Foto’s 14 juli

 

Chioggia - Venetië

 Vannacht hoorden we de vissersboten uitvaren en niet veel later begonnen de diverse vogels aan hun hoogste lied behalve de meeuwen die overschreeuwden alles.

We stonden op en even voor acht uur begonnen we aan de laatste 60km naar Venetië.
Het eerste stuk was een prachtig fietspad over de oude stadsmuren van Chioggia.
Toen onderlangs de lagune waarin Venetië ligt, het leek op onderlangs het IJsselmeer fietsen.
We zagen een groep ibissen in het water en in de lucht een zwerm vogels die we te laat herkenden als flamingo’s, langgerekte roze vogels, wat een pracht gezicht.
We dronken koffie en kregen er van de uitbater een glaasje limoncello bij :-)
Daarna in een rechte lijn (ondanks de drank) noordwaarts.
Helaas was dat een weg waar ook vrachtverkeer overheen reed al was het dan met 70km per uur.
We besloten een alternatief te proberen.
Vanaf de weg hadden we een mooi pad gezien in het bos en via de app uitgevogeld hoe we er moesten komen.
Helaas, na een paar kilometer bleek de weg in het bos privé te zijn.
Wij weer terug.
Op de app zagen we dat er na 5km op de doorgaande weg een zijweg met een bruggetje was en we aan de andere kant verder konden fietsen.
Er stond wel een bord dat de weg dood zou lopen maar dat gold meestal niet voor fietsers.
Het was een vreemd pad want het onkruid kwam op veel plaatsen door de asfaltlaag heen in de vorm van doorgeschoten struikjes en gras.
Na flink wat kilometers liep dit pad dus echt dood, het eindigde bij een sluizencomplex en ging wel door maar meer voor landbouwvoertuigen, het struikgewas stond 50cm hoog.
Tuurlijk hadden we terug kunnen gaan maar we kozen voor het “hazenpad”.
Het was heel avontuurlijk in de letterlijke zin dan :-)
Vlinders in de kleuren blauw, geel en oranje, libelles in alle soorten en maten van spillepoten tot zwaargewichten, hele zwermen witte reigers die wegvlogen vanuit bomen als wij langskwamen, overal uit het riet het gezang van vogeltjes 
en heel veel soorten bloeiende planten.
Het was een feest om er tussendoor te rijden. 
In een klein dorpje aten we de daghap en na zo’n 15km bereikten we de camping aan het eind van een doodlopende weg.
We kijken uit over Venetië en de boot erheen vertrekt morgenochtend om 8.00 vanaf de camping.
Op het moment regent het maar vanaf vanavond  is er droog weer voorspeld.

Bosco Mesola - Chioggia

 Na een nacht met op de achtergrond het voortrazende verkeer stonden we om 6.30 op en zaten we om 8.00 op de fiets.

Het was een kort stukje van iets meer dan 40km.
We slingerden om de doorgaande weg heen over landelijke weggetjes, kleine dorpjes en langs het bos en af en toe toch die doorgaande weg vanwege de kanalen maar ook voor de rivier de Po.
Het was een brug van zeker een kilometer lang.
Niet alleen de Po stroomde er onderdoor maar links en rechts van het water, voor ons het eerste stuk en het laatste stuk brug,  was moeras.
De wind van gisteren was gaan liggen en dus tuften we op eigen kracht noordwaarts.
We kwamen om 13.00 in Chioggia aan en hadden de keus uit 18 campings:-)
Het meisje bij de VVV kon ons niet wijzer maken maar al gauw bleek dat hoe meer we bij het centrum vandaan fietsten de campings rustiger waren.
Uiteindelijk hebben we de tent bij Grande Italia opgezet.
Na het eten zijn we naar het oude centrum gelopen wat veel gelijkenis vertoont met Venetië, veel bruggetjes en boten.
Ook de huizen vertoonden overeenkomsten, heerlijk om alvast een klein voorproefje te krijgen voor overmorgen.
Morgen is het nog 60km fietsten naar een camping net onder Venetië en zaterdag gaan we genieten van deze mooie stad.

Ravenna - Bosco Mesola

 We kunnen Venetië al ruiken:-)

