Leon

Uitgeteld liggen/zitten we op bed.
Moe van het reizen, moe van de warmte, moe van het vroege opstaan.
Op tijd naar bed is er niet bij want de restaurants gaan pas rond 20.00 open.
We hopen dat de "huiskamer" Italiaan zijn zaak opent maar toen we er net langsliepen zag het er een beetje verlaten en onordelijk uit, hij zal toch niet met vakantie zijn ?
Je komt hier niet van de honger om want bij elk glas wijn krijg tapas, dat hoort er gewoon bij :-)
Vanmiddag in de trein zaten we in een voertuig voor bejaarden :-))
Op de site hadden ze naar onze leeftijd gevraagd wat ik al vreemd vond.
De coupe was heerlijk rustig en bij nadere inspectie bleken het dus allemaal "bejaarden" te zijn.
Nou ja zeg, 60 is hier dus al bejaard of is dat bij ons ook zo ???
OK toegegeven, het was wel lekker rustig, zo rustig dat we wat slaap konden inhalen.
Ondertussen zoefde de trein met een snelheid van 300km per uur over het spoor.
Het landschap was prachtig, net als in Nederland zijn de boeren druk bezig met het graan te maaien, strobalen te maken en de boel binnen te halen.
Wat overblijft is een schakering aan allerlei gouden tinten, echt schitterend.
We zijn benieuwd wat we op onze wandeltocht te zien krijgen, de sneeuw die in April op de bergen lag is weg, dat is jammer maar er is vast iets moois voor in de plaats gekomen :-)
We gaan het de komende 600km. beleven.

Madrid

Door een dik pak wolken landden wij om 9.30 uur op het vliegveld van Madrid.
We hadden weinig van het onder ons doorschuivende landschap gezien, de wolken ontnamen ons alle zicht, jammer, ik had graag de Pyreneeën van bovenaf gezien.
Van bovenaf zien waar we in april overheen waren geklauterd.....
Wolken, geen regen, 20 graden,prima wandelweer, we hopen het zo te houden :-)
Met de trein ging het naar het station in Madrid waarvandaan we naar Leon zouden vertrekken.
Langzaam werd de lucht blauwer en blauwer en rond het middaguur zaten we te zweten in de zon op
een terrasje buiten het station.
De pijpen werden van de afritsbroeken geritst, de wandelschoenen losgemaakt.
Heerlijk, langzaam kwam er een vakantiegevoel naar boven en zakten we onderuit in onze stoel.
We hebben nu nog een dik uur dan gaan we met de trein door het Spaanse landschap naar het noorden naar de startplaats van ons tweede deel van de Camino waar we morgen aan gaan beginnen :-)
Leon, we zijn onderweg!

Schiphol

Goedemorgen allemaal

Met vakantie gaan is leuk maar om 3.45uur de wekker te horen afgaan is minder.
Wat een tijd, vreselijk, wat had ik me graag nog eventjes omgedraaid maar ja, onze schoonzoon Peter zou een half uur later op de stoep staan om ons naar Schiphol te brengen.
De schat was ook al zo belachelijk vroeg gewekt.
We willen graag de hele rit naar Leon op 1 dag maken en dat vergt offers :-)
Het geluk was met ons want de afgelopen tijd was Schiphol extra beveiligd met alle vertragingen en ergernissen van dien.
Zo niet vannacht, geen file op de heenweg, geen wachtrij om onze rugzakken af te geven, geen opstopping bij de sucurity, de enige wachtrij daar staat Sieb nu in: Starbucks :-)
Even wakker worden met een enorme kop koffie en iets lekkers erbij.

Het is een heerlijk idee om weer terug te gaan naar Spanje om onze tocht te vervolgen.
Al nadat we thuiskwamen in Mei had ik vakantie geregeld voor de hele September ongeacht hoe mijn been zich zou herstellen.
Eind Mei gingen we er vanuit dat het mogelijk moest zijn om dan toch de Camino te lopen.
De wond genas pas na 2 antibiotica kuren en sinds een week of 3 is het echt dicht.
Kantje boord dus :-)
Maar hier zitten we nu, ready to go !!!

Nieuwe rugzakkar.

Ja ja, we gaan weer, nog een paar dagen.
Op Dinsdag 30 augustus vliegen we naar Madrid en dan met de trein naar Leon waar we in Mei zijn gestrand.
Het been van Chris is zo goed als genezen.
De tintelingen in haar voet zijn nog altijd erg ongemakkelijk maar de trainingen die we hebben gedaan, hebben haar vertrouwen gegeven.

We waren nog niet thuis of ik ben begonnen aan een nieuwe, lichtere rugzakkar.
Mike, een vriend die in Lima Peru woont en toevallig (wat is toeval) in NL was kwam met een heel mooi licht statief voor een filmtoestel aan.
Het frame is nu 1,5 kg lichter.
Het heeft best wat tijd genomen.
Ondertussen heb ik een hele mooie tas gemaakt die om de rugzak past.
Maar wat blijkt, deze weegt wel 1 kilo en dat is te veel.
Dus terug naar de basis en alleen een spatzeiltje gemaakt wat voldoende moet zijn.
Het weegt 150 gram.
Dit alles ondekte ik in de laatste paar dagen maar hij is af en ik ben er dik tevreden mee.

