Hallo lieve Blogspot lezers daar ben ik weer.
Ja ja vandaag maar eerst over gisteren.
Christien heeft er er al over gehad mijn sluiptocht door het hoge gras.
De wind was gunstig dat had ik al gemeten door mijn vinger nat te maken en in de wind te houden.
De zijde die koud werd was van de Eland af.
Dat was in mijn voordeel.
Voelde mijn een beetje een jager maar dan zonder geweer maar met een fototoestel.
Helaas kriebel hoest man zonder ervaring
Had de verrekijker en een beetje drinken mee moeten nemen.
De rest heeft Chris gisteren jullie al verteld denk ik.
Vandaag maandag 08-07-2019
Bij het slapen gaan nog hopen op wilde beesten maar helaas.
Het heeft de hele nacht pijpenstelen geregend.
Dus die zaten in een van de Pelgrims schuilhutten te wachten dat het droog werd.
Vertrek was om 08.45 uur.
Weer grijs grijs grijs en lichte regen.lekker dan.
Af en toe droog meer af dan toe.
De eerste winkel waar wat te halen viel ging om 11.000 uur open luxe tijden.
Rest van de dag is iedereen toch weg dus heeft het geen zin.
Bos in wat denk je hebben ze niet gemaaid wij de Kamiezen aan .
Die helpen dus niet voor droge voeten alleen om je broek droog te houden.
Moet ook maar gauw de prullenbak in.
We liepen vandaag veel door de bossen.
Toen we boven op een heuvel waren misten we een bordje.
Dat waren twee km extra.
Bij de gemiste afslag woont een Zweed uit het hoge noorden.
Die alleen Fins spreekt en een kleinbeetje Engels.
Zat duidelijk om een praatje verlegen bood ons koffie aan en thee.
Maar het weer zat in onze lijven en wij zaten niet om een praatje verlegen.
Vandaar ging het weer een poosje langs de geasfalteerde weg.
Weinig verkeer dat is dan weer niet zo erg.
Opnieuw door het bos en verderop bij de snelweg .
Bij Mörsil de begraafplaats bezocht met een heel aparte klokkenstoel.
Daar de lokalen gevraagd waar de supermarkt is.
Om en nabij twee kM terug grrr.
Dat zijn dan al weer 4 extra.
In de pastorie aan de andere kant van het dorp een soepel gevonden.
De kerk is niet open ze jatten er alles uit.
Aan de overkant een leuk museum mat gebouwen en een zomercafe.
Maar daar waren we te laat voor maar Mireije uit Canada was net nog op tijd.
En gezamenlijk op weg naar ons slaap verblijf.
De Canadese loop veel sneller dan wij .
Met haar poncho aan lijkt ze wel een vleermuis die over het pad vladdert.
Dus die zien we steed verder voor ons.
Vandaag zijn de laatste zes km wel erg lang.
Mierijje loop voor ons op de snelweg.
Dan weer is ze weg en even verderop komt ze weer de weg op.
Door onze app zien we dat je steeds weer terug op de snelweg komt.
Hier hebben we geen zin in maar eigenlijk ook niet in de snelweg.
Maar die is van de twee de snelste optie.
Bijna tegelijk komen we aan op het slaap adres .
Waar we een huisje zonder stromend water hebben geboekt dat is vandaag geen optie.
Nu een twee persoons kamer dicht bij de douche.
Net weer lekker uit de diepvries een maaltijd op geward.
Nu ff douchen en dan lekker pitten.
Jullie boffen dat ik schrijf vandaag misschien met wat taalfouten maar ik hoop dat het mij niet kwalijk word genomen.
Want Christien zegt net dat ze gauw klaar zou zijn geweest.nm.
Grijs grijs grijs was het de hele dag.
Lieve Blogspot lezers to de volgende keer.
maandag 8 juli 2019
Zondag 7 juli Nälden - Hellenberg
Wat een lekker dagje vandaag.
Lekker gelopen, leuke mensen ontmoet en voor het eerst in een week geen regenbuitje tussen 14.00 en 15.00uur.
Niet dat we van de regen veel last hebben gehad, meestal zaten we net ergens te eten of thee te drinken als de regen echt losbarstte.
