Als ze vanmorgen bij de eerste klim hadden gevraagd of ik vandaag als klimgeit door het leven wilde gaan had ik meteen volmondig “ja” gezegd.
Nadat we vannacht erg lekker hadden geslapen, stond er een ontbijtbuffet voor ons klaar.
We raakten aan de praat met een Zweedse die ons over de Tweede Wereld Oorlog in Kvam vertelde.
Het was er hier vreselijk aan toegegaan omdat het dorpje heel centraal tussen de diverse bergketens ligt en goed te bereiken is over de weg en het spoor.
Het dorp waar we nu zijn, Otta, is zelfs helemaal platgebrand.
Een stukje Noorse geschiedenis waar we niets van weten.
Eigenlijk is dit gebied altijd “de lul” geweest als er een strijd woede voor de macht of het geloof.
Later dan anders gingen we op pad, het zou vandaag 23km zijn en dat kwam aardig uit.
We waren het hotel nog niet uit of we kregen van een man een zwarte steen met gekleurde stippen in onze hand gedrukt.
De steen gaat de hele wereld over en nu dus een stukje met :-)
WTPROCKS is het adres van de steen op Facebook en als je goed zoekt vind je daar een foto van ons geplaatst door de man, een Amerikaan die vertelde dat de steen in Texas was geweest.
Nog in Kvam kwamen we een medepelgrim tegen: Jan uit Limburg, een man op leeftijd, die het zo langzaam aandeed dat we bang waren dat hij om zou vallen.
Na het dorp doken we meteen het bos in en waren binnen een half uur al 5 hekjes overgeklommen.
Ineens stonden we weer opdezelfde weg als waarop we waren begonnen en liepen we weer Jan tegen het lijf die het allemaal heel gezellig vond en uitgebreid met ons in gesprek ging.
De zon begon echt z’n best te doen en na een kwartier geleuter was ik blij dat we verder gingen.
Het pad dook weer het bos in maar nu zonder hekjes.
Nee, htpad ging eerst door allemaal,uitlopers van de berg.
Het ging een paar maal op en neer en nam toen een bocht naar rechts om naar de top van de berg te gaan en langzaam maar zeker bereikten we na een uur klimmen het punt dat we weer dalen gingen.
We moesten wel erg uitkijken want de keien en takken maakten het er niet makkelijk op.
Een paar keer heb ik mijn tenen gemeen tegen een kei gestoten en mijn voet bleef een keer in een tak van een plant hangen waardoor ik een paar ongecontroleerde passen maakten en door me vast te klampen aan een boom het vege lijf kon redden..
Nou zal ik niet meteen naar beneden gestort zijn maar als je hier valt, val je lelijk.
De paden op de flanken van de berg zijn meestal maar twee schoenen breed dus veel speling hebben we niet.
En daar was pelgrim nummer 2.
We hadden wel trek in een bakkie koffie en wilden water koken op een picknicktafel ivm brandgevaar maar de tafel was al geheel in gebruik genomen door Tess, een pelgrim uit USA.
Ze was vertrokken uit Lillehammer en had nu heimwee, zere voeten en wat al niet meer.
We liepen door en na een uur kwamen we bij het gebouw van de schietvereniging.
Er was niemand en dus liepen we het terrein op om op een tafel onze brander aan te steken.
We hadden het helemaal naar ons zin toen daar ineens 2 jagers aangelopen kwamen “ en die heeft er een geschoten”.
Om 13.00uur ging de schietbaan open en we konden maar beter een ander plekje opzoeken.
Ze waren duidelijk niet blij met ons maar draaiden bij toe ze hoorden waarvoor we in Noorwegen waren.
Na de thee vervolgden we de tocht en liepen in de volle zon over een asfaltweg omhoog.
Na een half uur werd die weg een grindweg om daarna te veranderen in een bosweg, lekker breed, bezaaid met dennennaalden, een weldaad voor de voeten.
Het genieten was van korte duur want de weg veranderde in een weg met keien en werd heel stijl dat we ons vast moesten houden en optrekken aan de bomen langs het pad.
Ergens zagen we het pad helemaal niet meer, ja, ergens ver boven ons bungelde een bordje met het Olavsteken aan een tak maar een pad, echt niet.
Klauterend over de stenen, stappen makend die eigenlijk te groot waren maar nog net konden, af en toe bijna hangend aan de takken die we vast konden grijpen, kwamen we boven aan.
