Foto’s 3 juli

 

3 juli Tolkamer - Groesbeek. 26.1km

Ze zeggen wel eens dat je slechts 5 handen schudden verwijderd bent van een bekend persoon.
Vanmorgen zaten wij aan het ontbijt met een wandelaar die voor het Koningshuis werkt.
De Koning was slecht 1 hand schudden bij ons vandaan.
Maf idee eigenlijk.
Wij zijn niet Koningsgezind, zijn ook niet nieuwsgierig naar hun doen en laten wat in dit geval goed uitkwam want meer dan wat de wandelaar zijn beroep was werd er niet over gezegd.
Hij en zijn vrouw wandelen het Pieterpad in stukjes, net wanneer ze vrij zijn.
Zo lopen er legio mensen van noord naar zuid of andersom, alleen, stelletjes, vriendinnen in een groep en nee, geen mannen die samen lopen.
Degene die het pad in 1 keer lopen zijn op 1 hand te tellen.
De dag begon in Tolkamer met een royaal ontbijt waarna onze gastheer een binnendoor paadje aanraadde naar de pont die ons naar Millingen aan de Rijn zou varen.
We liepen maar een klein stukje over het asfalt of ons pad verdween in het struikgewas, langs een camping  achter een steenfabrieken langs.
In 40 minuten stonden bij de pont die nog even op zich liet wachten.
Voor de oversteek, het pontje voer 1x per uur, was veel belangstelling van wandelaars en fietsers.
Aan de overkant wilden wij koffie drinken, café gesloten.
Het was duidelijk maandag want onderweg was alle horeca dicht.
Niet dat wij dat zo erg vonden, wij vonden altijd wel mooie plekjes om zelf koffie te zetten.
Lekker uit de wind en mooie uitzichten, daar hielden wij rust :-)
Na Millingen aan de Rijn wandelden we langs weilanden met oude boerderijen die stuk voor stuk op een terp stonden.
Dat was zo gebouwd ivm de wateroverlast in dit rivierenlandschap met oude Rijngeulen.
Het pad slingerde vandaag op de grens van Nederland en Duitsland, zo liepen we door Leuth in Nederland en 10 minuten door Zyfflich in Duitsland.
Ondanks dat we de grens een paar maal overgingen, hebben we maar 1 grenspaal gezien.
We schampten Beek en toen begon de beklimming van de Duivelsberg, 76m. hoog en echt steil omhoog, er was een “trap” gemaakt om het klimmen makkelijk te maken.
Sieb had het er moeilijk mee omdat hij niet alleen zichzelf maar ook het karretje naar boven moest zien te krijgen.
Om ons heen stonden overal tamme kastanjebomen die nog door de Romeinen waren meegebracht.
Tot aan Groesbeek was het klimmen en dalen, klimmen en dalen en dat allemaal door de stuwwal van Nijmegen en een graaf die het nodig vond nog wat extra versterking aan te leggen in de vorm van “motte”, afgeplatte aarden heuvels waarvandaan hij de vijand kon zien aankomen.
Wij blij (niet dus) want zo hadden wij 4 extra heuvels vanmiddag, van die lekkere kuitenbijters en Sieb dat karretje maar achter zich aan slepend.
We kwamen langs de Canadese Erebegraafplaats met 2600 graven van soldaten die tijdens de bevrijding in ‘44 - ‘45 het leven lieten.
In Groesbeek is het Bevrijdingsmuseum over de zware gevechten van die winter.
Om half vijf kwamen we bij “ons” onderkomen aan en konden de wandelschoenen uit.

Lui zweet van Siebren

Lieve blogspot lezers daar ben ik weer ik wil weer wat met jullie te delen. 

LUI ZWEET

Als je niet tegen ranzigheid kan moet je onmiddellijk stoppen met lezen. 
Want er komt nu een verhandeling over Zweet en Plas vandaag. 
We hebben de eerste tien dagen in de verzengende hitte gelopen. 
Dronken niet echt veel onderweg. 
Maar aan het einde op de slaapplek dronk ik een paar 0,0 biertjes. 
Onderweg één keer plassen was genoeg. 
Die warme dagen stond het zweet wel een centimeter dik op de huid. 
Maar tijdens de druilige regenachtige dagen moesten we om de haverklap. 
( ik heb gewaarschuwd dat het ranzig zou worden, je kan nog stoppen. )
Het luie zweet moest er toen uit dat lukte via het zweten. 
Maar toen we nat werden van de miezer regen moesten we het via de andere mogelijkheid van ons vocht af. 
Dat is niet altijd eenvoudig. 
Je moet een geschikte plaats vinden om het kwijt te raken. 
Goed kijken dat niemand je ziet. 
Door de week is dat niet zo’n probleem. 
Maar in het weekeinde is het toch een stuk drukker. 
Ook dat is ons gelukt. 
Zo, jullie zijn weer een beetje op de hoogte van ons reilen en zeilen langs het Pieterpad. 

Lieve blogspot lezers ik hoop dat jullie ook de ranzige bijdragen kunnen waarderen. 

Groeten uit Tolkamer. 
Sieb.

Foto’s 2 juli

 

2 juli Silvolde - Tolkamer. 27.6km.

