En zo landden we na anderhalf uur vliegen op Sanderfjord.
Sanderfjord???
We zouden toch naar Gardermoen vliegen?
Oeps, dat veranderde ons schema aanzienlijk want Sanderfjord ligt echt ver van Oslo, zo’n twee uur met de trein.
Rond 19.00 uur komen we pas aan in de Noorse hoofdstad terwijl het vanuit Gardermoen 20 minuten met de Skyexpress is.
Geeft niks, niet erg, we genieten van het Noorse landschap, de rode boerderijen, de bergen om ons heen, af en toe een lange tunnel en het Noorse geklets in de coupé.
Trek krijgen we nu wel, hebben nog geen flap getapt dus we weten wat ons te doen staat zodra we de trein verlaten: flappentap zoeken, iets eten en dan naar het hotel van waaruit morgen onze tocht gaat beginnen :-)
woensdag 13 juni 2018
Amsterdam - Oslo
Daar zitten we dan, op Schiphol met een kop koffie.
Niets mis mee maar dit keer voelen we toch wel iets van zenuwen, niet dat ze door ons lijf gieren maar zo latent toch aanwezig, het kriebelt.
Koffie helpt.
De komende 5 weken padvinderen we van Oslo naar Trondheim, de route is goed uitgezet maar ontbreekt zodra we boerenland moeten oversteken.
In het reisboek staat dat je dan toch meestal wel een aanwijzing aan de overkant ziet behalve als het graan, mais enzovoorts te hoog is.
Nu maar duimen dat ze regelmatig maaien.
Vluchten kan niet meer, we zijn ingecheckt.
Niets mis mee maar dit keer voelen we toch wel iets van zenuwen, niet dat ze door ons lijf gieren maar zo latent toch aanwezig, het kriebelt.
Koffie helpt.
De komende 5 weken padvinderen we van Oslo naar Trondheim, de route is goed uitgezet maar ontbreekt zodra we boerenland moeten oversteken.
In het reisboek staat dat je dan toch meestal wel een aanwijzing aan de overkant ziet behalve als het graan, mais enzovoorts te hoog is.
Nu maar duimen dat ze regelmatig maaien.
Vluchten kan niet meer, we zijn ingecheckt.
vrijdag 1 juni 2018
1 juni De TOBOGAN ( rugzakkar)
Ik ben er klaar voor.
Nog heel veel werk gehad aan de TOBOGAN ( rugzakkar) wat eigenlijk geen rugzakkar meer is.
Een Tobogan is overigens een lichte slee die van hout gemaakt is die de Eskimo's gebruiken.
Ik vind het gewoon een mooie naam voor mijn karretje vandaar dat ik hem zo noem.
Mijn rugzak gaat niet meer mee, k gebruik hem niet als zodanig en hij heeft nog al wat te lijden van het liggen op de Tobogan.
Dit jaar gaat alles een een plunjebaal.
Er waren nog al wat punten te verbeteren aan de Tobogan na het laatste gebruik.
Als eerste gleed de rugzak naar beneden tegen het wiel dus daar moest wat voor gemaakt.
Leek zo makkelijk maar viel tegen maar dat is na drie versies toch gelukt.
Het leek me handig om een steuntje te hebben, een paar pootjes zodat hij onder een hoek kan staan.
Dat had ik gauw bedacht: ze zitten onder golftassen, die gaan naar binnen als de tas word opgepakt.
Alleen hoe maak je het ?
Naar de buurman die golft en foto' s gemaakt.
Maar het werd nog mooier: ik kreeg hem mee en mocht hem gebruiken.
Na veel gepeinsd te hebben blijkt het gewoon uitvoeren het beste te werken.
De poot moest ingekort en gebogen.
Het is verenstaal, wat gebeurd er allemaal als ik het verwarm en ga buigen.
Maar het ging voorspoedig .
Vervolgens bleef de kar niet staan, die ging in spagaat.
Wat nu ?
Er moest een rem op maar dat past niet op een autopet-wiel.
Ik heb op de rommelmarkt een 16 inch wieltje gescoord.
Dat zullen een hoop kopzorgen worden want het frame zal moeten aangepast.
Wat denk je, schuift het wiel er zo in en er is nog 5 mm speling met het frame.
Meer geluk dan wijsheid.
Het geheel rolt nu ook beter over obstakels en daar ben ik heel blij mee.