Ajatoi buurman !!!
Meteen daarna daalden we weer af, eerst over de stenen, daarna over wortels van bomen en tot slot een bospad wat overging in een pad door de wei om uit te komen bij een klein dorpje waar onze bidons met heerlijk koel water uit de bergen gevuld werden bij een particulier.
We liepen naar de camping voor twee pakjes chocolademelk maar helaas die verkochten ze niet.
We wilden graag even rustig een boterham eten en mochten in de kantine zitten waar nog soep stond van de lunch.
Of we twee borden mochten volscheppen? Geen enkel probleem.
Lekker zout, net wat we nodig hadden.
Toen kwam de derde berg, een makkie vergeleken bij de tweede maar toch, ook hier zijn we ruim een uur aan het klimmen geweest maar het pad was goed begaanbaar en we hoefden ook geen halsbrekende toeren uit te halen.
Onderweg kwamen we aan de rand van de berg een houten kruis tegen waar we een “selfie” wilden maken.
Sieb stond al klaar op de rots waar het kruis opstond, ik zet het fototoestel op zelfontspanner en loop naar het kruis om naast Sieb te gaan staan.
Met dat ik op de rots klim en me optrek aan de dwarsligger van het kruis, heb ik die lat in m’n handen.
Verbijsterd kijk ik naar het, nu nog halve kruis en probeer de dwarslat terug te plaatsen., het wil niet.
Sieb lukt het gelukkig wel en de “selfie” wordt alsnog gemaakt.
Na nog een stuk naar boven te hebben gelopen, daalden we via een prachtig breed pad af tot aan de weg waar we na een km. op het pad langs het water uitkwamen en in Otta aankwamen.
Laar daar nou een supermarkt zitten die op zondag open is.
Wij eten voor vanavond gekocht en toen naar ons logeeradres aan het eind van het dorp.
Na zitten we daar heerlijk in de tuin uit te buiken van een enorm stuk taart die onze gastvrouw ons voorzette en de pasta die we hadden gekookt.
zondag 1 juli 2018
zaterdag 30 juni 2018
Statistieken halverwege de tocht
De Satistieken, daar zaten jullie al stiekem op de wachten.
Ik weet die zijn ook belangrijk.
Heb er weer een avondje werk aan gehad.
Hier zijn ze dan.
378 kilometers
74.01.37 Uur.
245.64,89 Calorien verbrand
5,17058824 gemiddelde loop snelheid over 17 dagen
7944 hoogte meters.
Als ik dit zo lees dan geef ik jullie gelijk dat jullie ons voor gek verslijten.
Maar door de foto’s en verhalen is het toch net of jullie meelopen.
Dus zijn jullie ook we weer een beetje gek
Groetjes Siebren
Ik weet die zijn ook belangrijk.
Heb er weer een avondje werk aan gehad.
Hier zijn ze dan.
378 kilometers
74.01.37 Uur.
245.64,89 Calorien verbrand
5,17058824 gemiddelde loop snelheid over 17 dagen
7944 hoogte meters.
Als ik dit zo lees dan geef ik jullie gelijk dat jullie ons voor gek verslijten.
Maar door de foto’s en verhalen is het toch net of jullie meelopen.
Dus zijn jullie ook we weer een beetje gek
Groetjes Siebren
29 juni Pelgrimscentrum Sør Fron - Kvam 33km
Het was het dagje wel.
We hadden het gisteren rustig aan kunnen doen omdat we 7 km minder liepen.
Dit omdat er in het onderkomen waar we graag wilden slapen een trouwerij is vandaag.
De wekker gezet op 06.00.
En om 07.15 vertrokken naar het dorp om daar boodschappen te doen.
Helaas het is zaterdag dan gaan ze later open en sluiten vroeger.
Dan maar door naar het 8 kantige kerkje.
Een mooi wit kerkje, wel nog gesloten zo vroeg.
Daar vandaan is het makkelijk de route op te pakken.
Eerst bij het benzinestation een grote kop koffie.
Zo we kunnen er weer tegen aan.
Om de hoek komen we de vrouw van het Pelgrims Centum tegen.
Of alles goed was gegaan en of we goed hadden geslapen.
Nou dat lag er wel een beetje aan.
(Je maakt je toch een beetje zorgen (onbewust) over de afstand van morgen .
En dan heb ik altijd een onrustige slaap.
Wat gek, de routebordjes sturen ons terug .
