Regen of geen regen.
Het was heeeeeel belovend toen de gordijnen open gingen.
Vandaag ga ik een keertje schrijven, Chris heeft vrij vandaag.
Vanmorgen wakker geworden van de herrie van een verbouwing in de straat.
De bak met puin werd voor de deur gevuld, flinke stenen en gruis verdwenen erin.
Maar dat was gauw vergeten toen we beneden kwamen en we in de tuin konden ontbijten :-)
Gezellig met onze gastvrouw zaten we te genieten van al het het lekkers.
Knapperige broodjes, heerlijke croissantjes, vers sinaasappelsap en prima koffie.
Voorlopig konden we er weer tegenaan.
Het is stralend weer, dat wordt een lekker dagje fietsen.
Nu nog even de windrichting buiten Brugge checken en dan weten we helemaal wat de dag ons gaat brengen.
Maar eerst gaan we naar de Spiegelstraat, heel gaaf, hele mooie oude huizen.
Daar vandaan naar het meest gefotografeerde deel van Brugge: klein Venetië.
Ook al zo oud en mooi bewaard gebleven.
Of zou het net als in Ieper 100 jaar oud zijn.
Wat maakt het uit, het ziet er mooi uit, met wat een vakmanschap is alles gebouwd.
Via het Begijnenhof fietsen we de stad uit.
Trouwens volgens mij waren alle Australiërs en Amerikanen naar het Begijnenhof gekomen.
Het was er heeeel druk.
Langs een heel mooie route door het park gingen we de stad uit.
Dan langs het kanaal op naar Dendermonde.
Nog even een bezoek aan Gent maar het is voor ons te druk, we hebben er geluncht en snel via het kasteel en de markt de stad weer uit.
Vanaf Gent gaan we langs de Schelde rijden.
Dat is veel leuker dan het jaagpad langs het Kanaal Brugge-Gent.
Er zijn heel goede fietspaden maar in Melle moesten we ff de politie raadplegen.
In Dendermonde was het druk en lastig de weg te vinden maar we reden toch om vijf uur de straat in waar we gaan slapen.
We werden heel hartelijk ontvangen en hebben een heus appartement tot onze beschikking.
Lekker douchen en Tour de France kijken.
Nu beentjes om hoog en lekker rusten want vandaag waren er 101 kilometers onder de bandjes doorgegaan.
maandag 3 juli 2017
zondag 2 juli 2017
2 juni Gistel - Brugge
Bij het open trekken van de gordijnen was de lucht asgrauw.
Het regende niet maar zodra we onze hoofden buiten de deur staken begon de ellende.
Eerst was het een beetje motregen gevolgd door flinke druppels wat al heel gauw veranderde in een plensbui van twee uur.
We waren Gistel nog niet uit of we waren al gehuld in regenjas en rainlegs.
Juli, het is toch Juli ?
Eerst fietsten we verder over de geasfalteerde treinbaan naar het strand maar vlak voor Oostende bogen wij naar rechts en miste zo alle zondagsmensen die zich daar probeerden te vermaken.
Wat een drukte, niet normaal, zulk best strandweer was het helemaal niet.
Misschien ging iedereen naar het Casino, de bankrekeningen waren tenslotte net vol gestort :-)
De weg ging verder naar het noorden en het westen maar het strand hebben we niet gezien.
We fietsten door De Haan en Wenduine, Blankenberge en Lissewege om daarna iets zuidwaarts verder te gaan richting Brugge.
Maar eerst was daar Damme, een klein oud plaatsje waar een patatje aten op een terras tegenover het gemeentehuis.
Opeens kwam er een ooievaar aanvliegen die landde op de schoorsteen van het gebouw.
We hadden het nest met maar liefst 4 jongen nog niet opgemerkt.
Het waren eigenlijk al bijna volwassen vogels want ze deden pogingen om uit te vliegen: vleugels wijd, flink wapperen en dan kwamen ze los van het nest maar daar bleef het bij.
Gedurende een half uur hadden ze onze onverdeelde aandacht, nou ja, onverdeeld, ze moesten de aandacht delen met het lekkere bord patat wat we ondertussen verorberden, mmm.
In dat half uur was het van bewolkt aardig blauw geworden en tegen de tijd dat we in Brugge aankwamen was het boven ons meer blauw dan grijs.
Om 16.00uur kwamen we aan op ons logeeradres, een 200 jaar oud huis in de Brugse binnenstad.
De fiets mocht in een voorkamer staan dus die zeulden we eerst de trap op.
In de tuin kregen we een drankje aangeboden, de eigenaresse vertelde dat dit haar ouderlijk huis was geweest, zij woonde hier nu alleen in een kast van een huis.
Het was nog vroeg dus slenterden we heerlijk door het centrum om later bij Het Fonteintje te gaan eten, een Vlaamse stoofschotel en lamsschenkel in biersaus.
