
Op een groot stuk gras stonden tien ouderwetse hutten waarvan er twee voor Pelgrims gereserveerd waren.
Nummer 4 was voor ons.
De houtkachel werd voor ons aangestoken, drinkwater gehaald en een stempel in onze paspoorten gezet.
Het is werkelijk een prachtig donker groen huisje met rode kozijnen en gras op het dak.
Nu gaan we een pizza eten en dan douchen en naar bed.
maandag 15 juli 2019
zaterdag 13 juli 2019
13 juli 2019 Skalstugan - Sul
Het was me het dagje wel weer.
We begonnen met een over heerlijk ontbijt.
Van alles was er voldoende en we mochten ook een lunchpakket maken.
Nou dat deden de Zweden ook dacht dat wij hebberig waren.
Er werden gebakken eieren en aardappels in een vors formaat thermosfles gedaan.
Voor tussen de middag.
Want de werknemers Vandenbergh bank gaan er de hele dag opruit.
Vlieg vissen is het populairste wandelen en met de auto de natuur in zijn in die volgorde de bezigheden.
Iedereen is dan ook vroeg aanwezig voor het ontbijt.
We hebben ons goed laten gelden.
Een lunch gemaakt met gebakken eieren en kaneel broodjes voor bij de koffie.
En wij weg.
Na de koffie krijg ik na een tijdje een droge mond.
Dus is het Fin een slokje uit de bidon te nemen.
Bidon???????? Weg bidon.
Die is op de tafel bij het hotel blijven staan.
Dat is 3,4 km terug lopen.
En dan weer 3,4 naar het punt waar we nu staan.
Ik terug zonder rugzak die laat ik bij Chris.
Die moet een uurtje wachten tot ik terug ben.
En ik loop vandaag 7 km meer.
Onder weg kom ik een echtpaar tegen in een Mercedes waar we gisteren mee gesproken hadden.
Die vroeg mij of ik mij bedacht had.
Nee dat. Iet maar mijn bidon en die is echt essentieel.
Was niet helemaal fit opgestaan maar goed zonder rugzak is het makkelijker.
Bij het hotel staat de fles niet op de tafel van het terras .
Dan zal hij binnen zijn afgegeven.
Ook binnen geen fles oei oei.
Waar is dat ding .
Ik naar onze kamer had ik hem daar laten staan.
Nee nee in de hal van het gasten verblijf kom ik hem gelukkig tegen .
Terug eerst nog een glas limonade .
O ja we hadden ook ,onze thermoskan nog kunnen vullen met koffie of thee.
Laten wij die nou niet bij ons hebben.
Na een uurtje ben ik weer bij Chris we hadden al lang de grens over kunnen zijn.
Zal wel ergens goed voor zijn.
Chris had onder tussen ontdekt dat er verder op een schuilhut zat.
Daar heen voor een kop koffie met de kaneelbroodjes.
Die smaakten over heerlijk en Chris kon ff op warmen.
Want er staat toch best een koud windje.
Verder maar weer tussen de half dode berken.
Ja ja daar is de grens een stapel stenen met een plakette.
En het grintpad is meteen een graspad loopt een stuk fijner.
En je geloof het of niet er is ook een heel ander landschap.
Net of er een streep is getrokken.
Ruiger bergen groter rotsblokken.
De foto,s zullen het jullie laten zien.
We weten nu ook door waarom we gisteren zo moe waren.
Die auto,s die je voorbij racen en het gelui daar van.
Maar je moet ook heel geconcentreerd zijn om ze ik de gaten te houden.
Er was aan het einde een klein stukje asfalt.
Naar ons onderkomen voor vannacht.
We slapen bij Tomas een Duitser
Hij heeft iet met indiaanen.
Zijn huis staat er vol mee.
En is fan van Perter Maffay.
Aan alles is te zien dat hij alleen is maar hij is aller vriendelijkst en probeert alle pelgrims te helpen.
Lieve volhardende Blogspot lezers tot de volgende keer .
Groeten Siebren.
vrijdag 12 juli 2019
12 juli Moan - Skalstugan : 16.4 km.
Begin doorgestuurd bericht:
Van: Christien Carpaij <christien21@hotmail.com>
Datum: 12 juli 2019 om 17:43:35 CEST
Aan: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Onderwerp: 12 juli Moan - Skalstuga : 16.4km
SiebrenHallo allemaal .
Vandaag konden we de afstand met gemak aan na 15 dagen onderweg te zijn.
Ook vandaag allemaal asfalt maar wel drie sterren schoonheid.
Over de afstand hoefden we ons niet druk te maken.
Viertien kilometer daar draaien wij onze hand niet meer voor om.
Het is echt een mooi stukje naar Skalstuga.
Mooi moerasgebied waar we tussendoor liepen.
Af en toe een oude brug over dat is dan wel weer jammer al je er overheen loopt .
Dan een kleinstukje terug en foto’s maken.
Langs het meer gezeten om koffie te maken .
Helaas geen lekkere chocoladetaartjes meer.
Om twee uur op de plaats van bestemming.
Een vakantie accommodatie van een Zweedse bank, een oud jachtslot.
De werknemers mogen hier vakantie vieren en als een kamer leeg staat mogen anderen er gebruik van maken.
Dan krijg je wel het kleinste kamertje.
De douche naast onze kamer is prima maar beneden is het een veredelde klerenkast.
Met moeite heb ik mijn kleding droog gehouden.
Alles is nog in oude stijl het is een echt jachtslot.
Het is van alle gemakken voorzien .
Weer een hoop ideeën opgedaan voor de stukken gewei die ik gisteren heb gevonden.
En een kompleet gewei .
Bij ons onderkomen van gisteren was de plek waar de rendieren tussen kerst en oud en nieuw bij een worden gedreven.
En de jonge dieren het kenmerk van de eigenaar krijgen.
Daar lagen veel kleine stukjes en een gewei dat compleet is.
Die wil ik toch wel graag mee hebben.
En dat gaat lukken.
Er werd me wel te verstaan gegeven dat dit echt het laatste is wat mee kan.
Die conclusie had ik zelf ook al genomen.
Of er moet geruild worden. 😉
Dit verhaal schrijf ik in de grote kamer van het jachtslot.
Hier hangen een aantal geprepareerde koppen van Elanden.
Ik wist niet dat die zo groot waren.
Enorm niet normaal wat een oerdieren.
Ze lopen zo grappig een beetje als een kameel.
Om 18.00 uur gaan we aan tafel .
We zitten met onbekenden aan tafel ben benieuwd .
Tot de volgende keer lieve Blogspot volgers jullie verslaggever ter plekke.
Abonneren op:
Posts (Atom)