En dan heuvel op, dat vind ik niet fijn s’morgens.
Toch nog eens op de route van de Duitser kijken.
We liepen verkeerd, terug maar weer heuvel af dat is beter.
Dus nu al een km te veel.
De vrouw van het Pelgrim centrum kent de route toch ook? of niet.
Die had ons toch kunnen vertellen dat we fout zaten.
Bij de lokatie waar we graag wilden slapen kregen we een rondleiding.
Een oude boerderij omgebouwd tot feestlokatie.
Wat jammer dat deze niet in Nederland ligt.
Het restaurant heeft een uitzicht over het dal geweldig.
En dan de feestzaal met podium.
Hier zou ik graag een feestje geven en de Golden Earring als band.
Dromen moet vind ik dus als ik de postcode loterij win doen we dat gewoon.
We moeten twee bergruggen over de eerste is al pittig stijl.
Ja je snapt het al terug naar het dal en dan weer omhoog.😡
Op de eerste bergrug een geweldig uitzicht.
Aan de overkant liggen de Jottunheimen met her en der een plukje sneeuw.
Wat treffen wij het met het weer we kunnen zo ver kijken.
Door de bossen lopen we het meeste, gelukkig maar, het is best warm.
Het is overal erg rustig.
Onderweg kwam een man met rugzak ons tegemoet .
Of was het een rugzak met een man wat was die rugzak groot.
Ook vandaag zat het venijn in de staart.
Helemaal op en versleten kwamen we in het motel Kro aan.
Gelukkig het restaurant was nog tot 20.00 open.
Gauw douchen en een Piza eten, die was goed en smaakte geweldig.
Tot de volgende keer groetjes Siebren.
We hadden het gisteren rustig aan kunnen doen omdat we 7 km minder liepen.
Dit omdat er in het onderkomen waar we graag wilden slapen een trouwerij is vandaag.
De wekker gezet op 06.00.
En om 07.15 vertrokken naar het dorp om daar boodschappen te doen.
Helaas het is zaterdag dan gaan ze later open en sluiten vroeger.
Dan maar door naar het 8 kantige kerkje.
Een mooi wit kerkje, wel nog gesloten zo vroeg.
Daar vandaan is het makkelijk de route op te pakken.
Eerst bij het benzinestation een grote kop koffie.
Zo we kunnen er weer tegen aan.
Om de hoek komen we de vrouw van het Pelgrims Centum tegen.
Of alles goed was gegaan en of we goed hadden geslapen.
Nou dat lag er wel een beetje aan.
(Je maakt je toch een beetje zorgen (onbewust) over de afstand van morgen .
En dan heb ik altijd een onrustige slaap.
Wat gek, de routebordjes sturen ons terug .
En dan heuvel op, dat vind ik niet fijn s’morgens.
Toch nog eens op de route van de Duitser kijken.
We liepen verkeerd, terug maar weer heuvel af dat is beter.
Dus nu al een km te veel.
De vrouw van het Pelgrim centrum kent de route toch ook? of niet.
Die had ons toch kunnen vertellen dat we fout zaten.
Bij de lokatie waar we graag wilden slapen kregen we een rondleiding.
Een oude boerderij omgebouwd tot feestlokatie.
Wat jammer dat deze niet in Nederland ligt.
Het restaurant heeft een uitzicht over het dal geweldig.
En dan de feestzaal met podium.
Hier zou ik graag een feestje geven en de Golden Earring als band.
Dromen moet vind ik dus als ik de postcode loterij win doen we dat gewoon.
We moeten twee bergruggen over de eerste is al pittig stijl.
Ja je snapt het al terug naar het dal en dan weer omhoog.😡
Op de eerste bergrug een geweldig uitzicht.
Aan de overkant liggen de Jottunheimen met her en der een plukje sneeuw.
Wat treffen wij het met het weer we kunnen zo ver kijken.
Door de bossen lopen we het meeste, gelukkig maar, het is best warm.
Het is overal erg rustig.
Onderweg kwam een man met rugzak ons tegemoet .
Of was het een rugzak met een man wat was die rugzak groot.
Ook vandaag zat het venijn in de staart.
Helemaal op en versleten kwamen we in het motel Kro aan.
Gelukkig het restaurant was nog tot 20.00 open.
Gauw douchen en een Piza eten, die was goed en smaakte geweldig.