Drie keer raden wie dat lam in biersaus had uitgekozen :-))
Toe een heerlijk ijsje en nog een half uurtje in het zonnetje gezeten op de trappen van de VVV.
Het regende niet maar zodra we onze hoofden buiten de deur staken begon de ellende.
Eerst was het een beetje motregen gevolgd door flinke druppels wat al heel gauw veranderde in een plensbui van twee uur.
We waren Gistel nog niet uit of we waren al gehuld in regenjas en rainlegs.
Juli, het is toch Juli ?
Eerst fietsten we verder over de geasfalteerde treinbaan naar het strand maar vlak voor Oostende bogen wij naar rechts en miste zo alle zondagsmensen die zich daar probeerden te vermaken.
Wat een drukte, niet normaal, zulk best strandweer was het helemaal niet.
Misschien ging iedereen naar het Casino, de bankrekeningen waren tenslotte net vol gestort :-)
De weg ging verder naar het noorden en het westen maar het strand hebben we niet gezien.
We fietsten door De Haan en Wenduine, Blankenberge en Lissewege om daarna iets zuidwaarts verder te gaan richting Brugge.
Maar eerst was daar Damme, een klein oud plaatsje waar een patatje aten op een terras tegenover het gemeentehuis.
Opeens kwam er een ooievaar aanvliegen die landde op de schoorsteen van het gebouw.
We hadden het nest met maar liefst 4 jongen nog niet opgemerkt.
Het waren eigenlijk al bijna volwassen vogels want ze deden pogingen om uit te vliegen: vleugels wijd, flink wapperen en dan kwamen ze los van het nest maar daar bleef het bij.
Gedurende een half uur hadden ze onze onverdeelde aandacht, nou ja, onverdeeld, ze moesten de aandacht delen met het lekkere bord patat wat we ondertussen verorberden, mmm.
In dat half uur was het van bewolkt aardig blauw geworden en tegen de tijd dat we in Brugge aankwamen was het boven ons meer blauw dan grijs.
Om 16.00uur kwamen we aan op ons logeeradres, een 200 jaar oud huis in de Brugse binnenstad.
De fiets mocht in een voorkamer staan dus die zeulden we eerst de trap op.
In de tuin kregen we een drankje aangeboden, de eigenaresse vertelde dat dit haar ouderlijk huis was geweest, zij woonde hier nu alleen in een kast van een huis.
Het was nog vroeg dus slenterden we heerlijk door het centrum om later bij Het Fonteintje te gaan eten, een Vlaamse stoofschotel en lamsschenkel in biersaus.
Drie keer raden wie dat lam in biersaus had uitgekozen :-))
Toe een heerlijk ijsje en nog een half uurtje in het zonnetje gezeten op de trappen van de VVV.
zaterdag 1 juli 2017
1 juli van Pollinkhoven naar Gistel
Gelukkig had deze boer geen haan die ons vanaf het ochtendgloren uit de slaap hield en werden we van de geur van vers gebakken brood wakker.
We troffen het, de boer bakte zijn eigen brood en daar mochten we van meegenieten.
Lekker met abdijkaas en eigengemaakt aardbeienjam.
Na een gezellig ontbijt met z'n viertje werden we rond tienen uitgezwaaid.
We fietsten terug naar het kanaal, de IJzer, en gingen naar Diksmuide waar we een bezoek brachten aan de IJzertoren.
Deze hoge toren heeft de vorm van een grafzerk en is gebouwd ter nagedachtenis aan alle soldaten die in de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld.
In de toren bevindt zich een museum over deze oorlog.
Het museum begon op de 22 ste verdieping en via de trappen bezocht je elke verdieping met een eigen verhaal.
Helemaal boven was een panoramadek, als het mooi weer is kun je er kilometers ver kijken.
Nu liepen we een uur door het museum.
Er was een verdieping met allemaal lege granaten, een verdieping met foto's over hoe de manschappen de verveling te lijf gingen.
Een verdieping over hoe de Belgen de Duitsers een halt toeriepen, over het onder water laten lopen van het land mbv het openen van de sluizen en dat het daarom was dat de soldaten tijdens het verdedigen van hun land in het water stonden, tussen het ongedierte, in de blubber.
Er was filmmateriaal, er was uitleg over het ontstaan van die oorlog maar wat mij het meeste aangreep was een stukje film over een soldaat die bij het horen van weer een inslag helemaal gek werd.
De kou, de altijd natte voeten, het doorlopend op scherp moeten staan, de dode kameraden, het werd hem allemaal teveel.
Er vielen veel doden omdat de Duitsers chloorgas en mosterdgas gebruikten.