De rem is een V brake geworden, dat leek me de makkelijkste en dat klopte.
Met een stuurcomandeur kan ik hem bedienen.
Die wordt normaal voor de versnelling gebruikt op een racefiets van wel heel veel jaren geleden.
Waar weer een boutje voor gemaakt moest worden (kwijt geraakt).
Wat zou ik zijn zonder draaibank.
Het is heel makkelijk om de Tobogan aan te doen nu er een paar pootjes van een golftas onder zitten.
De veranderingen hebben heel goed uitgepakt.
Een krat bier is er zelfs heel goed mee te vervoeren dus sterk is hij ook.
Een ander ding wat ik wilde aanpassen is de wandelstok.
Die past niet in de zak waar ik mijn spullen in vervoer in het vliegtuig.
Hij moet uit twee delen gaan bestaan die dan in elkaar worden geschroefd.
Ook daar had ik hoofdbrekens over maar dit ging heel voorspoedig.
Als je er maar lang genoeg over nadenkt.
Oh oh echt wat zou ik moeten zonder mijn draaibank.
Een stukje messing staf gekocht en een mooi koppelstuk gemaakt.
Als verfraaiing het logo van het Olavspad van zilver gemaakt en op de stok gelijmd.
Wat mij betreft kunnen wij op pad, ik heb er veel zin in en kijk er naar uit.
We gaan jullie op de hoogte houden.
Nog heel veel werk gehad aan de TOBOGAN ( rugzakkar) wat eigenlijk geen rugzakkar meer is.
Een Tobogan is overigens een lichte slee die van hout gemaakt is die de Eskimo's gebruiken.
Ik vind het gewoon een mooie naam voor mijn karretje vandaar dat ik hem zo noem.
Mijn rugzak gaat niet meer mee, k gebruik hem niet als zodanig en hij heeft nog al wat te lijden van het liggen op de Tobogan.
Dit jaar gaat alles een een plunjebaal.
Er waren nog al wat punten te verbeteren aan de Tobogan na het laatste gebruik.
Als eerste gleed de rugzak naar beneden tegen het wiel dus daar moest wat voor gemaakt.
Leek zo makkelijk maar viel tegen maar dat is na drie versies toch gelukt.
Het leek me handig om een steuntje te hebben, een paar pootjes zodat hij onder een hoek kan staan.
Dat had ik gauw bedacht: ze zitten onder golftassen, die gaan naar binnen als de tas word opgepakt.
Alleen hoe maak je het ?
Naar de buurman die golft en foto' s gemaakt.
Maar het werd nog mooier: ik kreeg hem mee en mocht hem gebruiken.
Na veel gepeinsd te hebben blijkt het gewoon uitvoeren het beste te werken.
De poot moest ingekort en gebogen.
Het is verenstaal, wat gebeurd er allemaal als ik het verwarm en ga buigen.
Maar het ging voorspoedig .
Vervolgens bleef de kar niet staan, die ging in spagaat.
Wat nu ?
Er moest een rem op maar dat past niet op een autopet-wiel.
Ik heb op de rommelmarkt een 16 inch wieltje gescoord.
Dat zullen een hoop kopzorgen worden want het frame zal moeten aangepast.
Wat denk je, schuift het wiel er zo in en er is nog 5 mm speling met het frame.
Meer geluk dan wijsheid.
Het geheel rolt nu ook beter over obstakels en daar ben ik heel blij mee.
De rem is een V brake geworden, dat leek me de makkelijkste en dat klopte.
Met een stuurcomandeur kan ik hem bedienen.
Die wordt normaal voor de versnelling gebruikt op een racefiets van wel heel veel jaren geleden.
Waar weer een boutje voor gemaakt moest worden (kwijt geraakt).
Wat zou ik zijn zonder draaibank.
Het is heel makkelijk om de Tobogan aan te doen nu er een paar pootjes van een golftas onder zitten.
De veranderingen hebben heel goed uitgepakt.
Een krat bier is er zelfs heel goed mee te vervoeren dus sterk is hij ook.
Een ander ding wat ik wilde aanpassen is de wandelstok.
Die past niet in de zak waar ik mijn spullen in vervoer in het vliegtuig.
Hij moet uit twee delen gaan bestaan die dan in elkaar worden geschroefd.
