Om maar met de deur in huis te vallen: Sieb zijn karretje is kapot, niet meer te repareren.
Z’n 500 meter voordat we bij de eindbestemming bereikten brak een van de poten in tweeën dusdanig dat reparatie zinloos was.
Met de plunjezak op zijn rug, karretje eraan vast, liepen we door het bos en langs een akker zo naar ons onderkomen.
Op een flinke afstand zagen we de boerderij al liggen.
Vanavond slapen we in een Stabur, een traditionele voorraadschuur, op een prachtig plekje aan de rand van het weiland.
Maar we vertrokken vanmorgen om 10.00 uur na een uitgebreid ontbijt.
Veel Noors eten hebben we geprobeerd: gerookte en gebakken zalm, een paar stukjes gedroogde worst, donker brood met zaden, verschillende soorten huisgemaakte jam en toe yoghurt met bosbessen.
We rolden nog net niet de oprijlaan af :-)
Het was prachtig weer, een blauw lucht met her en der een wolk.
Er woei een stevige wind maar die hadden we het grootste deel van de dag in de rug.
Het was een fantastische dag met een route die al snel van de weg afweek en ons langs akkers en door bossen voer.
Bij een kerk stond een mooi standbeeld van Sint Olav en er was een brievenbus met daarin het stempel van de kerk om zelf te plaatsen in onze credentials.
Lekker kuierend kwamen we aan in Frogner waar we een lekker bakkie bestelden en bij de Kiwi brood en twee bekers yoghurt kochten waarvan die twee laatsten meteen verorberd werden :-)
Vanaf daar was het nog 6km naar Arteid Vestre.
Via een asfalt weg kwamen we bij een paaltje waarop stond dat we naar rechts moesten maar er was helemaal geen rechts !
Dus wel, een overwoekerd paadje bracht ons naar de rand van het bos waar we aan een stevige klim begonnen.
Het bos leek op dat van gisteren maar nu zonder gladde stenen en natte boomwortels.
Dat maakte het klimmen een stuk makkelijker totdat er ineens een luid geluid van een “knak” was, Sieb zijn karretje was in tweeën gebroken.
Met de handen in het haar werd de boel in ogenschouw genomen maar er zat niets anders op dan het harnas te gebruiken om de plunjezak vast te zetten en zo de boel op zijn rug te dragen.
Nog voor we bij de boerderij waren moest het wiel eruit, viel er een stuk pijp uit en zakte het hele gevaarte naar de grond waardoor het nog een paar keer omhoog gesjord werd om uiteindelijk op zijn hoofd de laatste 100m vervoerd te worden.
De jongedame die de Stabur verhuurde was aller vriendelijkst en probeerde waar mogelijk te helpen.
Omdat repareren geen optie is heeft Sieb besloten een rugzak te kopen.
Morgenochtend brengt onze gastvrouw ons naar het volgende dorp waar een sportwinkel is die alles heeft wat hij nodig heeft.
Zo niet dan gaan we met de trein naar Jessheim waar meerdere sportwinkels zijn.
Nu eerst genieten van dit leuke onderkomen, een mooie donkerrode Stabur.
zaterdag 16 juni 2018
donderdag 14 juni 2018
Olavsgaard
Vanmorgen werden we laat wakker, aten heerlijk de broodjes met blauwaderkaas die we gisteravond bij de 7-eleven hadden gekocht en vertrokken bepakt en bezakt richting Pelgrimskantoor.
Dwars door Oslo liepen we licht omhoog richting noord westen.
Het kantoor zat in een historisch van hout opgetrokken gebouw met een groot bord erop.
Het kon niet missen, we zaten goed.
De geur van koffie kwam ons tegemoet, heerlijk, die bruine motor konden we goed gebruiken.
De dame ging er uitgebreid voor zitten om ons alle nodige informatie te verschaffen, haar zoon ontfermde zich over de credentials en zette er vol overgave een stempel en de datum in.
Er was een tafel met allemaal hebbedingen van boeken over het Olavspad tot de bordjes die als aanwijzingen voor de route op vooral lantarenpalen waren bevestigd.
Sieb kocht er een schildje voor op zijn wandelstok en een embleem voor op de rugzak.
Na een half uur vertrokken we naar het beginpunt waar we gisteren ook al geweest waren.
In het knalgele bisschoppelijk paleis haalden we ons tweede stempel.
Af en toe viel er een druppel regen maar de zon was nog steeds te zien.
Vandaag was het een tocht van 16km Oslo uit die liep langs veel asfalt met af en toe een park.
