maandag 18 juni 2018
18 juni
Goedemorgen allemaal
We zitten aan het ontbijt in Eidsvol in een cafeetje wat helemaal is ingericht als woonkamer.
We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in een paar ouderwetse fauteuils.
Dit berichtje is voorlopig het laatste wat jullie krijgen want we gaan 2 dagen door het bos lopen, slapen in onbemande hut waar geen internet is.
Morgenavond zitten we op de camping van Tangenodden.
Het weer ziet er goed uit, bewolkt met af en toe wat zon.
Zojuist hebben we voor 2 dagen eten ingeslagen en zo op pad.
Tot morgen :-)
We zitten aan het ontbijt in Eidsvol in een cafeetje wat helemaal is ingericht als woonkamer.
We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in een paar ouderwetse fauteuils.
Dit berichtje is voorlopig het laatste wat jullie krijgen want we gaan 2 dagen door het bos lopen, slapen in onbemande hut waar geen internet is.
Morgenavond zitten we op de camping van Tangenodden.
Het weer ziet er goed uit, bewolkt met af en toe wat zon.
Zojuist hebben we voor 2 dagen eten ingeslagen en zo op pad.
Tot morgen :-)
17 juni
Vannacht was Sieb uit bed gekomen omdat hij dacht dat het sneeuwde.
De lucht had zo’n vreemde oranje kleur dat hij uit zijn slaapzak kroop en naar buiten is gegaan.
Dat was om 1.30 uur.
Het licht was van de zon die onderging of alweer opkwam, donker was het zeker niet.
En wordt naarmate we noordelijker komen steeds minder lang donker, alleen boven de poolcirkel blijft de zon op 21 juni boven de horizon.
Toen we om 7.00 uur opstonden was Noorwegen in nevel gehuld.
Het was grijs en grauw met her en der een donkere wolk maar een aangename temperatuur van ongeveer 18 graden.
We ontbeten met gekookte eitjes en kaas, brood en een kopje thee, bakten een omelet voor op de boterhammen voor tussen de middag, lekkerrrr.
In korte broek en T-shirt gingen we op pad naar Råholt, een lange asfalt weg door landelijke gebied.
De eerste stortbui kwam op het moment dat we door een dorpje, Letohallen, liepen met voldoende gelegenheid om te schuilen.
We doken onder de overkapping van een garage, we stonden stijf tegen de garagedeur en bleven nagenoeg droog.
Het hemelwater kwam als een wildwaterbaan door de regenpijpen op het pad terecht.
Na 10 minuten was het ergste voorbij en stapten we weer verder.
In het langgerekte Råholt waren genoeg supermarkten te vinden maar helaas, op zondag is hier alles gesloten behalve dan de Marokkaanse kruidenier waar we yoghurt, fruit en noten kochten.
Aan de Noordkant van het dorp ligt een prachtig landhuis: Eidsvollbygningen.
In 1814 werd hier de grondwet aangenomen voor een onafhankelijk Noorwegen wat pas in 1905 werd gerealiseerd.
Als pelgrim kregen we er gratis koffie :-)
De rest van de tocht was geweldig: een flink stuk langs de rivier, door een bos de berg op, via de akkers van een boer naar een bos waar doorheen we weer naar beneden liepen.
Als ik het zo opschrijf klinkt het net alsof we totaal geen moeite hadden met het vinden van de route, niets was minder waar.
Het pad door het bos was moeilijk begaanbaar door omgewaaide bomen en het hoge struikgewas benam ons een aantal keren het zicht op de bewegwijzering.
Sieb heeft zelf een aanwijzing hoger in een boom gehangen.
Op de akker van de boer wees de weg zichzelf, de sporen van zijn tractor leiden ons naar een paaltje in de middle of nowhere waarna we op goed geluk naar de bosrand liepen waar we na wat speurwerk een omgevallen wegwijzer vonden.
We liepen het bos in maar na een paar meter bleek er toch echt geen pad te zijn.
De wegwijzer was de verkeerde kant opgevallen want de GPS gaf duidelijk aan dat we de andere kant op moesten.
Ja, ja, waar zouden we zijn zonder smartphone ?
