Na een echt Galisische maaltijd die uit witte bonen, kool en allerlei soorten gebraden vlees bestond, werden we weer netjes teruggereden naar de herberg.
Ondertussen was het weer begonnen te regenen maar dit keer begeleidt met een flinke wind.
We doken om 21.30uur dan ook echt heerlijk in onze lakenzakken met alleen het puntje van onze neus er bovenuit.
Bij het opstaan vanmorgen was het droog en zagen we de sterren stralen.
We ontbeten en gingen een pad op waar we tot aan Cee niet meer vanaf kwamen, het was prachtig.
We liepen over paden waar zowel links als van ons rechts brem en heide bloeide.
Nadat we 7km. hadden gelopen waarvan het grootste deel stijgend, hadden we uitzicht op de oceaan.
Het was een klein stukje maar waar we heen wilden konden we al zien liggen, we moesten er wel nog even 23km. voor lopen :-)
We zijn inmiddels 8km. verder en zitten op een terrasje in Cee, aan de haven.
We hebben zulke mooie vergezichten gehad toen we afdaalden, schitterend.
Jammer dat het inmiddels helemaal is dichtgetrokken maar nog steeds droog, nog 15km. te gaan.
woensdag 14 september 2016
13 september
Om maar bij gisteravond te beginnen, het regende pijpenstelen.
Het regende nog toen we naar bed gingen, het regende nog toen ik midden in de nacht naar het toilet ging en het regende nog toen we opstonden.
Ook het internet had ons niets beters te vertellen, een dikke wolk met 3 strepen regen.
Na koffie en wat brood hesen we de rugzak en onszelf in een regenhoes/jas en gingen we onder een grijze hemel op pad met het grote verschil met afgelopen nacht dat het nu droog was.
We liepen eerst op asfalt maar doken na een paar km. het bospad op.
Het geglibberd en geglij op de modderige paden viel ontzettend mee, er bleef ook geen klei aan schoenen hangen zodat je niet na een poosje met een kilo extra gewicht onder je schoenen aan het lopen was.
Omdat we begonnen met een flinke klim waren onze jassen na verloop van tijd van binnen natter dan van buiten, het leek wel een sauna.
Maar we hielden hem aan want boven ons pakte donkere wolken zich samen en na zo'n twee uur kwam er een enorme bak water uit.
Ineens bleek ik grijze schoenen te dragen en geen gele stoffige exemplaren.
Van de week was het zelfs een keer voorgekomen dat ik mijn eigen schoenen niet herkende, ze waren van kleur veranderd door al het stof :-)
Gelukkig bleef het bij dat ene buitje en toen de zon echt haar best bleef doen, gingen de jassen uit en zochten we een kroegje voor de lunch.
Daar werden we getrakteerd (tegen betaling) op een half stokbrood met een omelet gemaakt van zeker 6 a 7 eieren, erg lekker.
We gingen heuvel op een heuvel af, kwamen uiteindelijk op de hoogte van de windmolens uit en verbaasden ons over de herrie die ze maakten.
We waren boven de loofbomengrens beland.
Een dorpje later dronken we thee op een terrasje en wandelden we de laatste 5km. naar Hospital waar we in een prachtige privé herberg 2 bedden vonden.
Straks rijdt de eigenares ons met de auto naar een restaurant, hoe luxe kan het op de Camino zijn :-)
Het regende nog toen we naar bed gingen, het regende nog toen ik midden in de nacht naar het toilet ging en het regende nog toen we opstonden.
Ook het internet had ons niets beters te vertellen, een dikke wolk met 3 strepen regen.
Na koffie en wat brood hesen we de rugzak en onszelf in een regenhoes/jas en gingen we onder een grijze hemel op pad met het grote verschil met afgelopen nacht dat het nu droog was.
We liepen eerst op asfalt maar doken na een paar km. het bospad op.
Het geglibberd en geglij op de modderige paden viel ontzettend mee, er bleef ook geen klei aan schoenen hangen zodat je niet na een poosje met een kilo extra gewicht onder je schoenen aan het lopen was.