Ruim drie jaar hebben de Belgen met Engelstaligen de Duitsers tegen kunnen houden maar pas toen de Amerikanen kwamen kwam er schot in de zaak en dropen de Duitsers af.
Wat een zinloosheid, soldaten en burgers die het niet overleefden, dorpen en wegen verwoest.
In Ieper is het zelfs zo dat de gebouwen uit de middeleeuwen die verwoest zijn in de oorlog 1914 - 1918 na de oorlog opgebouwd zoals ze waren.
Een echte Middeleeuwse stadskern van slechts 100 jaar oud.
De dorpskern van Diksmuide werd nu aangepakt want de riolering van vlak na die oorlog was het aan het begeven, werd vervangen en er werd opnieuw bestraat.
We sloegen het gade vanaf het bankje waar we onze lunch aten.
Ondertussen was het zonnetje er lekker bijgekomen en door de polder ging het naar de kust, Veurne.
Het spoor vanaf Diksmuide naar Nieuwpoort was ooit aangelegd om de burgers uit Brussel naar het strand te vervoeren, nu was het over zo'n 20km.geasfalteerd voor de fietsers.
We hadden een flinke tegenwind die veranderde naar zijwind toen we langs de kustlijn naar boven fietsten.
Niet langs de zee, dat ging niet daar stonden allemaal hele lelijke flatgebouwen.
Over kleine weggetjes tussen graan, mais en piepers reden we naar Gistel waar we gebruik maken van de flat van een jong stel.
Net lekker gekookt, nu het dorp in voor een pintje :-)
We troffen het, de boer bakte zijn eigen brood en daar mochten we van meegenieten.
Lekker met abdijkaas en eigengemaakt aardbeienjam.
Na een gezellig ontbijt met z'n viertje werden we rond tienen uitgezwaaid.
We fietsten terug naar het kanaal, de IJzer, en gingen naar Diksmuide waar we een bezoek brachten aan de IJzertoren.
Deze hoge toren heeft de vorm van een grafzerk en is gebouwd ter nagedachtenis aan alle soldaten die in de Eerste Wereldoorlog zijn gesneuveld.
In de toren bevindt zich een museum over deze oorlog.
Het museum begon op de 22 ste verdieping en via de trappen bezocht je elke verdieping met een eigen verhaal.
Helemaal boven was een panoramadek, als het mooi weer is kun je er kilometers ver kijken.
Nu liepen we een uur door het museum.
Er was een verdieping met allemaal lege granaten, een verdieping met foto's over hoe de manschappen de verveling te lijf gingen.
Een verdieping over hoe de Belgen de Duitsers een halt toeriepen, over het onder water laten lopen van het land mbv het openen van de sluizen en dat het daarom was dat de soldaten tijdens het verdedigen van hun land in het water stonden, tussen het ongedierte, in de blubber.
Er was filmmateriaal, er was uitleg over het ontstaan van die oorlog maar wat mij het meeste aangreep was een stukje film over een soldaat die bij het horen van weer een inslag helemaal gek werd.
De kou, de altijd natte voeten, het doorlopend op scherp moeten staan, de dode kameraden, het werd hem allemaal teveel.
Er vielen veel doden omdat de Duitsers chloorgas en mosterdgas gebruikten.
Ruim drie jaar hebben de Belgen met Engelstaligen de Duitsers tegen kunnen houden maar pas toen de Amerikanen kwamen kwam er schot in de zaak en dropen de Duitsers af.
Wat een zinloosheid, soldaten en burgers die het niet overleefden, dorpen en wegen verwoest.
In Ieper is het zelfs zo dat de gebouwen uit de middeleeuwen die verwoest zijn in de oorlog 1914 - 1918 na de oorlog opgebouwd zoals ze waren.
Een echte Middeleeuwse stadskern van slechts 100 jaar oud.
De dorpskern van Diksmuide werd nu aangepakt want de riolering van vlak na die oorlog was het aan het begeven, werd vervangen en er werd opnieuw bestraat.
We sloegen het gade vanaf het bankje waar we onze lunch aten.
Ondertussen was het zonnetje er lekker bijgekomen en door de polder ging het naar de kust, Veurne.
Het spoor vanaf Diksmuide naar Nieuwpoort was ooit aangelegd om de burgers uit Brussel naar het strand te vervoeren, nu was het over zo'n 20km.geasfalteerd voor de fietsers.
We hadden een flinke tegenwind die veranderde naar zijwind toen we langs de kustlijn naar boven fietsten.
Niet langs de zee, dat ging niet daar stonden allemaal hele lelijke flatgebouwen.
Over kleine weggetjes tussen graan, mais en piepers reden we naar Gistel waar we gebruik maken van de flat van een jong stel.
Net lekker gekookt, nu het dorp in voor een pintje :-)
vrijdag 30 juni 2017
Abonneren op:
Posts (Atom)