Dit stuk bos was al even slecht begaanbaar als het vorige maar ging gelukkig naar beneden naar een houten brug over een stroompje.
Tsja, als je naar beneden loopt moet je ook weer naar boven :-(
Een stijl pad bracht ons in no time naar boven waar we buiten adem neerploften op de picknicktafel.
Na de lunch zagen we rechts van ons een zwarte wolk naderen.
Gehuld in regenjas stapten we verder en weer op een voor ons gunstig moment, in Dønnum, kwam het water nogmaals met bakken uit de lucht.
Een bewoner liet ons schuilen onder de luifel van de voordeur, een soort veranda.
Nadat het ergste voorbij was, was het nog 2km naar de kerk van Eidsvol waar we door de koster van de kerk werden opgehaald om in de oude pastorie te overnachten.
Een werkelijk prachtig landhuis waar niemand meer woont en drie slaapkamers zijn ingericht voorpelgrims.
We zitten nu in een Saartje keuken waar naar het lijkt Swiebertje ieder moment kan binnenstappen :-)
De lucht had zo’n vreemde oranje kleur dat hij uit zijn slaapzak kroop en naar buiten is gegaan.
Dat was om 1.30 uur.
Het licht was van de zon die onderging of alweer opkwam, donker was het zeker niet.
En wordt naarmate we noordelijker komen steeds minder lang donker, alleen boven de poolcirkel blijft de zon op 21 juni boven de horizon.
Toen we om 7.00 uur opstonden was Noorwegen in nevel gehuld.
Het was grijs en grauw met her en der een donkere wolk maar een aangename temperatuur van ongeveer 18 graden.
We ontbeten met gekookte eitjes en kaas, brood en een kopje thee, bakten een omelet voor op de boterhammen voor tussen de middag, lekkerrrr.
In korte broek en T-shirt gingen we op pad naar Råholt, een lange asfalt weg door landelijke gebied.
De eerste stortbui kwam op het moment dat we door een dorpje, Letohallen, liepen met voldoende gelegenheid om te schuilen.
We doken onder de overkapping van een garage, we stonden stijf tegen de garagedeur en bleven nagenoeg droog.
Het hemelwater kwam als een wildwaterbaan door de regenpijpen op het pad terecht.
Na 10 minuten was het ergste voorbij en stapten we weer verder.
In het langgerekte Råholt waren genoeg supermarkten te vinden maar helaas, op zondag is hier alles gesloten behalve dan de Marokkaanse kruidenier waar we yoghurt, fruit en noten kochten.
Aan de Noordkant van het dorp ligt een prachtig landhuis: Eidsvollbygningen.
In 1814 werd hier de grondwet aangenomen voor een onafhankelijk Noorwegen wat pas in 1905 werd gerealiseerd.
Als pelgrim kregen we er gratis koffie :-)
De rest van de tocht was geweldig: een flink stuk langs de rivier, door een bos de berg op, via de akkers van een boer naar een bos waar doorheen we weer naar beneden liepen.
Als ik het zo opschrijf klinkt het net alsof we totaal geen moeite hadden met het vinden van de route, niets was minder waar.
Het pad door het bos was moeilijk begaanbaar door omgewaaide bomen en het hoge struikgewas benam ons een aantal keren het zicht op de bewegwijzering.
Sieb heeft zelf een aanwijzing hoger in een boom gehangen.
Op de akker van de boer wees de weg zichzelf, de sporen van zijn tractor leiden ons naar een paaltje in de middle of nowhere waarna we op goed geluk naar de bosrand liepen waar we na wat speurwerk een omgevallen wegwijzer vonden.
We liepen het bos in maar na een paar meter bleek er toch echt geen pad te zijn.
De wegwijzer was de verkeerde kant opgevallen want de GPS gaf duidelijk aan dat we de andere kant op moesten.
Ja, ja, waar zouden we zijn zonder smartphone ?
Dit stuk bos was al even slecht begaanbaar als het vorige maar ging gelukkig naar beneden naar een houten brug over een stroompje.
Tsja, als je naar beneden loopt moet je ook weer naar boven :-(
Een stijl pad bracht ons in no time naar boven waar we buiten adem neerploften op de picknicktafel.