Maar ook langs IKEA waar we een sanitaire stop hielden en een warm kopje thee dronken.
Ze vroeg nog om mijn pas maar helaas, die had ik thuis laten liggen :-)
Ondertussen hadden we onze regenjassen aangetrokken want het begon serieus te regenen.
Na die 16km stapten we een bos in en wat voor bos, de bomen camoufleerde de berg waar we overheen moesten.
Omdat het toch al even regende waren de rotsen spekglad geworden en ook op de boomwortels was het glibberen en glijden.
Eerst naar boven, dat ging nog redelijk maar eenmaal naar beneden werd het een hachelijke onderneming, af en toe gleden we van de stenen af, verloren ons evenwicht en met een klapwieken van beide armen probeerden we onszelf overeind te houden.
Dat lukte, we waren wel blij dat we na ongeveer twee uur de berg bedwongen hadden en op asfalt liepen langs de E6, dat dan weer wel, wat een herrie na de stilte in het bos.
Gelukkig was het hotel een kilometer verder waar we als twee verzopen katten aankwamen.
Eenmaal in de lift naar boven hebben ze bij de receptie vast de hele vloer moeten aandweilen :-)
Dwars door Oslo liepen we licht omhoog richting noord westen.
Het kantoor zat in een historisch van hout opgetrokken gebouw met een groot bord erop.
Het kon niet missen, we zaten goed.
De geur van koffie kwam ons tegemoet, heerlijk, die bruine motor konden we goed gebruiken.
De dame ging er uitgebreid voor zitten om ons alle nodige informatie te verschaffen, haar zoon ontfermde zich over de credentials en zette er vol overgave een stempel en de datum in.
Er was een tafel met allemaal hebbedingen van boeken over het Olavspad tot de bordjes die als aanwijzingen voor de route op vooral lantarenpalen waren bevestigd.
Sieb kocht er een schildje voor op zijn wandelstok en een embleem voor op de rugzak.
Na een half uur vertrokken we naar het beginpunt waar we gisteren ook al geweest waren.
In het knalgele bisschoppelijk paleis haalden we ons tweede stempel.
Af en toe viel er een druppel regen maar de zon was nog steeds te zien.
Vandaag was het een tocht van 16km Oslo uit die liep langs veel asfalt met af en toe een park.
Maar ook langs IKEA waar we een sanitaire stop hielden en een warm kopje thee dronken.
Ze vroeg nog om mijn pas maar helaas, die had ik thuis laten liggen :-)
Ondertussen hadden we onze regenjassen aangetrokken want het begon serieus te regenen.
Na die 16km stapten we een bos in en wat voor bos, de bomen camoufleerde de berg waar we overheen moesten.
Omdat het toch al even regende waren de rotsen spekglad geworden en ook op de boomwortels was het glibberen en glijden.
Eerst naar boven, dat ging nog redelijk maar eenmaal naar beneden werd het een hachelijke onderneming, af en toe gleden we van de stenen af, verloren ons evenwicht en met een klapwieken van beide armen probeerden we onszelf overeind te houden.
Dat lukte, we waren wel blij dat we na ongeveer twee uur de berg bedwongen hadden en op asfalt liepen langs de E6, dat dan weer wel, wat een herrie na de stilte in het bos.
Gelukkig was het hotel een kilometer verder waar we als twee verzopen katten aankwamen.
Eenmaal in de lift naar boven hebben ze bij de receptie vast de hele vloer moeten aandweilen :-)
woensdag 13 juni 2018
Sanderfjord ?
En zo landden we na anderhalf uur vliegen op Sanderfjord.
Sanderfjord???
We zouden toch naar Gardermoen vliegen?
Oeps, dat veranderde ons schema aanzienlijk want Sanderfjord ligt echt ver van Oslo, zo’n twee uur met de trein.
Rond 19.00 uur komen we pas aan in de Noorse hoofdstad terwijl het vanuit Gardermoen 20 minuten met de Skyexpress is.
Geeft niks, niet erg, we genieten van het Noorse landschap, de rode boerderijen, de bergen om ons heen, af en toe een lange tunnel en het Noorse geklets in de coupé.
Trek krijgen we nu wel, hebben nog geen flap getapt dus we weten wat ons te doen staat zodra we de trein verlaten: flappentap zoeken, iets eten en dan naar het hotel van waaruit morgen onze tocht gaat beginnen :-)
Sanderfjord???
We zouden toch naar Gardermoen vliegen?