Die paar druppels tussendoor waren vaak niet eens de moeite om onze regenkleding te pakken.
Gisteravond had ik omelet gebakken die we voor vandaag tussen de boterhammen voor de lunch deden.
Sabine gruwelt er van :-)
We begonnen met een ontbijtje met brood, omelet en een schaaltje yoghurt.
Nadat onze gastheer ons op de foto had gezet vertrokken we richting Vaplan.
Een B&B had buiten een kastje staan met een stempel erin.
Ons boekje raakte al aardig vol :-)
We wandelden door de bossen met af en toe een schitterend uitzicht over het meer: Alsensjön.
Vanaf Röde gingen we dieper de bossen in gemarkeerd met de wit/ oranje palen van de sneeuwscooterroute.
De paadjes waren erg smal en achter elkaar aan stapten we over boomwortels, keien en kleine watertjes die zich gevormd hadden met de regen van de afgelopen dagen.
Het zou later op de dag nog natter worden....
We kwamen aan bij een trappetje waarmee we over een afrastering klommen en in een weiland met koeien terecht kwamen.
Het was zo’n groot stuk land dat de koeien in geen velden of wegen te bekennen waren.
Gelukkig maar, ik had geen zin in een herhaling van vorig jaar waarbij koeien ons het weiland uit hadden gejaagd.
Omdat de grond erg drassig was, kostte het ons moeite onze schoenen droog te houden maar als je dan zag hoe diep de hoeven van de koeien waren weggezakt, niet normaal, die beesten waren echt heel zwaar!
Het volgende trappetje over om dwars over een akker het pad te vervolgen.
Gaaf was dat als je zeker 200m. verderop een aanwijzing zag en daar in een rechte lijn naartoe moest te lopen.
Zeker als er net gemaaid was zag je geen pad van vorige wandelaars.
Om 12.30uur kwamen we aan bij Glösa Algrike, een plaats waar ze het steentijdperk hebben nagebootst omdat er rotstekeningen zijn gevonden van 6000 jaar oud.
Bij een kleine stroomversnelling konden we ze bewonderen.
Elk jaar werden ze opnieuw met rode verf ingekleurd omdat het anders voor de pelgrims niet goed te zien was.
Samen met zes andere pelgrims dronken we koffie in het bezoekerscentrum vergezeld van onze broodjes met omelet.
Onze tocht ging verder door de bossen met prettige paden en soms gravelwegen.
Het uitzicht op het meer en de besneeuwde bergtoppen daarachter was spectaculair.
Vanuit het bos kwamen we op een kiezelweg waar we al meteen tegen een bordje aanliepen waarop stond dat er dit wekend rommelmarkt was langs deze weg.
“Loppis” op z’n Zweeds.
Bij de eerste de beste rommelkont kocht Sieb een kleine portemonnee waarvan de eigenaresse vertelde dat die zeker al 100 jaar oud was.
Er volgde nog een zakmes omdat de kurkentrekker die eraan zat zo ingenieus was.
Vrolijk liepen we verder, de markt duurde tot 16.00uur en het was al 15.15uur.
We kwamen langs een oude voorraadschuur die helemaal was opgeknapt met van links naar rechts een houten trap als entree.
Er liepen een paar mensen rond en hup, Sieb erheen.
Even later riep hij:”Chris, koffie en wafels”.
Ik het tuinpad op en wat bleek, er was niets te koop, er werden wafels gebakken die belegd werden met geklopte room, frambozen- en/of bergbraamjam.
Omdat we pelgrims waren werden ze ons aangeboden en wat waren ze heerlijk!
De schuur was pas een jaar geleden aangekocht en dit weekend wilde de eigenares kijken of het lonend was wafels met koffie aan de man te brengen.
Zaterdag was een TOP-dag geweest, vandaag viel wat tegen.
Maar ze vertelde dat toen ze ons zag lopen ze zo graag wilden dat we haar tuin in kwamen om met haar te praten.
Wat ze eigenlijk heel graag wilde was Pelgrims onderdak bieden en ontbijt serveren.
Prima plan want zoveel onderdak was er hier niet.