Na de lunch zagen we rechts van ons een zwarte wolk naderen.
Gehuld in regenjas stapten we verder en weer op een voor ons gunstig moment, in Dønnum, kwam het water nogmaals met bakken uit de lucht.
Een bewoner liet ons schuilen onder de luifel van de voordeur, een soort veranda.
Nadat het ergste voorbij was, was het nog 2km naar de kerk van Eidsvol waar we door de koster van de kerk werden opgehaald om in de oude pastorie te overnachten.
Een werkelijk prachtig landhuis waar niemand meer woont en drie slaapkamers zijn ingericht voorpelgrims.
We zitten nu in een Saartje keuken waar naar het lijkt Swiebertje ieder moment kan binnenstappen :-)
zaterdag 16 juni 2018
De Tobogan is overleden
Hoi allemaal.
Wat een pech gisteren en ook weer geluk.
De pech is natuurlijk dat mijn trouwe volgkar overleden is.
Maar geluk dat het maar vijf honderd meter van de slaapplaats verwijderd was.
Wat is er gebeurd.
Tijdens het lopen werden de trekbomen steeds langer en dat is zeer hinderlijk.
Bij elke stop corrigeerde ik het.
Maar de laatste kilometers door het bos waren erg zwaar en op en af, boomstronken en dikke keien.
Op een gegeven moment zat er een stok tussen de spaken en dan kom je echt niet verder.
Ik zie er niets van wat er achter mij gebeurd dus voordat ik in de gaten had dat die tak/boomstronk mij tegen hield, had ik al aardig aan de kar lopen sleuren.
Daardoor zijn beide trekbomen geheel uitgeschoven.
Een paar km verder was er een aardig hoogteverschil te overbruggen.
De kar komt dan met een smak op de grond en daar kon hij niet tegen: de trekboom brak af op het schroefdraad, juist het zwakste punt.
Elke verbetering is nog geen vooruitgang.
Had sommige zaken beter afgesteld maar was beter geweest van niet.
Daarom heb ik de laatste 500 à 1000 meter wat anders verzonnen wat niet helemaal de oplossing was.
Wat ze in Afrika kunnen kan ik ook .
Dus de boel op het hoofd het laatste stuk.
Was goed te doen.
Wat nu Tompoes?
Repareren was een optie, er was op de boerderij een hele werkplaats.
Maar is het dan in een keer goed.
De kans was groot dat ik dan steeds weer bezig was en het karretje een deel van het plezier zou bederven.
Vandaag dus een nieuwe ryggsekk gekocht, zoals de Noren zo’n ding noemen.
In de winkel de inhoud van de plunjebaal in de rugzak gedaan, 75 liter, wat een ding alles paste wel.
Bij de kassa het kaartje laten scannen, betaald en hulp aan de wandel.
Onderweg steeds weer wat veranderen.
Als ik hem afdoe tijdens het rusten, kost het weer ff voor hij goed zit of het lukt helemaal niet.
Toch prima gelopen en ik ben in een prachtig onderkomen aangekomen.
De groeten lieve blogspotvolgers tot de volgende keer
Siebren
Wat een pech gisteren en ook weer geluk.
De pech is natuurlijk dat mijn trouwe volgkar overleden is.
Maar geluk dat het maar vijf honderd meter van de slaapplaats verwijderd was.
Wat is er gebeurd.
Tijdens het lopen werden de trekbomen steeds langer en dat is zeer hinderlijk.
Bij elke stop corrigeerde ik het.
Maar de laatste kilometers door het bos waren erg zwaar en op en af, boomstronken en dikke keien.
Op een gegeven moment zat er een stok tussen de spaken en dan kom je echt niet verder.
Ik zie er niets van wat er achter mij gebeurd dus voordat ik in de gaten had dat die tak/boomstronk mij tegen hield, had ik al aardig aan de kar lopen sleuren.
Daardoor zijn beide trekbomen geheel uitgeschoven.
Een paar km verder was er een aardig hoogteverschil te overbruggen.