Omdat we begonnen met een flinke klim waren onze jassen na verloop van tijd van binnen natter dan van buiten, het leek wel een sauna.
Maar we hielden hem aan want boven ons pakte donkere wolken zich samen en na zo'n twee uur kwam er een enorme bak water uit.
Ineens bleek ik grijze schoenen te dragen en geen gele stoffige exemplaren.
Van de week was het zelfs een keer voorgekomen dat ik mijn eigen schoenen niet herkende, ze waren van kleur veranderd door al het stof :-)
Gelukkig bleef het bij dat ene buitje en toen de zon echt haar best bleef doen, gingen de jassen uit en zochten we een kroegje voor de lunch.
Daar werden we getrakteerd (tegen betaling) op een half stokbrood met een omelet gemaakt van zeker 6 a 7 eieren, erg lekker.
We gingen heuvel op een heuvel af, kwamen uiteindelijk op de hoogte van de windmolens uit en verbaasden ons over de herrie die ze maakten.
We waren boven de loofbomengrens beland.
Een dorpje later dronken we thee op een terrasje en wandelden we de laatste 5km. naar Hospital waar we in een prachtige privé herberg 2 bedden vonden.
Straks rijdt de eigenares ons met de auto naar een restaurant, hoe luxe kan het op de Camino zijn :-)
maandag 12 september 2016
12 september 's middags
Van die 15 keer het Kopje van Bloemendaal over hebben we er nu zeker 10 gehad en we hebben besloten ermee te stoppen voor vandaag na 31km.
We hebben een kleine herberg gevonden met vriendelijke eigenaren die ons eerst even lieten bijkomen van de beklimming die we net achter de rug hadden.
Verdorie, we liepen naar de kust, naar de zee, daar is het toch nul ?
Nee hoor in Spanje niet, voordat we daar zijn moeten we eerst weet ik veel hoeveel heuvels/bergen over.
Op de kaart staat dat we er 15 over moeten dus nog 5 te gaan.
Het was niet echt een straf want de laatste 7 km. hadden we alleen maar door het bos gelopen.
Het zijn zulke oude paden dat wij zeker een halve meter lager lopen dan het land rondom ons.
De wallen bestaan uit op elkaar gestapelde platte stenen waar het mos en de varens welig tieren.
Om ons heen het frisse grijs/groen van de eucalyptusbladeren, de gele bloemen van de brem, het paars van de dopheide en het groen van de dennen.
De mist was rond 12 uur opgetrokken maar echt blauw wilde het niet worden, her en der een plukje.
We haalden broodjes bij de supermarkt en hebben dat toch heerlijk op een bankje in de zon opgegeten.
Want ondanks dat er veel bewolking hing was het toch ruim 24 graden.
Onderweg kwamen we een paar bekende tegen van voor Santiago, zij lopen ook naar Finisterra.
Het is natuurlijk heel leuk om dat stuk te lopen maar de voorzieningen zijn niet te vergelijken met de Camino Frances.
We vertrokken zonder ontbijt in de veronderstelling dat we dat wel snel ergens zouden kunnen nuttigen maar niets was minder waar.
Het eerste kroegje was nog dicht, de tweede was aan het verbouwen en eigenlijk op het moment dat we het niet meer verwachtten, na 10km., was daar ineens een hele leuke uitspanning.
Ze had prima koffie, lekkere broodjes en dat alles onder de bladeren van de platanen.
Dat is zo gaaf, in het voorjaar zijn die bomen alleen een nest takken maar in de zomer verandert het in een heerlijke schaduwrijke plek vanwege alle bladeren, echt een uitkomst.
De eerste de beste supermarkt die we tegenkwamen hebben we aardig leeggeplunderd om te voorkomen dat we weer kilometers lang moesten wandelen zonder iets bij ons te hebben.
Nu dus rust en straks, 20.00uur, eten we aan lange tafels met alle andere pelgrims.
Gezelligheid kent geen tijd maar mijn maag wel en dus eten we bij het biertje een zak chips leeg :-))
We hebben een kleine herberg gevonden met vriendelijke eigenaren die ons eerst even lieten bijkomen van de beklimming die we net achter de rug hadden.