Oeps, dat veranderde ons schema aanzienlijk want Sanderfjord ligt echt ver van Oslo, zo’n twee uur met de trein.
Rond 19.00 uur komen we pas aan in de Noorse hoofdstad terwijl het vanuit Gardermoen 20 minuten met de Skyexpress is.
Geeft niks, niet erg, we genieten van het Noorse landschap, de rode boerderijen, de bergen om ons heen, af en toe een lange tunnel en het Noorse geklets in de coupé.
Trek krijgen we nu wel, hebben nog geen flap getapt dus we weten wat ons te doen staat zodra we de trein verlaten: flappentap zoeken, iets eten en dan naar het hotel van waaruit morgen onze tocht gaat beginnen :-)
Amsterdam - Oslo
Daar zitten we dan, op Schiphol met een kop koffie.
Niets mis mee maar dit keer voelen we toch wel iets van zenuwen, niet dat ze door ons lijf gieren maar zo latent toch aanwezig, het kriebelt.
Koffie helpt.
De komende 5 weken padvinderen we van Oslo naar Trondheim, de route is goed uitgezet maar ontbreekt zodra we boerenland moeten oversteken.
In het reisboek staat dat je dan toch meestal wel een aanwijzing aan de overkant ziet behalve als het graan, mais enzovoorts te hoog is.
Nu maar duimen dat ze regelmatig maaien.
Vluchten kan niet meer, we zijn ingecheckt.
Niets mis mee maar dit keer voelen we toch wel iets van zenuwen, niet dat ze door ons lijf gieren maar zo latent toch aanwezig, het kriebelt.
Koffie helpt.
De komende 5 weken padvinderen we van Oslo naar Trondheim, de route is goed uitgezet maar ontbreekt zodra we boerenland moeten oversteken.
In het reisboek staat dat je dan toch meestal wel een aanwijzing aan de overkant ziet behalve als het graan, mais enzovoorts te hoog is.
Nu maar duimen dat ze regelmatig maaien.
Vluchten kan niet meer, we zijn ingecheckt.
vrijdag 1 juni 2018
1 juni De TOBOGAN ( rugzakkar)
Ik ben er klaar voor.
Nog heel veel werk gehad aan de TOBOGAN ( rugzakkar) wat eigenlijk geen rugzakkar meer is.
Een Tobogan is overigens een lichte slee die van hout gemaakt is die de Eskimo's gebruiken.
Ik vind het gewoon een mooie naam voor mijn karretje vandaar dat ik hem zo noem.
Mijn rugzak gaat niet meer mee, k gebruik hem niet als zodanig en hij heeft nog al wat te lijden van het liggen op de Tobogan.
Dit jaar gaat alles een een plunjebaal.
Er waren nog al wat punten te verbeteren aan de Tobogan na het laatste gebruik.
Als eerste gleed de rugzak naar beneden tegen het wiel dus daar moest wat voor gemaakt.
Leek zo makkelijk maar viel tegen maar dat is na drie versies toch gelukt.
Het leek me handig om een steuntje te hebben, een paar pootjes zodat hij onder een hoek kan staan.
Dat had ik gauw bedacht: ze zitten onder golftassen, die gaan naar binnen als de tas word opgepakt.
Alleen hoe maak je het ?
Naar de buurman die golft en foto' s gemaakt.
Maar het werd nog mooier: ik kreeg hem mee en mocht hem gebruiken.
Na veel gepeinsd te hebben blijkt het gewoon uitvoeren het beste te werken.
De poot moest ingekort en gebogen.
Het is verenstaal, wat gebeurd er allemaal als ik het verwarm en ga buigen.
Maar het ging voorspoedig .
Vervolgens bleef de kar niet staan, die ging in spagaat.
Wat nu ?
Er moest een rem op maar dat past niet op een autopet-wiel.
Ik heb op de rommelmarkt een 16 inch wieltje gescoord.
Dat zullen een hoop kopzorgen worden want het frame zal moeten aangepast.
Wat denk je, schuift het wiel er zo in en er is nog 5 mm speling met het frame.
Meer geluk dan wijsheid.
Het geheel rolt nu ook beter over obstakels en daar ben ik heel blij mee.
De rem is een V brake geworden, dat leek me de makkelijkste en dat klopte.
Met een stuurcomandeur kan ik hem bedienen.
Die wordt normaal voor de versnelling gebruikt op een racefiets van wel heel veel jaren geleden.
Waar weer een boutje voor gemaakt moest worden (kwijt geraakt).