Ook daar had ik hoofdbrekens over maar dit ging heel voorspoedig.
Als je er maar lang genoeg over nadenkt.
Oh oh echt wat zou ik moeten zonder mijn draaibank.
Een stukje messing staf gekocht en een mooi koppelstuk gemaakt.
Als verfraaiing het logo van het Olavspad van zilver gemaakt en op de stok gelijmd.
Wat mij betreft kunnen wij op pad, ik heb er veel zin in en kijk er naar uit.
We gaan jullie op de hoogte houden.
donderdag 10 mei 2018
9 Mei
Gister avond gelukkig op tijd in bed na de voorstelling van Erik van Muiswinkel.
Om 03.50 staat de wekker.
Vraag mij niet waarom dat is en niet om bv 03,45 of 04.00
Het had ook om 03.55 kunnen zijn.
Nee dus 03.50 vind Chris gewoon een mooie tijd echt ik begrijp het ook niet.
De wekker gaat en Chris springt uit bed naar het toilet.
En ik hoor me een spektakel, hangt ze boven de pot, hondsberoerd.
Yes, ik terug in bed, we gaan niet lopen dat wordt uitslapen.
Ze komt nog een keer op bed liggen als een slappe pop.
Maar schiet weer overeind om weer boven de pot te hangen.
Komt terug en zegt: alles is eruit, ik voel me kip lekker we kunnen.
Nee he daar gaat mijn nachtrust.
Hup fietsen op de auto.
Ja ja we gaan lopen maar nemen de fietsen mee voor de rest van de week.
Wat denk je, loopt ze gewoon die 46km met twee vingers in haar neus, niets aan het handje.
Wat een BIKKEL (Peet vind je het goed dat ik hem hier een keer gebruik. ).
Dat dacht je we gaan op een terrasje zitten ik kom terug zit ze gewoon te slapen.
Ok ik heb enige clementie met haar we waren er ook bijna.
Dus dan mag het ook wel na een slechte korte nachtrust.
O ja ik heb ook gelopen natuurlijk.
Een hele mooie soms te warme dag.
Nergens last van. 😜😊
9 Mei
Gisteravond werden we door onze dochters getrakteerd op een avondje cabaret.
Om 20.15 uur zaten we op de eerste rij van de Kleine Komedie in Amsterdam waar Erik van Muiswinkel optrad.
Veel gelachen en genoten, het was zonder pauze om 21.45 uur afgelopen.
Wij weer met de trein naar huis om meteen in bed te duiken want om vier uur zou de wekker aflopen.
We hadden ons opgegeven voor de tweede dag van de 11-stedentocht, 46km.
Het feest was bijna niet doorgegaan want ik voelde me om 4 uur zo ziek als een hond.
Kotsend hing ik boven de toiletpot en toen alles eruit was, voelde ik me OK.
Om 20.15 uur zaten we op de eerste rij van de Kleine Komedie in Amsterdam waar Erik van Muiswinkel optrad.
Veel gelachen en genoten, het was zonder pauze om 21.45 uur afgelopen.
Wij weer met de trein naar huis om meteen in bed te duiken want om vier uur zou de wekker aflopen.
We hadden ons opgegeven voor de tweede dag van de 11-stedentocht, 46km.
Het feest was bijna niet doorgegaan want ik voelde me om 4 uur zo ziek als een hond.
Kotsend hing ik boven de toiletpot en toen alles eruit was, voelde ik me OK.
Blijkbaar iets verkeerds gegeten.
We gingen het dus toch maar proberen.
Alles stond klaar, we laadden alles in de auto en om kwart over vijf reden we weg.
Het was muisstil op de weg, wat vrachtauto’s en een paar vroege vogels.
Het was nog schemerig toen we op Afsluitdijk opreden, daarom werden de fluoriserende strepen op de sluizen prachtig verlicht door de koplampen.
Ik had nog 30km de tijd om het fototoestel te pakken om de sluizen aan de overkant te fotograferen maar tegen de tijd dat we er waren was de voorruit veranderd in een muggenbegraafplaats, we konden bijna niets meer zien.
Ruitensproeier was geen optie dan zou de voorruit een grote witte vlek worden.
Zonder problemen kwamen we in Workum aan waar al een grote groep wandelaars stond te wachten op de bus, er stonden er drie.
Stipt om 6.15 uur werden we naar Sloten gereden waar het al een gezellige boel was.