We adviseerden dat ze het beste contact kon opnemen met het Pelgrimscentrum.
Na een foto, de vierde die van ons vandaag werd genomen, was het nog 5km. naar onze slaapplaats tenminste, dat dachten we.
Maar het pad boog af het bos in, een drassig bos waar we met behulp van boomstammetjes wiebelend over stroompjes heen stapten, een paar keer tot onze enkels in de modder wegzakten en blij waren als iemand een paar loopplanken had neergelegd.
Ondertussen lusten de muggen ons rauw.
Terwijl we stilstonden om de chemicaliën tevoorschijn te halen, hadden we al diverse prikken te pakken en hadden we er al een tiental doodgemept.
Na elf dagen is er nu één fles leeg, nog twee in voorraad :-)
Eenmaal weer op de verharde weg vroegen we bij een woonhuis, waar ze ook Pelgrims een bed boden, of zij wisten waar Slöve Gård was.
Na de uitleg liepen we nog 2km voordat we bij een verlaten woonhuis kwamen.
Meteen maar gebeld waarop de eigenaresse vertelde meteen te komen.
Ze bracht ons met de auto naar een prachtplek.
Een klein huisje in een groene tuin met uitzicht op een groot meer.
De maaltijd die ze voor ons had bereid was eenvoudig maar heerlijk: eland-rosbief met een lekkere aardappelsalade.
Toen Sieb de verrekijker ontdekte was hij niet meer bij het raam weg te slaan.
Ineens een kreet, hij zag een beest lopen.
Ja, hij zag een vrouwtjes eland met jong, ze graasden tussen de bomen langs het meer.
Hij is er voorzichtig heen geslopen en totdat hij een kriebelhoest kreeg kon hij ze van dichtbij gadeslaan.
Wie weet zien we er vanavond nog meer.
Lekker gelopen, leuke mensen ontmoet en voor het eerst in een week geen regenbuitje tussen 14.00 en 15.00uur.
Niet dat we van de regen veel last hebben gehad, meestal zaten we net ergens te eten of thee te drinken als de regen echt losbarstte.
Die paar druppels tussendoor waren vaak niet eens de moeite om onze regenkleding te pakken.
Gisteravond had ik omelet gebakken die we voor vandaag tussen de boterhammen voor de lunch deden.
Sabine gruwelt er van :-)
We begonnen met een ontbijtje met brood, omelet en een schaaltje yoghurt.
Nadat onze gastheer ons op de foto had gezet vertrokken we richting Vaplan.
Een B&B had buiten een kastje staan met een stempel erin.
Ons boekje raakte al aardig vol :-)
We wandelden door de bossen met af en toe een schitterend uitzicht over het meer: Alsensjön.
Vanaf Röde gingen we dieper de bossen in gemarkeerd met de wit/ oranje palen van de sneeuwscooterroute.
De paadjes waren erg smal en achter elkaar aan stapten we over boomwortels, keien en kleine watertjes die zich gevormd hadden met de regen van de afgelopen dagen.
Het zou later op de dag nog natter worden....
We kwamen aan bij een trappetje waarmee we over een afrastering klommen en in een weiland met koeien terecht kwamen.
Het was zo’n groot stuk land dat de koeien in geen velden of wegen te bekennen waren.
Gelukkig maar, ik had geen zin in een herhaling van vorig jaar waarbij koeien ons het weiland uit hadden gejaagd.
Omdat de grond erg drassig was, kostte het ons moeite onze schoenen droog te houden maar als je dan zag hoe diep de hoeven van de koeien waren weggezakt, niet normaal, die beesten waren echt heel zwaar!
Het volgende trappetje over om dwars over een akker het pad te vervolgen.
Gaaf was dat als je zeker 200m. verderop een aanwijzing zag en daar in een rechte lijn naartoe moest te lopen.
Zeker als er net gemaaid was zag je geen pad van vorige wandelaars.
Om 12.30uur kwamen we aan bij Glösa Algrike, een plaats waar ze het steentijdperk hebben nagebootst omdat er rotstekeningen zijn gevonden van 6000 jaar oud.
Bij een kleine stroomversnelling konden we ze bewonderen.