De kar komt dan met een smak op de grond en daar kon hij niet tegen: de trekboom brak af op het schroefdraad, juist het zwakste punt.
Elke verbetering is nog geen vooruitgang.
Had sommige zaken beter afgesteld maar was beter geweest van niet.
Daarom heb ik de laatste 500 à 1000 meter wat anders verzonnen wat niet helemaal de oplossing was.
Wat ze in Afrika kunnen kan ik ook .
Dus de boel op het hoofd het laatste stuk.
Was goed te doen.
Wat nu Tompoes?
Repareren was een optie, er was op de boerderij een hele werkplaats.
Maar is het dan in een keer goed.
De kans was groot dat ik dan steeds weer bezig was en het karretje een deel van het plezier zou bederven.
Vandaag dus een nieuwe ryggsekk gekocht, zoals de Noren zo’n ding noemen.
In de winkel de inhoud van de plunjebaal in de rugzak gedaan, 75 liter, wat een ding alles paste wel.
Bij de kassa het kaartje laten scannen, betaald en hulp aan de wandel.
Onderweg steeds weer wat veranderen.
Als ik hem afdoe tijdens het rusten, kost het weer ff voor hij goed zit of het lukt helemaal niet.
Toch prima gelopen en ik ben in een prachtig onderkomen aangekomen.
De groeten lieve blogspotvolgers tot de volgende keer
Siebren
16 juni
Het is wel raar als je ‘s nachts wakker wordt en het is licht terwijl het pas 3.00 uur is.
Nog 5 dagen dan is het midzomernacht en dat is te merken, het is altijd licht.
Als we naar bed gaan, als we er ‘s nachts uit moeten, als we opstaan.
Ons mijnwerkerslampje had thuis kunnen blijven :-)
Dankzij onze oogmaskers werden we pas om 8.00 uur wakker, ontbeten en vroegen onze gastvrouw of ze tijd had ons naar het station in Kløfta te brengen met de auto waarvandaan we met de trein naar Jessheim wilden.
Gisteravond had dat nog zo’n goed plan geleken maar haar hond, een Ierse Setter, was afgelopen nacht van 8 puppies bevallen.
Gelukkig was er een vriendin bij haar en had ze tijd ons weg te brengen.
Via internet had Sieb een winkel gevonden die sportkleding en aanverwante zaken verkocht, de XXL. Een vriendelijke Noor wees ons de weg naar het winkelcentrum.
De keuze was reuze !
Na anderhalf uur passen en meten, wikken en wegen, viel de keuze op een groene Noorse rugzak met een inhoud van 75 liter.
Het was de enige “ryggsekk” waar alles inpaste wat Sieb op zijn karretje vervoerde.
Het karretje zelf had hij vanmorgen in de afvalcontainer gedumpt bij de boerderij waar we logeerden.
We begonnen met een kop koffie, kochten wat broodjes en sap voor onderweg en begonnen aan een tocht van ruim 22km.
Na Jessheim liepen we al snel door een bos, kwamen we langs diverse meertjes maar we hebben toch ook wel veel asfalt onder de voeten gehad.
Twee keer waren we het spoor bijster, een keer op kruispunt en een keer in een park.
De GPS wist gelukkig waar we uithingen.
In het park kwam een echtpaar ons te hulp en toen ze hoorden dat we naar Trondheim liepen zeiden ze: loop maar achter ons aan.
Ze zagen er niet naar uit dat ze die nog bijna 600km op slippertjes gingen lopen maar we liepen met ze op en kwamen meer te weten over het prachtige meer en de omgeving.
Het bleek dat alles van zijn vader was geweest en na zijn overlijden naar een nicht was gegaan die het openstelde voor publiek.
De boerderij stond al 40 jaar leeg, de familie woonde op een steenworp afstand in andere huizen.
Zonde, zonde, het was echt een prachtige boerderij in de Noorse kleuren rood en wit maar hij vertelde dat er teveel onderhoud aan was.
Tijdens het wandelen was ons opgevallen dat overal het gewas nog niet echt hoog stond, op sommige plekken tussen het graan was het zelfs dramatisch, daar groeide niets.