De dorpsstraat stond vol koffiedrinkende enthousiastelingen, ik moest er even niet aan denken.
Ik had nog niets gegeten of gedronken, zelfs thee smaakte me niet.
Gelukkig hadden we gisteren een lekker lunchpakket klaargemaakt dus als ik trek kreeg kon ik kiezen uit broodje kaas, ei of pindakaas.
Even voor zeven was er een praatje van de burgemeester gevolgd door het Friese Volkslied getrompetterd door de ons bekende Zwitser Fries Rob en na het startschot schoten de eerste uit de startblokken.
Dat waren de haantjes van vandaag, die wilden als eerste over de finish komen, 47km verderop.
Wij behoorden tot de middenmoot, kuierden stevig door maar hadden ook alle tijd om te genieten van de route langs het IJselmeer.
Het was strak blauw, her en der een wolkje, weinig wind en zo’n 15 graden wat in de loop van de dag zou oplopen naar 27 graden.
Gelukkig voor iedereen stak er in de middag een koel briesje op vanaf het IJselmeer.
Eerst ging het over de weg door een paar kleine dorpjes, we liepen langs een weiland waar net de koeien uit de stal kwamen, de zware beesten sprongen met vier poten tegelijk in de lucht en renden het weiland in :-)
Een flink deel van de route stapten we door een bos om uiteindelijk bij de dijk van het IJselmeer uit te komen.
Op de dijk liepen niet alleen de wandelaars die genoten van het uitzicht maar ook koeien en schapen met nog hele kleine lammetjes.
Regelmatig kwamen we langs een kroeg of een sportvereniging waar we naar het toilet konden en een kop koffie konden drinken met iets lekkers erbij.
Inmiddels had ik een broodje op wat goed viel maar koffie, nee, liever niet.
We hadden gezellige gesprekken met andere wandelaars en tijdens zo’n praatje maakte je ongemerkt kilometers want laten we eerlijk zijn, 46 km is niet niks.
Zo wandelend langs het IJselmeer zagen we in de verte Stavoren al liggen, we kregen daar ons eerste stempel toen we al ruim 20km hadden gelopen.
Verderop lag Hindeloopen waar we de kerktoren al van verre zagen.
Daar gaven twee vrouwen in klederdracht een stempel.
De laatste 18km slingerden we door weilanden, was er nog een geheime stempelpost en uiteindelijk zagen we de Friese vlag wapperen op de kerktoren van Workum.
Omdat wij maar 1 dag liepen kregen we een medaille, een groot ding maar wel met een plaatje erin dat we op 9 Mei 2018 44km.gelopen hadden van Sloten naar Workum.
Met de auto reden we naar Leeuwarden waar we bij Vrienden op de Fiets een kamer hadden gereserveerd.
Het bleek een grote boerderij te zijn midden in een natuurgebied, prachtig.
Ik viel meteen als een blok in slaap terwijl Siebren salades bij AH ging ophalen.
Een uur later zaten we heerlijk aan ons “diner” om kort daarna onder de wol te kruipen.
Alles stond klaar, we laadden alles in de auto en om kwart over vijf reden we weg.
Het was muisstil op de weg, wat vrachtauto’s en een paar vroege vogels.
Het was nog schemerig toen we op Afsluitdijk opreden, daarom werden de fluoriserende strepen op de sluizen prachtig verlicht door de koplampen.
Ik had nog 30km de tijd om het fototoestel te pakken om de sluizen aan de overkant te fotograferen maar tegen de tijd dat we er waren was de voorruit veranderd in een muggenbegraafplaats, we konden bijna niets meer zien.
Ruitensproeier was geen optie dan zou de voorruit een grote witte vlek worden.
Zonder problemen kwamen we in Workum aan waar al een grote groep wandelaars stond te wachten op de bus, er stonden er drie.
Stipt om 6.15 uur werden we naar Sloten gereden waar het al een gezellige boel was.
De dorpsstraat stond vol koffiedrinkende enthousiastelingen, ik moest er even niet aan denken.
Ik had nog niets gegeten of gedronken, zelfs thee smaakte me niet.
Gelukkig hadden we gisteren een lekker lunchpakket klaargemaakt dus als ik trek kreeg kon ik kiezen uit broodje kaas, ei of pindakaas.