Elk jaar werden ze opnieuw met rode verf ingekleurd omdat het anders voor de pelgrims niet goed te zien was.
Samen met zes andere pelgrims dronken we koffie in het bezoekerscentrum vergezeld van onze broodjes met omelet.
Onze tocht ging verder door de bossen met prettige paden en soms gravelwegen.
Het uitzicht op het meer en de besneeuwde bergtoppen daarachter was spectaculair.
Vanuit het bos kwamen we op een kiezelweg waar we al meteen tegen een bordje aanliepen waarop stond dat er dit wekend rommelmarkt was langs deze weg.
“Loppis” op z’n Zweeds.
Bij de eerste de beste rommelkont kocht Sieb een kleine portemonnee waarvan de eigenaresse vertelde dat die zeker al 100 jaar oud was.
Er volgde nog een zakmes omdat de kurkentrekker die eraan zat zo ingenieus was.
Vrolijk liepen we verder, de markt duurde tot 16.00uur en het was al 15.15uur.
We kwamen langs een oude voorraadschuur die helemaal was opgeknapt met van links naar rechts een houten trap als entree.
Er liepen een paar mensen rond en hup, Sieb erheen.
Even later riep hij:”Chris, koffie en wafels”.
Ik het tuinpad op en wat bleek, er was niets te koop, er werden wafels gebakken die belegd werden met geklopte room, frambozen- en/of bergbraamjam.
Omdat we pelgrims waren werden ze ons aangeboden en wat waren ze heerlijk!
De schuur was pas een jaar geleden aangekocht en dit weekend wilde de eigenares kijken of het lonend was wafels met koffie aan de man te brengen.
Zaterdag was een TOP-dag geweest, vandaag viel wat tegen.
Maar ze vertelde dat toen ze ons zag lopen ze zo graag wilden dat we haar tuin in kwamen om met haar te praten.
Wat ze eigenlijk heel graag wilde was Pelgrims onderdak bieden en ontbijt serveren.
Prima plan want zoveel onderdak was er hier niet.
We adviseerden dat ze het beste contact kon opnemen met het Pelgrimscentrum.
Na een foto, de vierde die van ons vandaag werd genomen, was het nog 5km. naar onze slaapplaats tenminste, dat dachten we.
Maar het pad boog af het bos in, een drassig bos waar we met behulp van boomstammetjes wiebelend over stroompjes heen stapten, een paar keer tot onze enkels in de modder wegzakten en blij waren als iemand een paar loopplanken had neergelegd.
Ondertussen lusten de muggen ons rauw.
Terwijl we stilstonden om de chemicaliën tevoorschijn te halen, hadden we al diverse prikken te pakken en hadden we er al een tiental doodgemept.
Na elf dagen is er nu één fles leeg, nog twee in voorraad :-)
Eenmaal weer op de verharde weg vroegen we bij een woonhuis, waar ze ook Pelgrims een bed boden, of zij wisten waar Slöve Gård was.
Na de uitleg liepen we nog 2km voordat we bij een verlaten woonhuis kwamen.
Meteen maar gebeld waarop de eigenaresse vertelde meteen te komen.
Ze bracht ons met de auto naar een prachtplek.
Een klein huisje in een groene tuin met uitzicht op een groot meer.
De maaltijd die ze voor ons had bereid was eenvoudig maar heerlijk: eland-rosbief met een lekkere aardappelsalade.
Toen Sieb de verrekijker ontdekte was hij niet meer bij het raam weg te slaan.
Ineens een kreet, hij zag een beest lopen.
Ja, hij zag een vrouwtjes eland met jong, ze graasden tussen de bomen langs het meer.
Hij is er voorzichtig heen geslopen en totdat hij een kriebelhoest kreeg kon hij ze van dichtbij gadeslaan.
Wie weet zien we er vanavond nog meer.
zaterdag 6 juli 2019
Rödön - Nälden 24,29km.
Na een gezellig ontbijt met onze gastheer stapten we tegen negen uur het pad naar Trondheim weer op.
Eerst richting brug waar we gisteren bijna afgewaaid waren om vlak ervoor af te buigen naar een bospad wat langs de oevers van het meer liep.