Tot de volgende keer groetjes Siebren.
vrijdag 29 juni 2018
29 juni
Vanmorgen hadden we moeite uit bed te komen, we lagen nog zo lekker maar vandaag zou de temperatuur in de loop van de dag oplopen naar 28 graden en dus wilden we op tijd vertrekken.
We mochten alles gebruiken wat er in de koelkast stond en dus aten we voor ontbijt brood met bruine, een beetje zoete geitenkaas en een kaas zonder enige smaak.
Die kwam dus niet op ons boodschappenlijstje.
Nadat we het huis hadden afgesloten en de sleutel verstopt onder een steen van de trap, liepen we weer naar de Stafkirke waar we net niet op tijd waren want er kwam net een grote tourincar aan met toeristen die zich al snel over de begraafplaats verspreidden.
De kerk was echter nog gesloten en naar later bleek ging die vanmorgen ook niet open ivm een begrafenis.
Richting Ringebu ging het waar we bij de bakker een lekkere kop koffie dronken met iets lekkers erbij.
Sieb had een rozijnenbol van wel 15cm doorsnee, hij liet ‘m in plakken snijden zodat we er tussen de middag ook nog van konden genieten.
Ik had een lekkere koek met honing en walnoten die in een keer op ging bij een goede kop koffie.
De bakker was in een oud huis gehuisvest, we stapten zeker een eeuw terug in de tijd.
In de kleine hoofdstraat van Ringebu stonden een paar mooi opgeknapte monumentale panden en een enorme kaasschaaf van misschien wel 5m. hoog.
Ja, om even iets recht te zetten, de kaasschaaf is hier in Ringebu door een Noor uitgevonden en dus niet door een Nederlander.
Vandaag was het een heerlijke wandeling, het Gudbrandsdal was hier glooiend zonder al te veel klimmen en/of dalen.
We namen ruim de tijd om overal van te genieten want we liepen vandaag ongeveer 20km.
We aten onze lunch naast een waterval, het water uit de rivier moest zich op dat punt door een nauwe spleet persen wat met veel geluid gepaard ging en een geweldig schouwspel was.
Na de boterhammen was het nog twee uur lopen naar het Pelgrimscentrum in Hundorp.
Aanvankelijk was het een heerlijk stuk door het bos maar ineens was daar de E6 die we over moesten steken, de vangrail over klimmen om aan de andere kant van de weg de tocht te vervolgen.
De E6 is hier tweebaans maar toch, prettig was anders maar anders was er niet.
De herrie van de auto’s was vreselijk na de stilte die we de uren daarvoor hadden ervaren.
Na zeker 1,5km. langs de weg te hebben gelopen was daar ons onderkomen, gelukkig.
We hebben een tweepersoons kamer dus geen last van gesnurk (of erger) van een medepelgrim.
We mochten alles gebruiken wat er in de koelkast stond en dus aten we voor ontbijt brood met bruine, een beetje zoete geitenkaas en een kaas zonder enige smaak.
Die kwam dus niet op ons boodschappenlijstje.
Nadat we het huis hadden afgesloten en de sleutel verstopt onder een steen van de trap, liepen we weer naar de Stafkirke waar we net niet op tijd waren want er kwam net een grote tourincar aan met toeristen die zich al snel over de begraafplaats verspreidden.
De kerk was echter nog gesloten en naar later bleek ging die vanmorgen ook niet open ivm een begrafenis.
Richting Ringebu ging het waar we bij de bakker een lekkere kop koffie dronken met iets lekkers erbij.
Sieb had een rozijnenbol van wel 15cm doorsnee, hij liet ‘m in plakken snijden zodat we er tussen de middag ook nog van konden genieten.
Ik had een lekkere koek met honing en walnoten die in een keer op ging bij een goede kop koffie.
De bakker was in een oud huis gehuisvest, we stapten zeker een eeuw terug in de tijd.
In de kleine hoofdstraat van Ringebu stonden een paar mooi opgeknapte monumentale panden en een enorme kaasschaaf van misschien wel 5m. hoog.
Ja, om even iets recht te zetten, de kaasschaaf is hier in Ringebu door een Noor uitgevonden en dus niet door een Nederlander.
Vandaag was het een heerlijke wandeling, het Gudbrandsdal was hier glooiend zonder al te veel klimmen en/of dalen.
We namen ruim de tijd om overal van te genieten want we liepen vandaag ongeveer 20km.