Even voor zeven was er een praatje van de burgemeester gevolgd door het Friese Volkslied getrompetterd door de ons bekende Zwitser Fries Rob en na het startschot schoten de eerste uit de startblokken.
Dat waren de haantjes van vandaag, die wilden als eerste over de finish komen, 47km verderop.
Wij behoorden tot de middenmoot, kuierden stevig door maar hadden ook alle tijd om te genieten van de route langs het IJselmeer.
Het was strak blauw, her en der een wolkje, weinig wind en zo’n 15 graden wat in de loop van de dag zou oplopen naar 27 graden.
Gelukkig voor iedereen stak er in de middag een koel briesje op vanaf het IJselmeer.
Eerst ging het over de weg door een paar kleine dorpjes, we liepen langs een weiland waar net de koeien uit de stal kwamen, de zware beesten sprongen met vier poten tegelijk in de lucht en renden het weiland in :-)
Een flink deel van de route stapten we door een bos om uiteindelijk bij de dijk van het IJselmeer uit te komen.
Op de dijk liepen niet alleen de wandelaars die genoten van het uitzicht maar ook koeien en schapen met nog hele kleine lammetjes.
Regelmatig kwamen we langs een kroeg of een sportvereniging waar we naar het toilet konden en een kop koffie konden drinken met iets lekkers erbij.
Inmiddels had ik een broodje op wat goed viel maar koffie, nee, liever niet.
We hadden gezellige gesprekken met andere wandelaars en tijdens zo’n praatje maakte je ongemerkt kilometers want laten we eerlijk zijn, 46 km is niet niks.
Zo wandelend langs het IJselmeer zagen we in de verte Stavoren al liggen, we kregen daar ons eerste stempel toen we al ruim 20km hadden gelopen.
Verderop lag Hindeloopen waar we de kerktoren al van verre zagen.
Daar gaven twee vrouwen in klederdracht een stempel.
De laatste 18km slingerden we door weilanden, was er nog een geheime stempelpost en uiteindelijk zagen we de Friese vlag wapperen op de kerktoren van Workum.
Omdat wij maar 1 dag liepen kregen we een medaille, een groot ding maar wel met een plaatje erin dat we op 9 Mei 2018 44km.gelopen hadden van Sloten naar Workum.
Met de auto reden we naar Leeuwarden waar we bij Vrienden op de Fiets een kamer hadden gereserveerd.
Het bleek een grote boerderij te zijn midden in een natuurgebied, prachtig.
Ik viel meteen als een blok in slaap terwijl Siebren salades bij AH ging ophalen.
Een uur later zaten we heerlijk aan ons “diner” om kort daarna onder de wol te kruipen.
zondag 15 april 2018
Elfstedenbrevet
Hallo allemaal
Sinds lange tijd weer een berichtje van ons, een bijzonder berichtje.
Afgelopen vrijdag 13 April kreeg Sieb uit handen van de Commissaris van de Koning in Friesland het Elfstedenbrevet uitgereikt.
In 1997 had hij op 4 januari 200km geschaatst en in datzelfde jaar samen met mij op 19 mei (tweede Pinksterdag) 235km gefietst en vorig jaar hadden we samen de ruim 216km gewandeld.
Met de stempelkaarten van deze drie disciplines kon Sieb het brevet aanvragen wat hij meteen na thuiskomst van de wandeltocht had gedaan :-)
Eind februari viel de uitnodiging op de mat.
Maar het ging natuurlijk om de sportieve prestatie van 29 mensen in de zaal.
Vol lof en bewondering sprak hij erover totdat hij vroeg of Hr.Aldershof ook aanwezig was waarop Sieb zijn hand opstak.
"U vindt het toch niet erg dat ik een stukje uit Uw blog citeer?" waarna hij een stukje voorlas.
Maar oh oh wat waren we het weer zat rond de veertig km.
Eenmaal in Dokkum heb ik dat heel hard geroepen in een straatje.
Dacht dat we alleen waren maar er was nog een echtpaar, die moesten heel erg lachen.
Ook las hij de statistieken voor die Sieb aan het eind van de tocht had opgeschreven:
216.21 km gelopen
40.30 uur
23.967 calorieën
12.1 liter vocht tot ons genomen
5.6 gemiddelde loopsnelheid
6 slaappillen
1 tube ibuprofen
5 blarenpleisters
16 broodjes
8 krenten bollen
16 bakken koffie
2 repen chocola
Sinds lange tijd weer een berichtje van ons, een bijzonder berichtje.