Dit keer hadden we meer geluk, waar gisteren alles grijs en grauw was, scheen vandaag de zon en zagen we aan de overkant van het meer besneeuwde bergtoppen.
Het zag er allemaal een stuk gezelliger uit :-)
Door een bos, langs de akkers van boeren en uiteindelijk op een stevige zandweg naderden we het kerkje van Rödön.
De kerk was gesloten maar wat bijzonder was waren de kerkstallen achter de kerk.
Vroeger werden daar de paarden gestald van de kerkgangers.
Een oud schuurtje van 5x5 bleek de opgeknapte oude pastorie te zijn, er hing een stempelkastje aan de buitenmuur.
Even verderop konden we kiezen uit 5km asfalt of een grindweg en bospad op weg naar Nälden.
We kozen voor het laatste, in de tijd dat we erover nadachten hadden ons al 7 auto’s gepasseerd en daar hadden we al die kilometers geen zin in.
Lekker rustig wandelden we verder, klommen op een stapel keien om daar op een vlak stukje ons brandertje neer te zetten om water te koken voor de koffie.
Achter ons een kraai die ons daar weg wilde hebben, het beest bleef herrie maken.
Verder was het een heel rustig en makkelijk begaanbaar pad.
Ergens bij een houten hutje maakten we boterhammen en spoten ons weer vol chemische troep om de muggen op afstand te houden.
Via het bos kwamen we bij de E14, staken die over en liepen een paar kilometer later het dorpje Nälden in waar we bij de supermarkt eten voor vanavond en chocolademelk kochten.
Omdat we gisteren een flink stuk kaas uit deze streek hadden gekocht, besloot Sieb dat er een kaasschaaf moest komen.
Altijd handig :-)
Het dorpje lag op twee berghellingen en werd gesplitst door een rivier.
Vanuit het centrum was het nog 20 minuten klimmen naar ons onderkomen, met de boodschappen in onze rugzakken een flinke kuitenbijter.
Maar hier zitten we dan, een prachtig zicht op de bossen en het dorp wat beneden ons ligt.
Zo douchen, eten en daarna lekker een boekje lezen.
Eerst richting brug waar we gisteren bijna afgewaaid waren om vlak ervoor af te buigen naar een bospad wat langs de oevers van het meer liep.
Dit keer hadden we meer geluk, waar gisteren alles grijs en grauw was, scheen vandaag de zon en zagen we aan de overkant van het meer besneeuwde bergtoppen.
Het zag er allemaal een stuk gezelliger uit :-)
Door een bos, langs de akkers van boeren en uiteindelijk op een stevige zandweg naderden we het kerkje van Rödön.
De kerk was gesloten maar wat bijzonder was waren de kerkstallen achter de kerk.
Vroeger werden daar de paarden gestald van de kerkgangers.
Een oud schuurtje van 5x5 bleek de opgeknapte oude pastorie te zijn, er hing een stempelkastje aan de buitenmuur.
Even verderop konden we kiezen uit 5km asfalt of een grindweg en bospad op weg naar Nälden.
We kozen voor het laatste, in de tijd dat we erover nadachten hadden ons al 7 auto’s gepasseerd en daar hadden we al die kilometers geen zin in.
Lekker rustig wandelden we verder, klommen op een stapel keien om daar op een vlak stukje ons brandertje neer te zetten om water te koken voor de koffie.
Achter ons een kraai die ons daar weg wilde hebben, het beest bleef herrie maken.
Verder was het een heel rustig en makkelijk begaanbaar pad.
Ergens bij een houten hutje maakten we boterhammen en spoten ons weer vol chemische troep om de muggen op afstand te houden.
Via het bos kwamen we bij de E14, staken die over en liepen een paar kilometer later het dorpje Nälden in waar we bij de supermarkt eten voor vanavond en chocolademelk kochten.
Omdat we gisteren een flink stuk kaas uit deze streek hadden gekocht, besloot Sieb dat er een kaasschaaf moest komen.
Altijd handig :-)
Het dorpje lag op twee berghellingen en werd gesplitst door een rivier.