We aten onze lunch naast een waterval, het water uit de rivier moest zich op dat punt door een nauwe spleet persen wat met veel geluid gepaard ging en een geweldig schouwspel was.
Na de boterhammen was het nog twee uur lopen naar het Pelgrimscentrum in Hundorp.
Aanvankelijk was het een heerlijk stuk door het bos maar ineens was daar de E6 die we over moesten steken, de vangrail over klimmen om aan de andere kant van de weg de tocht te vervolgen.
De E6 is hier tweebaans maar toch, prettig was anders maar anders was er niet.
De herrie van de auto’s was vreselijk na de stilte die we de uren daarvoor hadden ervaren.
Na zeker 1,5km. langs de weg te hebben gelopen was daar ons onderkomen, gelukkig.
We hebben een tweepersoons kamer dus geen last van gesnurk (of erger) van een medepelgrim.
28 juni Camping Mageli in Tretten naar Ringebu Kirke. verslag Siebren
Om zeven uur waren we wakker.
De rugzak woog een stuk minder.
Had zoveel mogelijk overtollige zaken weggegooid .
Vooral van het karretje wat ik nog dacht te kunnen gebruiken.
Ontbijten en weg zijn we weer.
Dat is leuk de receptie is open .
Even kijken of er wat lekkers is voor bij de koffie.
En er is koffie ook voor bij een bakkie en een muesli reep voor de koffie van tien uur.
Nu echt op pad .
Het pad zoeken waar we gestopt waren gisteren.
Gauw gevonden.
Maar dan de oude brug van 1700 niet gebruiken, kan instorten je gaat er op eigen risico over.
Dus over de E 6 klein stukje.
Kan me niet voorstellen dat het op de A1 zomaar een paar wandelaars uit de bosje komen om een watertje over te steken.
Dit omdat hun brug te gevaarlijk is.
Alles is goed gegaan anders had ik dit niet kunnen schrijven.
Door het bos over een mooi pad.
En een pracht uitzicht over het meer.
Windstil zodat de bergen van de overzijde van het dal in het water spiegelen.
En het werd steeds mooier hoe hoger we kwamen.
Maar als je omhoog gaat moet je ook weer eens naar beneden.
Nou hier zat er een in, die je graag op je gat zittend zou afdalen zoooo stijl.
Ook dat lukte ons vasthoudend aan bomen en takken.
Heerlijk gelopen best veel asfalt maar gelukkig minder warm dan gisteren.
Aan de overzijde ontwaarden wij een ski afdaling van de olympische spelen van 1994.
In Favang boodschappen gedaan.
Daar zijn nog putdeksels die aan de spelen herinneren.
De route weer opzoeken langs de rivier dus opzoek naar een wandelbordje.
Volgen deze maar, was wel van een andere route maar toch.
Na het nemen van een stijle helling van 75 meter, echt stijl, was een brug.
Met daaronder een flink watertje met waterval.
We kwamen ook nog onder een stalen buis door gemaakt van platen ijzer die aan elkaar waren geklonken .
Mooi stukje vakmanschap uit de oude doos.
Nog 7 km naar de slaapplaats .
En wat voor kilometers niet voor de poes veel heel veel omhoog.
En met een rugzak extra zwaar van de boodschappen valt dat niet mee.
Denk nou niet dat afdalen dan veel makkelijker is.
Dat is zelfs nog zwaarder zeker voor de knieën.
Op het vlakke is eigenlijk het lekkerste .
Aangekomen bij de Stafkirke van Ringebu zat het er bijna op.
Was onderwijl wel 16.45 uur.
De kerk was open daar hoopten we al op.
Na een stempel in onze papieren wilden we graag de kerk van binnen zien.
Daar was nog precies een kwartier voor , voor ons genoeg.
Door de wind stond de kerk aan alle kanten te kraken en dat doe hij dus al sinds begin 1200 en staan als een huis.
Wat een techniek met hout .
Naar de slaapplaats, die bleek een stukje terug lopen te zijn.
Niemand thuis wel een heel grote sleutel in het slot.
Even de eigenaar gebeld.
Met vijf minuten was hij er.
Kregen we een hele rondleiding.
Het bleek zijn hobby huis .
Met zijn broer was hij er al tien jaar mee bezig.
Dit min of meer om zijn broer van de alcohol te krijgen en te houden.
Het lijkt wel een museum .
Het is helemaal ingericht naar de tijds geest van het huis.
Van iedereen krijgt hij meubels en spullen uit erfenissen.