Verdorie, we liepen naar de kust, naar de zee, daar is het toch nul ?
Nee hoor in Spanje niet, voordat we daar zijn moeten we eerst weet ik veel hoeveel heuvels/bergen over.
Op de kaart staat dat we er 15 over moeten dus nog 5 te gaan.
Het was niet echt een straf want de laatste 7 km. hadden we alleen maar door het bos gelopen.
Het zijn zulke oude paden dat wij zeker een halve meter lager lopen dan het land rondom ons.
De wallen bestaan uit op elkaar gestapelde platte stenen waar het mos en de varens welig tieren.
Om ons heen het frisse grijs/groen van de eucalyptusbladeren, de gele bloemen van de brem, het paars van de dopheide en het groen van de dennen.
De mist was rond 12 uur opgetrokken maar echt blauw wilde het niet worden, her en der een plukje.
We haalden broodjes bij de supermarkt en hebben dat toch heerlijk op een bankje in de zon opgegeten.
Want ondanks dat er veel bewolking hing was het toch ruim 24 graden.
Onderweg kwamen we een paar bekende tegen van voor Santiago, zij lopen ook naar Finisterra.
Het is natuurlijk heel leuk om dat stuk te lopen maar de voorzieningen zijn niet te vergelijken met de Camino Frances.
We vertrokken zonder ontbijt in de veronderstelling dat we dat wel snel ergens zouden kunnen nuttigen maar niets was minder waar.
Het eerste kroegje was nog dicht, de tweede was aan het verbouwen en eigenlijk op het moment dat we het niet meer verwachtten, na 10km., was daar ineens een hele leuke uitspanning.
Ze had prima koffie, lekkere broodjes en dat alles onder de bladeren van de platanen.
Dat is zo gaaf, in het voorjaar zijn die bomen alleen een nest takken maar in de zomer verandert het in een heerlijke schaduwrijke plek vanwege alle bladeren, echt een uitkomst.
De eerste de beste supermarkt die we tegenkwamen hebben we aardig leeggeplunderd om te voorkomen dat we weer kilometers lang moesten wandelen zonder iets bij ons te hebben.
Nu dus rust en straks, 20.00uur, eten we aan lange tafels met alle andere pelgrims.
Gezelligheid kent geen tijd maar mijn maag wel en dus eten we bij het biertje een zak chips leeg :-))
12 september
Omdat een kamergenoot zo verschrikkelijk snurkte zijn we maar opgestaan en stapten we om 7.00uur door de donkere nacht.
Het weer in Galicie is anders dan we gewend zijn.
Bij het opstaan zien we sterren en een oranje gloed aan de einder maar dan.... het wordt bewolkt en dan zakken die donkere wolken als een dichte mist op het land.
In korte tijd is ons wereldje gereduceerd tot een metertje of 50 zicht.
Nu ook, we zijn 11km. onderweg en zitten op een terrasje met een hele groep pelgrims waarvan sommige zich nu hullen in regenkleding, die mist is hartstikke vochtig.
We hebben zo meteen een flinke klim voor de boeg, zo'n 15 keer het Kopje van Bloemendaal op met stukken die steiler zijn dan 10%.
Na de heerlijke caffee con leche gaat het zeker lukken :-)
Het weer in Galicie is anders dan we gewend zijn.
Bij het opstaan zien we sterren en een oranje gloed aan de einder maar dan.... het wordt bewolkt en dan zakken die donkere wolken als een dichte mist op het land.
In korte tijd is ons wereldje gereduceerd tot een metertje of 50 zicht.
Nu ook, we zijn 11km. onderweg en zitten op een terrasje met een hele groep pelgrims waarvan sommige zich nu hullen in regenkleding, die mist is hartstikke vochtig.
We hebben zo meteen een flinke klim voor de boeg, zo'n 15 keer het Kopje van Bloemendaal op met stukken die steiler zijn dan 10%.
Na de heerlijke caffee con leche gaat het zeker lukken :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)