Vandaag fietsten we ruim 70km zo dicht mogelijk langs de kust.
Een heel andere kust dan die wij kennen, geen duinen maar bossen en dorpen, ellenlange boulevards met het ene restaurant na het andere en overal een stuk fietspad.
Aan deze kust, de Adriatische kust, bestaat het strand net als bij ons uit schelpenzand terwijl het strand aan de Middellandse kust bestond uit rotsblokken waar de Italianen op lagen te zonnen.
Aan deze kant van het land is zonnen echt een cultuur, de meeste Italianen lopen bruin gebrand te flaneren op de boulevard of op het strand, “Kijk mij eens bruin zijn”
Wij dronken op een terrasje op het strand koffie en gingen verder richting noorden.
Vandaag ging het goed, het was droog, door de regen van gisteren was de temperatuur met maar liefst 10 graden gedaald van 38 naar 28 graden en tot slot kwam de wind uit het zuid westen en hadden we dus meewind!
Op het asfalt schoot dat flink op maar we hadden een fietsroute gevonden van Ravenna naar Venetië die door het bos, langs het strand, langs de lagune en over B-weggetjes ging.
We waren er heel blij mee want het verkeer in Italië houdt graag alleen rekening met zichzelf en zelfs Italiaanse fietsers en wandelaars doen daar enthousiast aan mee.
Het vele water om ons heen had een grote aantrekkingskracht op vogels.
Gisteren hadden wulpen, witte reigers en lepelaars gezien en vanmorgen zagen we roze flamingo’s die al het lekkers uit het water visten.
Het vele water stond met elkaar in verbinding dmv kanalen die gegraven waren vanuit zee.
Om naar het noorden te komen moesten wij regelmatig een stuk omfietsen omdat een stuk landinwaarts een brug over een kanaal was aangelegd en zo slingerden we lekker van het strand naar het land en andersom.
Over het greffel en de dennennaalden fietsten we heerlijk rustig van dorpje naar dorpje.
We lunchten op het strand en kwamen via het bos en een landweggetje aan in Bosco Mesola waar een camping is waar alleen een paar caravans staan.
Plek in overvloed!
Morgen is het nog 35km naar “klein Venetië, Chioggia waar we vroeg in de middag aankomen en het dorpje kunnen bekijken.
Vrijdag fietsen we de laatste 62km naar Venetië waar we twee nachten op de camping blijven staan om ons nog een keer in deze stad onder te dompelen...

Op Staan

 Opstaan is om verder te gaan. 

Opstaan is om verdere gaan. 

Opstaan om naar Pompei te gaan.

 Opstaan om door Napels te gaan 

Opstaan om op de fiets door Rome te gaan. 

Opstaan is iets wat je doet om door gaan 

Opstaan is niet om stil te blijven staan

Opstaan om steeds maar door te blijven gaan. 

Foto’s 13 juli

 

Cesenatico - Ravenna

Vannacht dachten we dat we verplaatst waren naar de Sahara.

We hadden de tent op een plek neer mogen zetten waar nog geen grasspriet groeide, er was alleen zand.

Het tentje stond in de schaduw dus daar was niets mis mee maar toen we rond 22.00 naar bed wilden was het wel zo vreselijk benauwd dat we de tent uitdreven.

Alles wat uit kon ging uit, de zijden lakenzakken waar ons nog te warm en slapen lukte nauwelijks.

Gelukkig kwam er ergens in de nacht een briesje opzetten en vielen we in slaap.

Vandaag fietsten we 40 km naar Ravenna wat in de Povlakte ligt en zodoende waanden we ons even in Nederland.

Italië, een land van tegenstellingen :-)

Via het vissersdorpje Cérvia kwamen we op het fietspad naar Ravenna terecht.

Heerlijk langs het water waar allemaal vissershutten stonden met de netten hangend boven het water.

We fietsten door een natuurgebied met moeras, bos en een enorm meer waar we een lepelaar zagen vanuit een uitkijktoren.

De bomen bleken bijzondere sparren te zijn, paraplusparren vanwege hun uitwaaierende kroon.

Na 25km fietspad kwamen we aan in Classe, een dorp met een ongelofelijk mooie basiliek: 13.30 open.

Om de volgende drie kwartier door te komen, nestelden we ons op het terras van een restaurantje en genoten voor het eerst van een “daghap”.

Sieb pasta met ragout en ik kussentjes gevuld met ricotta, helemaal goed, 13.30 klaar :-)

Ik trok een rokje aan over mijn fietsbroek, een omslagdoek om de blote schouders en zo gingen we naar de kerk.

De buitenkant vonden wij al prachtig maar binnen was het altaargedeelte helemaal met afbeeldingen in mozaïek versierd.

Binnen in de kerk stonden twee marmeren zuilenrijen en diverse marmeren graftombes.

Er waren maar een handjevol kerkbanken en evenzoveel bezoekers.

Eenmaal buiten bleek de bewolking te zijn toegenomen, het zag er dreigend uit en in de verte hoorden we het donderen.

We fietsten naar Ravenna, wat nog maar 2 km was, en daar barstte het noodweer los.

Van onder een afdak hebben we een onderkomens gezocht en kwamen uit bij een hotel aan de route tegenover het station.

Of ze daar nou zo blij met ons waren geloof ik niet, we lieten een spoor van water na.

De fietsen mochten in de opslag, wij in een driepersoonskamer want dat was de laatste vrije kamer.

Nu, 18.00, is het net opgehouden met regenen en schijnt de zon.

Morgen gaan we vol goede moed werden over een door onszelf verzonnen route naar Venetië.

We gaan dan zoveel mogelijk langs de kust en de lagunen en hopen overmorgen in Venetië te zijn!