Door de droogte en de hittegolf van dit voorjaar wordt verwacht dat de oogst enorm tegen zal vallen.
Her en der werd wel gesproeid maar buiten het bereik van de sproeiers groeide weinig.
Ook vandaag was een warme dag en waren we blij hele stukken door het bos te lopen, op het asfalt was het warm maar daar kwamen ons steeds wielrenners tegemoet die vandaag van Lillehammer naar Oslo fietsten: de Styrkeprøver.
Om 17.30 uur kwamen we aan in Risebru waar we met twee Belgen in de Pelgrimsherberg slapen, een schattig tuinhuis.
Na een warme douche lekker gegeten en nu genieten we van een lekker kopje caffeïne vrije koffie in de tuin van onze gastvrouw.
Nog 5 dagen dan is het midzomernacht en dat is te merken, het is altijd licht.
Als we naar bed gaan, als we er ‘s nachts uit moeten, als we opstaan.
Ons mijnwerkerslampje had thuis kunnen blijven :-)
Dankzij onze oogmaskers werden we pas om 8.00 uur wakker, ontbeten en vroegen onze gastvrouw of ze tijd had ons naar het station in Kløfta te brengen met de auto waarvandaan we met de trein naar Jessheim wilden.
Gisteravond had dat nog zo’n goed plan geleken maar haar hond, een Ierse Setter, was afgelopen nacht van 8 puppies bevallen.
Gelukkig was er een vriendin bij haar en had ze tijd ons weg te brengen.
Via internet had Sieb een winkel gevonden die sportkleding en aanverwante zaken verkocht, de XXL. Een vriendelijke Noor wees ons de weg naar het winkelcentrum.
De keuze was reuze !
Na anderhalf uur passen en meten, wikken en wegen, viel de keuze op een groene Noorse rugzak met een inhoud van 75 liter.
Het was de enige “ryggsekk” waar alles inpaste wat Sieb op zijn karretje vervoerde.
Het karretje zelf had hij vanmorgen in de afvalcontainer gedumpt bij de boerderij waar we logeerden.
We begonnen met een kop koffie, kochten wat broodjes en sap voor onderweg en begonnen aan een tocht van ruim 22km.
Na Jessheim liepen we al snel door een bos, kwamen we langs diverse meertjes maar we hebben toch ook wel veel asfalt onder de voeten gehad.
Twee keer waren we het spoor bijster, een keer op kruispunt en een keer in een park.
De GPS wist gelukkig waar we uithingen.
In het park kwam een echtpaar ons te hulp en toen ze hoorden dat we naar Trondheim liepen zeiden ze: loop maar achter ons aan.
Ze zagen er niet naar uit dat ze die nog bijna 600km op slippertjes gingen lopen maar we liepen met ze op en kwamen meer te weten over het prachtige meer en de omgeving.
Het bleek dat alles van zijn vader was geweest en na zijn overlijden naar een nicht was gegaan die het openstelde voor publiek.
De boerderij stond al 40 jaar leeg, de familie woonde op een steenworp afstand in andere huizen.
Zonde, zonde, het was echt een prachtige boerderij in de Noorse kleuren rood en wit maar hij vertelde dat er teveel onderhoud aan was.
Tijdens het wandelen was ons opgevallen dat overal het gewas nog niet echt hoog stond, op sommige plekken tussen het graan was het zelfs dramatisch, daar groeide niets.
Door de droogte en de hittegolf van dit voorjaar wordt verwacht dat de oogst enorm tegen zal vallen.
Her en der werd wel gesproeid maar buiten het bereik van de sproeiers groeide weinig.
Ook vandaag was een warme dag en waren we blij hele stukken door het bos te lopen, op het asfalt was het warm maar daar kwamen ons steeds wielrenners tegemoet die vandaag van Lillehammer naar Oslo fietsten: de Styrkeprøver.
Om 17.30 uur kwamen we aan in Risebru waar we met twee Belgen in de Pelgrimsherberg slapen, een schattig tuinhuis.
Na een warme douche lekker gegeten en nu genieten we van een lekker kopje caffeïne vrije koffie in de tuin van onze gastvrouw.
Abonneren op:
Posts (Atom)