Maar het sanitair en vaatwasser en fornuis in de keuken zijn modern en prakties.
De wind is ook gaan opsteken en er klapperden een paar dakplaten op de schuur, die heb ik maar even vastgezet.
Zo en nu slapen, we zullen wel weer vroeg wakker worden.
Kunnen we weer lekker verder wandelen.
Gelukkig is de rugzak nu wat lichter het avond-eten is er uit.
Groet Siebren
De rugzak woog een stuk minder.
Had zoveel mogelijk overtollige zaken weggegooid .
Vooral van het karretje wat ik nog dacht te kunnen gebruiken.
Ontbijten en weg zijn we weer.
Dat is leuk de receptie is open .
Even kijken of er wat lekkers is voor bij de koffie.
En er is koffie ook voor bij een bakkie en een muesli reep voor de koffie van tien uur.
Nu echt op pad .
Het pad zoeken waar we gestopt waren gisteren.
Gauw gevonden.
Maar dan de oude brug van 1700 niet gebruiken, kan instorten je gaat er op eigen risico over.
Dus over de E 6 klein stukje.
Kan me niet voorstellen dat het op de A1 zomaar een paar wandelaars uit de bosje komen om een watertje over te steken.
Dit omdat hun brug te gevaarlijk is.
Alles is goed gegaan anders had ik dit niet kunnen schrijven.
Door het bos over een mooi pad.
En een pracht uitzicht over het meer.
Windstil zodat de bergen van de overzijde van het dal in het water spiegelen.
En het werd steeds mooier hoe hoger we kwamen.
Maar als je omhoog gaat moet je ook weer eens naar beneden.
Nou hier zat er een in, die je graag op je gat zittend zou afdalen zoooo stijl.
Ook dat lukte ons vasthoudend aan bomen en takken.
Heerlijk gelopen best veel asfalt maar gelukkig minder warm dan gisteren.
Aan de overzijde ontwaarden wij een ski afdaling van de olympische spelen van 1994.
In Favang boodschappen gedaan.
Daar zijn nog putdeksels die aan de spelen herinneren.
De route weer opzoeken langs de rivier dus opzoek naar een wandelbordje.
Volgen deze maar, was wel van een andere route maar toch.
Na het nemen van een stijle helling van 75 meter, echt stijl, was een brug.
Met daaronder een flink watertje met waterval.
We kwamen ook nog onder een stalen buis door gemaakt van platen ijzer die aan elkaar waren geklonken .
Mooi stukje vakmanschap uit de oude doos.
Nog 7 km naar de slaapplaats .
En wat voor kilometers niet voor de poes veel heel veel omhoog.
En met een rugzak extra zwaar van de boodschappen valt dat niet mee.
Denk nou niet dat afdalen dan veel makkelijker is.
Dat is zelfs nog zwaarder zeker voor de knieën.
Op het vlakke is eigenlijk het lekkerste .
Aangekomen bij de Stafkirke van Ringebu zat het er bijna op.
Was onderwijl wel 16.45 uur.
De kerk was open daar hoopten we al op.
Na een stempel in onze papieren wilden we graag de kerk van binnen zien.
Daar was nog precies een kwartier voor , voor ons genoeg.
Door de wind stond de kerk aan alle kanten te kraken en dat doe hij dus al sinds begin 1200 en staan als een huis.
Wat een techniek met hout .
Naar de slaapplaats, die bleek een stukje terug lopen te zijn.
Niemand thuis wel een heel grote sleutel in het slot.
Even de eigenaar gebeld.
Met vijf minuten was hij er.
Kregen we een hele rondleiding.
Het bleek zijn hobby huis .
Met zijn broer was hij er al tien jaar mee bezig.
Dit min of meer om zijn broer van de alcohol te krijgen en te houden.
Het lijkt wel een museum .
Het is helemaal ingericht naar de tijds geest van het huis.
Van iedereen krijgt hij meubels en spullen uit erfenissen.
Maar het sanitair en vaatwasser en fornuis in de keuken zijn modern en prakties.
De wind is ook gaan opsteken en er klapperden een paar dakplaten op de schuur, die heb ik maar even vastgezet.
Zo en nu slapen, we zullen wel weer vroeg wakker worden.
Kunnen we weer lekker verder wandelen.
Gelukkig is de rugzak nu wat lichter het avond-eten is er uit.
Groet Siebren
Abonneren op:
Posts (Atom)