Afgelopen vrijdag 13 April kreeg Sieb uit handen van de Commissaris van de Koning in Friesland het Elfstedenbrevet uitgereikt.
In 1997 had hij op 4 januari 200km geschaatst en in datzelfde jaar samen met mij op 19 mei (tweede Pinksterdag) 235km gefietst en vorig jaar hadden we samen de ruim 216km gewandeld.
Met de stempelkaarten van deze drie disciplines kon Sieb het brevet aanvragen wat hij meteen na thuiskomst van de wandeltocht had gedaan :-)
Eind februari viel de uitnodiging op de mat.
Secretariaat:
G.W. de Haan
Eeltsje Folkertsmawei 3-S
8915DW Leeuwarden
Leeuwarden, woensdag 21-2-2018
Geachte Elfstedenbedwinger,
U hebt voor 1 december 2017 een aanvraag ingediend voor het zo fel begeerde Elfstedenbrevet.
Het is ons een genoegen u te kunnen meedelen dat uw aanvraag wordt gehonoreerd.
De brevetten worden elk voorjaar op feestelijke wijze uitgereikt. Dat gaan we dit jaar ook weer doen.
Graag nodigen wij u uit voor deze bijeenkomst.
De Commissaris van de Koning in de Provinsje Fryslân, Drs. Arno Brok, heeft zich bereid verklaard
de brevetten uit te reiken en nodigt u hiertoe uit in het Provinsjehûs, Tweebaksmarkt 52, 8911 KZ
Leeuwarden.
De datum van de brevetuitreiking is vrijdag 13 april a.s.. U wordt verwacht tussen 15.30 en 15.45 uur.
De uitreiking van de brevetten zal plaatsvinden vanaf 16.00 uur in commissiezaal van het Provinsjehûs
en zal eindigen omstreeks 17.00 uur waarna er nog gelegenheid is voor een drankje en een hapje.
U kunt zich door maximaal twee personen laten vergezellen.
Met sportieve en culturele groeten,
Mevr. Immie Jonkman, Koninklijke Vereniging De Friesche Elf Steden
Age Boskma, Stichting de Friese Elfsteden Rijwieltocht
Sonny de Haan, Stichting Friese 11-Steden Wandeltochten.
Voor alles was gezorgd: een kopje thee of koffie met Friese oranjekoek, na afloop een borrel met
Friese kruidnagelkaas maar gelukkig voor de niet Friezen ook Hollandse gefrituurde lekkernijen:-)
Na de inleiding die in het Fries begon maar gelukkig in het Nederlands werd voortgezet, kwam de Commissaris aan het woord die een leuk verhaal vertelde hoe hij in Friesland terecht gekomen was.Maar het ging natuurlijk om de sportieve prestatie van 29 mensen in de zaal.
Vol lof en bewondering sprak hij erover totdat hij vroeg of Hr.Aldershof ook aanwezig was waarop Sieb zijn hand opstak.
"U vindt het toch niet erg dat ik een stukje uit Uw blog citeer?" waarna hij een stukje voorlas.
Maar oh oh wat waren we het weer zat rond de veertig km.
Eenmaal in Dokkum heb ik dat heel hard geroepen in een straatje.
Dacht dat we alleen waren maar er was nog een echtpaar, die moesten heel erg lachen.
Ook las hij de statistieken voor die Sieb aan het eind van de tocht had opgeschreven:
216.21 km gelopen
40.30 uur
23.967 calorieën
12.1 liter vocht tot ons genomen
5.6 gemiddelde loopsnelheid
6 slaappillen
1 tube ibuprofen
5 blarenpleisters
16 broodjes
8 krenten bollen
16 bakken koffie
2 repen chocola
10 pakjes chocomelk
De zaal vond het prachtig, er werd gelachen en duidelijk ook herkent :-)
Nog een paar "brevetisten" werden genoemd waarna de uitreiking kon beginnen.
Alles werd op de gevoelige plaat vastgelegd door weet ik veel hoeveel camera's zelfs door een professionele fotograaf maar jullie moeten het doen met foto's uit onze privécollectie :-)
13 april 2018
De trotse bezitter van iets heel bijzonders.
Abonneren op:
Posts (Atom)