vrijdag 26 juli 2019
Het dieet
Hallo hallo lieve Blogspot lezers daar ben ik weer.
Chris heeft al verklapt dat er geen statistieken komen.
Maar ik hoor net dat die het meest gelezen werden in de vorige blogs .
Ik neem het in overweging.
Maar nu dan een ons dieet gedurende de tocht.
s’Morgens hebben we meestal brood zeker als we helemaal voor ons zelf zorgen.
Dat is dan af en toe vers meestal van een dag of wat oud.
Dat is dan op de rugzak ook al die dagen vervoerd.
Niet het brood dat we zorgvuldig bewaard hebben in de diepvries zo dat het lekker te eten is.
Daar eten we kaas op we hebben een kaasschaaf ( een Noorse uitvinding door een timmerman uitgevonden op basis van de houtschaaf) en een stuk kaas van een kilo.
Die gaat zeker een week mee en ook niet gekoeld gaat zeker een paar dagen duren voor die op is.
Overdag gaat zo lekker zweten en word dan best een beetje zacht.
Maar dat blijft toch best te haggelen we moeten wel.😊
De koffie
Die zetten we zelf met een gasbrandertje.
Daar zoeken we een mooi plekje voor .
Dat houd in dat we roepen koffie en dan alle bij uit kijken naar zo,n plekje.
Zijn we net bij de supermarkt geweest dan hebben een chocolade muffin of een heerlijk chocolade taartje.
Dat taartje is wel het summum het is bijna vloeibaar.
De lunch is weer dat brood van een aantal dagen terug.
Als we het echt een heel bijzondere van maken hebben we een eitje de avond van te voren hebben gebakken tussen het brood gestopt.
Komen we op tijd langs een supermarkt komen hebben we Kulturmjølk.
En dat is lekker het lijkt op karnemelk .
Als de voorraden op zijn dan word het bouillon.
s,midags
Is het een chocomelk met een stukje chocola.
Dat is in het begin kant en klaar geweest maar de laatste weken poeder .
Dat laatste scheelt gewicht.
En dat gaat echt tellen de grammetjes.
Het diner.
Ja nu komen we bij het hoogte punt van de dag.
Bij een beetje massel zijn we net bij de supermarkt geweest.
Dan hebben we net de boodschappen bij ons gestoken.
Ongeveer een kilootje of 4 en dat merken we meteen.
De rugzak lijkt dan wel 10 kg zwaarder .
Maar het is regelmatig voorgekomen dat we een supermarkt alleen aan het begin tegen komen.
Dan lopen we de hele dag er mee rond.
Maar na een poosje weet je niet beter.
Ja wat eten we voor het diner.
Het is meestal diepvries .
Er zijn heel hier veel verschillende en ze zijn erg goed.
Pasta Carbonara ,Pasta bolognese, Pasta Funghi,
Pasta met Kip.
En van de Aziatische keuke.
Rijst met groene of gele Kerry.
En mie met van alles.
En het toppunt van alles was toch wel die keer dat we Lijf Molin tegen het lijf liepen.
Toen hadden we Elanden biefstuk met paddestoelen room dat was echt het toppunt.
Zo lieve blogger dit was ons dieet deze expeditie .
Was fijn om dit alles voor jullie te mogen schrijven .
Tot de volgende keer volgend jaar zal dat zijn .
Er komen nog foto,s van het dieet.
Chris heeft al verklapt dat er geen statistieken komen.
Maar ik hoor net dat die het meest gelezen werden in de vorige blogs .
Ik neem het in overweging.
Maar nu dan een ons dieet gedurende de tocht.
s’Morgens hebben we meestal brood zeker als we helemaal voor ons zelf zorgen.
Dat is dan af en toe vers meestal van een dag of wat oud.
Dat is dan op de rugzak ook al die dagen vervoerd.
Niet het brood dat we zorgvuldig bewaard hebben in de diepvries zo dat het lekker te eten is.
Daar eten we kaas op we hebben een kaasschaaf ( een Noorse uitvinding door een timmerman uitgevonden op basis van de houtschaaf) en een stuk kaas van een kilo.
Die gaat zeker een week mee en ook niet gekoeld gaat zeker een paar dagen duren voor die op is.
Overdag gaat zo lekker zweten en word dan best een beetje zacht.
Maar dat blijft toch best te haggelen we moeten wel.😊
De koffie
Die zetten we zelf met een gasbrandertje.
Daar zoeken we een mooi plekje voor .