Vanuit het centrum was het nog 20 minuten klimmen naar ons onderkomen, met de boodschappen in onze rugzakken een flinke kuitenbijter.
Maar hier zitten we dan, een prachtig zicht op de bossen en het dorp wat beneden ons ligt.
Zo douchen, eten en daarna lekker een boekje lezen.
Rödön 5 juli
Begin doorgestuurd bericht:
Van: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Datum: 5 juli 2019 om 21:54:58 CEST
Aan: Christien Carpay <christiencm@gmail.com>
Onderwerp: Brunflo - Rödön : 27.28km
Om 7.00uur gaat de wekker.Die hadden we ook echt nodig.Allebij waren we aan de drugs gegaan in de loop van de nacht.Paracetamol en een pammetje, een slaaptablet.Bij het ontbijt kwamen we naast Freek en zijn zus te zitten.Beetje babbelen op de vroege morgen.Normaal waren ze al lang op pad, ze gingen om 20.00 slapen en 05.00 vertrek.Maar vandaag was het ontbijt om 08.00 uur dus vertrekken ze iets later.09.00 uur vertrekken wij.Op het pad komen we Freek en zijn zus weer tegen.Ze hadden hun telefoon vergeten, deze lag achter het gordijn verstopt.Op weg naar Östersund.
Wat zal ik zeggen, saai, naast het spoor over een pad.Östersund is een mooie plaats de kerk erg indrukwekkend.De lampen aan het plafond zijn erg bijzonder met bladgoud belegd.Achter het altaar een enorme muurschildering van 44 vierkante meter.Op naar de VVV waar de jongeman achter de balie ons een goed restaurant aanwees op de kaart: Vezzo.Een heerlijke pizza gegeten en ff mooi de bui aan ons voorbij laten gaan.😀O ja we hadden de 15 km afgelegd in 2,5 uur.Om 14.30 op naar de tweede helft van de dag.Komen we na een km of wat erachter dat we geen eten gekocht hebben.
terug dan maar.Opnieuw op pad was het al wel 15.00uur.Langs de weg met auto’s over het fietspad lang het eiland , wat in het Storsjön meer ligt.In het meer leeft net als in Logness een monster het heet Storsjöodjuret.Het is het kind van het monster van Logness.Er is een geheime tunnel vanuit het meer naar Logness zo dat het Storsjöodjuret zijn moeder kan op zoeken.Tegen de wind in liepen we over kale heuvels naar Fröxsö kyrke.Ook weer heel mooi van binnen.Ze zijn veelal hetzelfde ingericht de preekstoel aan de linkerkant tegen de lange muur voor het altaar.Verder langs de weg met tegenwind, ik denk dat het de hoofdweg over het eiland is.Blijkt er ook nog een vliegveld te zijn zonder vliegtuigen.Van de vertrekhal hebben ze een speelpaleis gemaakt.Gelukkig was de afdaling naar de brug ingezet dat compenseerde de tegenwind.Gelukkig na een aantal km gaat het pad het bos in.Door het bos komen aan de rand van het meer.Inktzwart zand, waarschijnlijk vulkanisch en mooie zwart/witte stenen.Via een brug verlaten we het eiland .Een hele hoge boog over het water.Fietspad wandelpad nooit van gehoord .Tweebaansweg en er wordt best hard gereden.Heelhuids de 500 meter overleefd anders hadden jullie dit niet gelezen.O ja we waaiden haast uit onze verschoning want de wind had vrijspel op ons.Over de brug een paar honderd meter een bushalte aan de linkerkant en daar rechts lag ons volgende onderkomen.De Olovsleden pijltjes deden de rest.Wat een leuke blokhut.Helemaal door de eigenaar zelf gebouwd.Bomen omhalen ,balken zagen profiel aan brengen en in elkaar zetten.Een heel diepe buiging voor deze man.En hij is ook nog smid.Het hang en sluitwerk heeft hij ook gemaakt.En niet te vergeten alle meubeltjes kastjes en stapel bed.Vakman eerste klas.Nog ff een soepje en wat brood en dan naar bed zegt duimelot.Tot de volgende keer lieve Blogspot lezers.
Groeten. Siebren
Abonneren op:
Posts (Atom)