Wat zou ik zijn zonder draaibank.
Het is heel makkelijk om de Tobogan aan te doen nu er een paar pootjes van een golftas onder zitten.
De veranderingen hebben heel goed uitgepakt.
Een krat bier is er zelfs heel goed mee te vervoeren dus sterk is hij ook.
Een ander ding wat ik wilde aanpassen is de wandelstok.
Die past niet in de zak waar ik mijn spullen in vervoer in het vliegtuig.
Hij moet uit twee delen gaan bestaan die dan in elkaar worden geschroefd.
Ook daar had ik hoofdbrekens over maar dit ging heel voorspoedig.
Als je er maar lang genoeg over nadenkt.
Oh oh echt wat zou ik moeten zonder mijn draaibank.
Een stukje messing staf gekocht en een mooi koppelstuk gemaakt.
Als verfraaiing het logo van het Olavspad van zilver gemaakt en op de stok gelijmd.
Wat mij betreft kunnen wij op pad, ik heb er veel zin in en kijk er naar uit.
We gaan jullie op de hoogte houden.
Nog heel veel werk gehad aan de TOBOGAN ( rugzakkar) wat eigenlijk geen rugzakkar meer is.
Een Tobogan is overigens een lichte slee die van hout gemaakt is die de Eskimo's gebruiken.
Ik vind het gewoon een mooie naam voor mijn karretje vandaar dat ik hem zo noem.
Mijn rugzak gaat niet meer mee, k gebruik hem niet als zodanig en hij heeft nog al wat te lijden van het liggen op de Tobogan.
Dit jaar gaat alles een een plunjebaal.
Er waren nog al wat punten te verbeteren aan de Tobogan na het laatste gebruik.
Als eerste gleed de rugzak naar beneden tegen het wiel dus daar moest wat voor gemaakt.
Leek zo makkelijk maar viel tegen maar dat is na drie versies toch gelukt.
Het leek me handig om een steuntje te hebben, een paar pootjes zodat hij onder een hoek kan staan.
Dat had ik gauw bedacht: ze zitten onder golftassen, die gaan naar binnen als de tas word opgepakt.
Alleen hoe maak je het ?
Naar de buurman die golft en foto' s gemaakt.
Maar het werd nog mooier: ik kreeg hem mee en mocht hem gebruiken.
Na veel gepeinsd te hebben blijkt het gewoon uitvoeren het beste te werken.
De poot moest ingekort en gebogen.
Het is verenstaal, wat gebeurd er allemaal als ik het verwarm en ga buigen.
Maar het ging voorspoedig .
Vervolgens bleef de kar niet staan, die ging in spagaat.
Wat nu ?
Er moest een rem op maar dat past niet op een autopet-wiel.
Ik heb op de rommelmarkt een 16 inch wieltje gescoord.
Dat zullen een hoop kopzorgen worden want het frame zal moeten aangepast.
Wat denk je, schuift het wiel er zo in en er is nog 5 mm speling met het frame.
Meer geluk dan wijsheid.
Het geheel rolt nu ook beter over obstakels en daar ben ik heel blij mee.
De rem is een V brake geworden, dat leek me de makkelijkste en dat klopte.
Met een stuurcomandeur kan ik hem bedienen.
Die wordt normaal voor de versnelling gebruikt op een racefiets van wel heel veel jaren geleden.
Waar weer een boutje voor gemaakt moest worden (kwijt geraakt).
Wat zou ik zijn zonder draaibank.
Het is heel makkelijk om de Tobogan aan te doen nu er een paar pootjes van een golftas onder zitten.
De veranderingen hebben heel goed uitgepakt.
Een krat bier is er zelfs heel goed mee te vervoeren dus sterk is hij ook.
Een ander ding wat ik wilde aanpassen is de wandelstok.
Die past niet in de zak waar ik mijn spullen in vervoer in het vliegtuig.
Hij moet uit twee delen gaan bestaan die dan in elkaar worden geschroefd.
Ook daar had ik hoofdbrekens over maar dit ging heel voorspoedig.
Als je er maar lang genoeg over nadenkt.
Oh oh echt wat zou ik moeten zonder mijn draaibank.
Een stukje messing staf gekocht en een mooi koppelstuk gemaakt.
Als verfraaiing het logo van het Olavspad van zilver gemaakt en op de stok gelijmd.
Wat mij betreft kunnen wij op pad, ik heb er veel zin in en kijk er naar uit.
We gaan jullie op de hoogte houden.
Abonneren op:
Posts (Atom)