Dat houd in dat we roepen koffie en dan alle bij uit kijken naar zo,n plekje.
Zijn we net bij de supermarkt geweest dan hebben een chocolade muffin of een heerlijk chocolade taartje.
Dat taartje is wel het summum het is bijna vloeibaar.
De lunch is weer dat brood van een aantal dagen terug.
Als we het echt een heel bijzondere van maken hebben we een eitje de avond van te voren hebben gebakken tussen het brood gestopt.
Komen we op tijd langs een supermarkt komen hebben we Kulturmjølk.
En dat is lekker het lijkt op karnemelk .
Als de voorraden op zijn dan word het bouillon.
s,midags
Is het een chocomelk met een stukje chocola.
Dat is in het begin kant en klaar geweest maar de laatste weken poeder .
Dat laatste scheelt gewicht.
En dat gaat echt tellen de grammetjes.
Het diner.
Ja nu komen we bij het hoogte punt van de dag.
Bij een beetje massel zijn we net bij de supermarkt geweest.
Dan hebben we net de boodschappen bij ons gestoken.
Ongeveer een kilootje of 4 en dat merken we meteen.
De rugzak lijkt dan wel 10 kg zwaarder .
Maar het is regelmatig voorgekomen dat we een supermarkt alleen aan het begin tegen komen.
Dan lopen we de hele dag er mee rond.
Maar na een poosje weet je niet beter.
Ja wat eten we voor het diner.
Het is meestal diepvries .
Er zijn heel hier veel verschillende en ze zijn erg goed.
Pasta Carbonara ,Pasta bolognese, Pasta Funghi,
Pasta met Kip.
En van de Aziatische keuke.
Rijst met groene of gele Kerry.
En mie met van alles.
En het toppunt van alles was toch wel die keer dat we Lijf Molin tegen het lijf liepen.
Toen hadden we Elanden biefstuk met paddestoelen room dat was echt het toppunt.
Zo lieve blogger dit was ons dieet deze expeditie .
Was fijn om dit alles voor jullie te mogen schrijven .
Tot de volgende keer volgend jaar zal dat zijn .
Er komen nog foto,s van het dieet.
dinsdag 23 juli 2019
Tot besluit
Na een nachtje tussen de witte lakens geslapen te hebben stonden we vanmorgen op tijd op, waarvoor eigenlijk?
Vandaag hadden we een dagje rust maar na bijna vier weken elke dag op tijd opgestaan te zijn, zat de klok van 7.00uur in ons hoofd.
En zo kwam het dat we, met nog een aantal vroege vogels, om 7.30uur aan het ontbijt zaten.
We overpeinsden onze tocht.
Geen statistieken dit keer, Sieb gaat een stukje schrijven over onze maaltijden :-)
Maar waar hadden we van genoten, welk adres waar we hadden overnacht was ons bijgebleven, wat viel tegen, welke mensen hadden we ontmoet die echt iets toevoegde aan de ruim 600km lopen en wat hadden we vergeten te schrijven in ons blog ?
Om met het laatste te beginnen, het is heel moeilijk om te verwoorden wat je meemaakt, wat een uitzicht met je doet, waarom de ene ontmoeting wel bijzonder is en de ander vrijwel meteen uit je gedachten is.
Gedurende de wandeling veranderd er ook het nodige in je hoofd.
De eerste week had ik last van mijn voeten, ik had een paar blaren die met blarenpleisters prima te behandelen waren.
De rugzak die niet lekker wilde zitten wat ik ook met de afstellingen deed.
De tweede week waren die dingetjes verleden tijd en kwam het nadenken, overpeinzen en beoordelen van veel dingen die me bezighielden.
Gelukkig kwam ook daar een eind aan waarna ik de andere weken heerlijk liep met oog voor de natuur en het landschap waar we doorheen liepen.
De natuur was geweldig, langs de weg stonden negen van de tien keer wilde bloemen te bloeien, floten vogeltjes, zagen we drie keer een eland, een keer een rendier en wat hertjes die harder van ons schrokken dan wij van hun.
Een Noor vertelde dat er meer elanden waren geweest die ons gezien hadden dan dat wij elanden hadden gezien :-)
Het landschap was in Zweden heel anders dan in Noorwegen.
Waar we in Zweden langs tal van meren en riviertjes hadden gelopen, was het in Noorwegen pittig stijgen en dalen over het oude gebergte waar Noorwegen vol mee staat.