 Lekker uitgerust vertrokken we rond 9.00uur naar de Rijn.

Het Pieterpad lag dusdanig ver van waar wij hadden geslapen dat we de kaart erbij pakten en uitplozen hoe we in een rechte lijn de draad weer konden oppakken.
We liepen naar Terborg en staken na het dorp de Oude IJssel over.
Via de buitenwijk van Etten ging het 7km. over de Terborgseweg de N335 naar Zeddam.
Gelukkig dat het zondag was, er waren weinig auto’s op de weg en de auto’s die er reden hadden maar 1 doel: de kerk met na afloop een borrel in het café waarvan de deuren nu al openstonden:-)
Maar toen we in Zeddam bij de rotonde aankwamen stond de hele parkeerplaats vol met auto’s waarvan de eigenaren na een wandeling koffie dronken bij het Tolhuis.
Doel 2.
Wij gingen voor doel 2, een kop koffie op het terras waar het vol zat met fietsers.
Daaraan merkten wij wel dat het zondag was want op de paden door het Bergher Bos sprongen we regelmatig in de kant vanwege niets ontziende mountainbikers en elektrische fietsen.
Na de koffie verdwenen wij in het bos.
De zandpaden waren een verademing na het asfalt van vanmorgen.
Op een bankje, waar we uitzicht over de vallei hadden met de dorpen Stokkum, 
Lengel en ‘s Heerenberg, lunchten we.
Lekkere broodjes met ham en kaas en de eieren die we gisteren rauw hadden meegekregen en vanmorgen in de waterkoker hadden gekookt.
Al wandelend zagen we een uitkijktoren hoog boven de bomen uit maar toen we er na flink klimmen eenmaal waren, hadden we geen puf meer naar boven te gaan.
Via een steile afdaling ging het onder de A3 door en begon het klimmen opnieuw maar nu in Duitsland.
Rechts van ons was de Hohe Heide en links de Märchenberg om niet veel later in Hoch Elten aan te komen waar we een prachtig uitzicht over de vallei en de Rijn hadden.
Daarna struikelden we bijna naar beneden, zo stijl was het nog niet geweest.
Gelukkig was er een haakse bocht het spoor over zodat onze snelheid net op tijd weer stapvoets was.
De bewoners van Spijk hadden een rusttuin gemaakt langs de kant van de weg waar we even op adem konden komen, het Uutblaoshuukske.
We liepen verder langs de Rijn waar hard gewerkt werd aan overnachtings aanlegplaatsen voor boten, een enorm project.
Er stonden nog hoge stenen schoorstenen van voormalige steenfabrieken.
In Tolkamer waren allemaal terrasjes langs de Rijn waar we een lekker koud blond biertje van La Trappe dronken.
Na nog eens 10 minuten lopen kwamen we aan bij het Pomphuis waar we een kamer hadden in de B&B pal naast de Rijn.

Het milieu van de wandelkarrenman

 Dag lieve blogspot lezers daar is hij weer de Wandelkarrenman. 

Na een zeer lange etappe van 33 KM schrijft de Wandelkarrenman van uit een zeer luxueus onderkomen zijn verhaal van de dag. 
Het was vandaag heel ander weer en maar goed ook. ( daar later meer over ) 
De warmte melde zich niet wel enige lichte regen. 
Waar wij onze regenkleding niet voor aantrokken. 
Over landgoederen met zeer lange lanen echt heeeeeeel lange lanen. 
Met aan weerszijden zeer dikke eiken en of beuken. 
Daar konden de dames van adel wandelingen maken zonder bruin te worden. 
Dat is nu precies anders om 
Uitgestrekte bossen liepen wij door. 
Met omgevallen bomen en boompjes. 
Die daar al lang liggen. 
Ik kan mij van vroeger nog herinneren dat dat allemaal moest worden opgeruimd. 
Dit ivm een Boktorren probleem. 
Mag nu blijven die liggen omdat deze torren allemaal zijn verdwenen of zijn verdelgd. 
Wie het weet mag het zeggen je hoort er niets meer over. 
Er schoot mij een ander probleem van uit het verleden door het hoofd. 
We hebben toch heel veel bos verloren aan de zure regen. 
Is die ook bestreden met zeer vernuftige middelen 
Of was het allemaal flauwekul. 
Daar hoor je niemand meer over. 
Of heet dat tegen wording CO2. 
Ook deze vraag leg ik bij jullie neer lieve blogspot lezers. 
O ja ik zou nog ergens op terug komen. 
Het andere weer. 
Achteraf zijn we heel blij dat het vandaag ander weer was dan vorige week zondag. 
De temperatuur was gelukkig lager. 
Af en toe een verkoelend buitje. 
En ook een heftige bui maar toen zaten we een terras wat al 225 jaar bestaat en de 7 generatie de scepter zwaait. 
De lagere temperatuur maakte het mogelijk om van vanmorgen 09.00 uur tot 19.00 uuronderweg te zijn. 
Het lijkt wel slaven werk en dat op kerk Koti      
Lieve blogspot lezers tot de volgende keer. 
De wandel karrenman 

Sieb.

Foto’s 1juli