7 Mei en 1400km.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen : we gaan naar huis.
De alarmcentrale regelt dat wij via Madrid naar Schiphol worden gevlogen.
Met onze gezondheid en onze voeten in niets mis, we zouden de Camino zonder problemen gelopen hebben als ik op 4 Mei niet tegen een kapotte terra cotta pot was aangelopen.
Het ding was zo scherp dat ie als een scheermes mijn onderbeen inging en een wond veroorzaakte die in het ziekenhuis gehecht moest worden.
Gelukkig was er een Italiaanse pelgrim die verpleger was en een flinke EHBO koffer met zich meesleepte, hij verleende eerste hulp.
Hij bracht steriele gazen aan en een drukverband.
Ondertussen was de ambulance gearriveerd en met zwaailicht en gillende sirenes werd ik naar het universiteitsziekenhuis gereden, Siebren op de passagiersstoel meerijdend.
Gelukkig ging alles heel snel maar schrokken ze daar wel van de diepte van de wond.
Ik werd verdoofd en toen de chirurg goed keek bleek er ook een spier geraakt te zijn.
Toen ik dat hoorde wist ik dat we de Camino niet konden voltooien.
Uiteindelijk heeft hij 7 hechtingen nodig gehad om de spier te hechten en nog een 16 om de huid te dichten.
Ik word er elke vakantie knapper op :-)
Onze stop in Leon heeft dus een reden maar we wilden jullie niet onnodig ongerust maken en het pas vertellen als we wisten waar we aan toe waren wat betreft de terugreis.
We hebben besloten om volgend jaar onze tocht te hervatten dus kunnen jullie onze laatste 550km volgend jaar verder volgen.
Het gekke is dat we nu dus ongeveer op de helft zijn, we hebben er ruim 500km op zitten en hebben het nog steeds erg naar ons zin.
Vandaag heeft Siebren een stok voor me gekocht, een knal rode, zodat ik een beetje makkelijker uit de voeten kan maar het beste is toch wel gewoon stil zitten, pootje omhoog en een boekje lezen wat ik dus niet bij me heb.
Het is jammer, er zijn ook al heel wat tranen geplengd maar het is niet anders.
Blijkbaar bestaat onze Camino uit meerdere hoofdstukken, volgend jaar verder.

6 mei

We hebben toch wel zooooooo lekker geslapen zonder anderen om ons heen die snurken en/of erger. Heerlijk rustig wakker worden, een warme douche met een normale straal en geen sijpel dingetje zoals in menig herberg, in alle rust zonder haast ontbijten en voor we buiten waren was het bijna 10uur en waren de meeste dingen waar we heen wilden open.

Het was wel een heel verschil met de afgelopen 2 weken, het regende!

Toch liepen we de stad in maar veel mensen waren er niet op straat omdat iedereen, ook de pelgrims, binnen zaten ipv op de terrassen.

In een bakkerijtje dronken we koffie en konden zowaar de verleiding weerstaan om er iets heel erg lekkers bij te kopen.

Hier wordt altijd gratis iets te eten geserveerd bij de koffie of de drank dus we kwamen niets tekort.

Evengoed hebben we her en der wat bekeken maar toch rond het middag uur een kroeg opgezocht voor een glas wijn waar dan weer tapas bij werd gegeven: tortilla, viscroquet en tosti.

Nou niet meteen aan grote hoeveelheden denken, de 6 stukjes pasten op een gebaksbordje :-)

Op ons komt dat erg gastvrij over, niet omdat het gratis is maar omdat er van hun kant een vriendelijk gebaar komt zonder bijbedoelingen, erg sympathiek.

Tja, en toen, toen hebben we voor het eerst deze vakantie siësta gehouden :-)

We zijn in bed gedoken en hebben zeker 2 uur liggen maffen, we wisten niet dat we zo moe waren.

Dat is nog eens vakantie vieren :-)

Inmiddels is het droog geworden, gaan we aan een kroegentocht beginnen met allemaal verschillende tapas, avondeten slaan we dus maar over vandaag :-)

Morgen gaan we hier weg, dus nog 1 nachtje lekker slapen !

Er wordt door Peligrinos en Blogvolgers gevraagd wat nu leuker is: fietsen of lopen.

De blogvolgers denken het antwoord te weten: fietsen.

Maar die hebben het mis.

Het is lopen, wel een beetje gek hè, maar het is toch echt zo.

Met de fiets stop je, je maakt een foto, je stapt op en om de hoek zou je eigenlijk ook een foto willen maken.

Maar je bent net al een keer afgestapt dus rij je door en hebt dan achteraf spijt dat die ene foto niet is gemaakt.

Daarbij komt dat je niet vaak achterom kijkt om naar het landschap te kijken waar je net door bent gefietst.

Dan lopen en je kijkt rond ook wel naar de grond want de paden zijn niet altijd vlak.

Maar je staat stil, maakt een foto, loopt twee stappen en maakt er nog een.

Daar hebt je totaal geen hinder van .

Je maakt geen herrie dus vogeltjes en beestjes schieten pas op het laatste moment weg.

Er zijn ook vogels die steeds al zingend een boompje verder gaan zitten.

Op veel paden lopen we midden in het platte heuvelachtige land.

Dat is dus heel erg genieten.

Conclusie: ga toch lopen.😊

Foto's 5 Mei