In het begin van onze tocht stonden de meeste fruitbomen en struiken in bloei maar na vier weken konden we ons tegoed doen aan bosbessen, bergbramen, aalbessen en frambozen.
Omdat Zweden en Noorwegen geen euro’s hebben, gingen we in Sundsvall geld wisselen bij de bank, €800.= , daar zouden we een heel eind mee komen.
Waar we konden pinden we maar de meeste onderkomens wilden contant geld.
Wat schetste onze verbazing bij het eerste onderkomen: hadden ze ons bij de bank Noors geld gegeven ipv Zweeds, we snapten er niets van.
Gelukkig hadden we in Stockholm wat geld uit de flappentap opgenomen waar we mee konden betalen waardoor we niet in de problemen kwamen.
Dan het eten, dat was echt wel een dingetje omdat we soms dagen geen supermarkt tegenkwamen en dus logistiek goed bezig moesten zijn om niet zonder voedsel te zitten.
Daarbij kwam dat ik na een paar dagen iets miste maar ik wist niet wat.
Het gevoel had geen betrekking op wat ik bij me had maar meer op wat iets wat ik niet zag, tegenkwam, ervoer, kortom, iets ongrijpbaars.
De slaapplaatsen waar allemaal prima op eentje na: een hutje op een camping waar we bang waren door de vloer te zullen zakken.
Waar we gingen voor absolute stilte kwamen we terecht in de prachtig verbouwde blokhut van Geert in “the middle of nowhere”.
Toen we doodmoe waren door de afstand en de warmte vonden we onderdak bij een sportleraar die in zijn vrije tijd een houten tuinhuis had gebouwd.
Hij had zelf de dennen gezaagd, over de sneeuw en het ijs naar zijn tuin vervoerd met een arrenslee om daar alles op maat te zagen en in elkaar te zetten.
Na dat verhaal konden wij niet anders dan met diepe bewondering rondkijken en zo onze vermoeidheid vergeten.
We verbleven op bijzondere plaatsen waar Zweden of Noren zich inzetten voor ons als Pelgrim : een ecologische boerderij, een parochiehuis, omgebouwde voorraadschuren, tuinhuisjes, een boerderij uit de Middeleeuwen met een indrukwekkende geschiedenis, een museum, een hotel voor Bankiers, een woonhuis, een paar keer een huisjes op een camping.
De eigenaren waren aardige mensen die in ons geïnteresseerd waren en moeite deden het ons naar de zin te maken.
Met menigeen hebben we fijne gesprekken gehad variërend van politiek tot meer persoonlijke dingen, het bleef altijd gelijkwaardig.
Wat enorm was tegengevallen waren de lange stukken die we over asfalt moesten lopen, langs drukke wegen waar wel rekening met ons werd gehouden maar waar we constant op onze hoede waren en last hadden van de herrie van de auto’s.
Vaak probeerden via de app een alternatief te verzinnen maar meestal lukte dat niet.
Zeker als het warm was en aan het eind van een lange wandeldag was het geen pretje.
Daartegenover stonden de prachtige paden door de bossen, door het moeras, over de bergen, langs alle meren en de kleine dorpjes.
De verhouding asfalt - natuur was ongeveer 20% - 80%.
Er zaten ook verharde wegen tussen waar nauwelijks auto’s kwamen, we liepen dan een stuk relaxter.
Contact met mede Pelgrims was er zeker :-)
Neem nou Cora en Richard uit Ridderkerk of Mireille uit Canada, dat waren leuke en gezellige mensen waar we het prima mee konden vinden.
Om eerlijk te zijn, zijn we helemaal niet zoveel wandelaars tegen gekomen.
De eerste was Eva uit Duitsland daarna Gitta en Peter uit Nederland gevolgd door nog twee Nederlanders Freek en zijn zus.
Bij een onderkomen ontmoetten we een Koreaanse die in Trondheim woonde met een vriendin die een paar dagen meeliep.
Bij de waterval van Tannforsen deelden we het Pelgrimsonderkomen met een Finse die we onderweg regelmatig tegenkwamen.
In Noorwegen kwamen we twee fietsende Duitsers tegen met een baby.
Zij zaten ons af en toe in het vaarwater want ze sliepen op dezelfde plaatsen als wij. Omdat zij fietsten waren ze altijd eerder op de plaats van bestemming waardoor wij tot tweemaal toe een ander onderkomen kregen dan wat we geboekt hadden.
Op een smal pad kwamen we een Italiaan op de fiets tegen die vanuit Oslo naar Sundsvall fietste, volgens nam hij de wandel- ipv de fietspaden.
Een haast onmogelijke bezigheid :-)
Na een dikke twee weken passeerden we de grens met Noorwegen.
Een natuurlijkere grens kun je je haast niet voorstellen: ineens waren daar de afgestompte kale bergen, de enorme akkers met wuivend graan met daartussen altijd een rode boerderij, de stijle hellingen waar we op en af moesten zien te komen, het moeras en de enorme keien.
En toen wist ik wat ik al vanaf het begin van de vakantie had gemist: het ruige landschap van Noorwegen!
Ineens klopte het plaatje met wat ik in mijn hoofd had, ik genoot, dit was waar ik naar uit had gekeken en het kon me niet lang genoeg duren.
Ik kan nog wel even doorgaan met hoe we deze vakantie hebben beleefd maar daar gaan we niemand mee vervelen.
Morgen gaan we met de trein naar Kongsvoll om van daaruit twee dagen over Dovrefjell te trekken richting Oppdal waar we dan nog een paar dagen op de camping blijven om uit te rusten van vier weken wandelen :-)
Vandaag hadden we een dagje rust maar na bijna vier weken elke dag op tijd opgestaan te zijn, zat de klok van 7.00uur in ons hoofd.
En zo kwam het dat we, met nog een aantal vroege vogels, om 7.30uur aan het ontbijt zaten.
We overpeinsden onze tocht.
Geen statistieken dit keer, Sieb gaat een stukje schrijven over onze maaltijden :-)
Maar waar hadden we van genoten, welk adres waar we hadden overnacht was ons bijgebleven, wat viel tegen, welke mensen hadden we ontmoet die echt iets toevoegde aan de ruim 600km lopen en wat hadden we vergeten te schrijven in ons blog ?
Om met het laatste te beginnen, het is heel moeilijk om te verwoorden wat je meemaakt, wat een uitzicht met je doet, waarom de ene ontmoeting wel bijzonder is en de ander vrijwel meteen uit je gedachten is.
Gedurende de wandeling veranderd er ook het nodige in je hoofd.
De eerste week had ik last van mijn voeten, ik had een paar blaren die met blarenpleisters prima te behandelen waren.
De rugzak die niet lekker wilde zitten wat ik ook met de afstellingen deed.
De tweede week waren die dingetjes verleden tijd en kwam het nadenken, overpeinzen en beoordelen van veel dingen die me bezighielden.
Gelukkig kwam ook daar een eind aan waarna ik de andere weken heerlijk liep met oog voor de natuur en het landschap waar we doorheen liepen.
De natuur was geweldig, langs de weg stonden negen van de tien keer wilde bloemen te bloeien, floten vogeltjes, zagen we drie keer een eland, een keer een rendier en wat hertjes die harder van ons schrokken dan wij van hun.
Een Noor vertelde dat er meer elanden waren geweest die ons gezien hadden dan dat wij elanden hadden gezien :-)
Het landschap was in Zweden heel anders dan in Noorwegen.
Waar we in Zweden langs tal van meren en riviertjes hadden gelopen, was het in Noorwegen pittig stijgen en dalen over het oude gebergte waar Noorwegen vol mee staat.
In het begin van onze tocht stonden de meeste fruitbomen en struiken in bloei maar na vier weken konden we ons tegoed doen aan bosbessen, bergbramen, aalbessen en frambozen.
Omdat Zweden en Noorwegen geen euro’s hebben, gingen we in Sundsvall geld wisselen bij de bank, €800.= , daar zouden we een heel eind mee komen.
Waar we konden pinden we maar de meeste onderkomens wilden contant geld.
Wat schetste onze verbazing bij het eerste onderkomen: hadden ze ons bij de bank Noors geld gegeven ipv Zweeds, we snapten er niets van.
Gelukkig hadden we in Stockholm wat geld uit de flappentap opgenomen waar we mee konden betalen waardoor we niet in de problemen kwamen.
Dan het eten, dat was echt wel een dingetje omdat we soms dagen geen supermarkt tegenkwamen en dus logistiek goed bezig moesten zijn om niet zonder voedsel te zitten.
Daarbij kwam dat ik na een paar dagen iets miste maar ik wist niet wat.
Het gevoel had geen betrekking op wat ik bij me had maar meer op wat iets wat ik niet zag, tegenkwam, ervoer, kortom, iets ongrijpbaars.
De slaapplaatsen waar allemaal prima op eentje na: een hutje op een camping waar we bang waren door de vloer te zullen zakken.
Waar we gingen voor absolute stilte kwamen we terecht in de prachtig verbouwde blokhut van Geert in “the middle of nowhere”.
Toen we doodmoe waren door de afstand en de warmte vonden we onderdak bij een sportleraar die in zijn vrije tijd een houten tuinhuis had gebouwd.
Hij had zelf de dennen gezaagd, over de sneeuw en het ijs naar zijn tuin vervoerd met een arrenslee om daar alles op maat te zagen en in elkaar te zetten.
Na dat verhaal konden wij niet anders dan met diepe bewondering rondkijken en zo onze vermoeidheid vergeten.
We verbleven op bijzondere plaatsen waar Zweden of Noren zich inzetten voor ons als Pelgrim : een ecologische boerderij, een parochiehuis, omgebouwde voorraadschuren, tuinhuisjes, een boerderij uit de Middeleeuwen met een indrukwekkende geschiedenis, een museum, een hotel voor Bankiers, een woonhuis, een paar keer een huisjes op een camping.
De eigenaren waren aardige mensen die in ons geïnteresseerd waren en moeite deden het ons naar de zin te maken.
Met menigeen hebben we fijne gesprekken gehad variërend van politiek tot meer persoonlijke dingen, het bleef altijd gelijkwaardig.
Wat enorm was tegengevallen waren de lange stukken die we over asfalt moesten lopen, langs drukke wegen waar wel rekening met ons werd gehouden maar waar we constant op onze hoede waren en last hadden van de herrie van de auto’s.
Vaak probeerden via de app een alternatief te verzinnen maar meestal lukte dat niet.
Zeker als het warm was en aan het eind van een lange wandeldag was het geen pretje.
Daartegenover stonden de prachtige paden door de bossen, door het moeras, over de bergen, langs alle meren en de kleine dorpjes.
De verhouding asfalt - natuur was ongeveer 20% - 80%.
Er zaten ook verharde wegen tussen waar nauwelijks auto’s kwamen, we liepen dan een stuk relaxter.
Contact met mede Pelgrims was er zeker :-)
Neem nou Cora en Richard uit Ridderkerk of Mireille uit Canada, dat waren leuke en gezellige mensen waar we het prima mee konden vinden.
Om eerlijk te zijn, zijn we helemaal niet zoveel wandelaars tegen gekomen.
De eerste was Eva uit Duitsland daarna Gitta en Peter uit Nederland gevolgd door nog twee Nederlanders Freek en zijn zus.
Bij een onderkomen ontmoetten we een Koreaanse die in Trondheim woonde met een vriendin die een paar dagen meeliep.
Bij de waterval van Tannforsen deelden we het Pelgrimsonderkomen met een Finse die we onderweg regelmatig tegenkwamen.
In Noorwegen kwamen we twee fietsende Duitsers tegen met een baby.
Zij zaten ons af en toe in het vaarwater want ze sliepen op dezelfde plaatsen als wij. Omdat zij fietsten waren ze altijd eerder op de plaats van bestemming waardoor wij tot tweemaal toe een ander onderkomen kregen dan wat we geboekt hadden.
Op een smal pad kwamen we een Italiaan op de fiets tegen die vanuit Oslo naar Sundsvall fietste, volgens nam hij de wandel- ipv de fietspaden.
Een haast onmogelijke bezigheid :-)
Na een dikke twee weken passeerden we de grens met Noorwegen.
Een natuurlijkere grens kun je je haast niet voorstellen: ineens waren daar de afgestompte kale bergen, de enorme akkers met wuivend graan met daartussen altijd een rode boerderij, de stijle hellingen waar we op en af moesten zien te komen, het moeras en de enorme keien.
En toen wist ik wat ik al vanaf het begin van de vakantie had gemist: het ruige landschap van Noorwegen!
Ineens klopte het plaatje met wat ik in mijn hoofd had, ik genoot, dit was waar ik naar uit had gekeken en het kon me niet lang genoeg duren.
Ik kan nog wel even doorgaan met hoe we deze vakantie hebben beleefd maar daar gaan we niemand mee vervelen.
Morgen gaan we met de trein naar Kongsvoll om van daaruit twee dagen over Dovrefjell te trekken richting Oppdal waar we dan nog een paar dagen op de camping blijven om uit te rusten van vier weken wandelen :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)