Zomaar

De dag begon maar net

Of we zaten aan het ontbijtbuffet.

In Italië hadden we dit nog niet gezien

Dus aten we zomaar voor tien.

Op de fiets vielen de eerste 20km wel mee

Veel “vals plat” en af en toe naar benee.

Maar na de lunch viel het tegen

We kropen naar boven over zomaar wat wegen.

We fietsten in de eerste versnelling

En bereikten zo het einde van de helling.

Zoefden vervolgens naar het meer

Die afdaling smaakte zomaar naar meer.

Maar eenmaal in Valentino aangeland

Werden we door vermoeidheid overmand.

De laatste elf kilometer naar de pas

Die doen we zomaar morgen pas!

Foto’s 23 juli

 

Naturns - St Valentin

 lieve Blogspot lezers daar is hij dan ook een keer.

Vandaag was een dag

die rustig begon langs de rivier.

Maar na tien km begon het toch wel te stijgen .

En dat zou gestaag toenemen.

We trapten een licht verzet en elke km was het bij schakelen.

Dat kunnen we maar een klein poosje volhouden en dan is het op. 

En dan staan we in de lichtste versnelling dan kan je alleen nog maar duwen met de benen.

Blijven duwen en over de weg slingeren om hoger te komen.

De weg loopt op dat kan je goed zien maar zo stijl is het toch niet.

Nou nog maar eens stoppen om te drinken  

Het ergste is al die E bikes die je voorbij schieten zonder te zweten.

Maar dan kom de afdaling heerlijk.

He daar is een camping maar de keuren we af.

Volgende Camping  VOL VOL  dat kan toch niet zo druk is het toch niet.

Met een beetje zoeken kon ons tentje er toch nog bij Jippie  

De buurman haalde fietsen weg nou toen was het een super  plek.

Toen de tent stond was ik hele leeg.

Strak onze laatste Pizza en morgen de grens over via de Reschenpass.

Lieve Blogspot lezers tot volgende keer.

Groeten Siebren

Foto’s 22 juli

 

Laives - Naturno

 Vannacht werden we wakker van een daverend onweer met evenzoveel regen.

De druppels roffelden op de tent.
Omdat het er gisteravond dreigend had uitgezien was alles opgeruimd en de fietstassen afgesloten zodat vanmorgen alleen de tent nat was.
We pakten alles in en verlieten de camping.
Een Duitser van flinke omvang die ons gisteren al had gezegd dat hij ons “verrückt” vond, zwaaide ons uit en herhaalde het nog maar eens al hoofd schuddend.
We ontbeten in een café in het dorp.
Dat doen veel Italianen en het stond nog op ons lijstje om te doen.
De weg ging langs de rivier naar Bolzano, Meran en daarna werd het klimmen naar de Reschenpas.
Niet dat we die haalden maar we kwamen een heel eind.
Net buiten Meran aten we onze broodjes en zagen we het donkerder worden.
De wolken die al de hele dag om de toppen van de bergen lagen werden donkerder en met een flits en een klap kondigde zich het noodweer aan.
De klap rolde door het dal, klom tegen de bergwand omhoog en verstomde tegen de volgende bergwand.
Het geheel duurde zeker 20 seconden.
Daarna werd de lucht her en der blauw en stapten we weer op de fiets.
Vanuit Meran was het “vals plat” naar boven en na zo’n 10km kwamen er een paar echte haarspeldbochten dus in de eerste of tweede versnelling naar boven.
De rivier naast het fietspad was sinds Muran veranderd in een kolkende, wild brullende rivier, we fietsten in korte tijd flink wat hoogtemeters.
Daarna werd de weg vlak en besloten we te stoppen op het punt waarvandaan het morgen haalbaar was de pas te passeren.
Vanaf Muran vielen er af en toe wat druppels uit de laaghangende bewolking maar gedurende de tocht werd het miezer en uiteindelijk toch echt wel regen.
We vroegen op een camping of ze een trekkershut hadden maar helaas en dus fietsten we een klein stukje verder naar een Gasthof waar we nu een kamer hebben met uitzicht op het dorp en de bergen.
In het restaurant hiernaast gaan we straks eten, onze laatste Italiaanse maaltijd alhoewel je met Italiaans hier niets meer begint :-))

Foto’s 21 juli

 

Valcancòver - Laives/Leifers

 Om ons heen hoorden we rond zes uur al het gerammel van tentstokken.

Het zou een warme dag worden en dus gingen de andere fietsers al vroeg op pad.
Wij niet, wij rekten ons nog eens uit, draaide nog eens op de andere zij maar van slapen kwam niets meer.
Even na acht uur fietsten we de camping af het fietspad op langs het meer waar we gistermiddag gestopt waren.
We gingen richting Trento waar we tot onze stomme verbazing eerst een klim van een half uur moesten maken om bij een fort te komen en toen non stop daalden en pas tot stilstand kwamen op het centrale plein van de stad.
We dronken er heerlijke koffie tegenover een enorme kerk en een barokke fontein.
Op het plein waren allemaal café’s met terrassen, we kozen het terras met het mooiste uitzicht op de bergen want Trento ligt ingesloten tussen de bergen.
We besloten om vandaag voor de makkelijkste weg te kiezen.
Er was een route door de bergen met af en toe een heuveltje maar gezien de temperatuur bleven wij langs de rivier fietsen, uiteindelijk kwamen de twee routes toch weer bij elkaar.
De wind die over het water onze kant op blies was heerlijk verkoelend.
We verplaatsten ons naar Zuid Tirol en ineens was alles tweetalig, Duits en Italiaans.
De rivier heette in het Italiaans Adige en in het Duits Etsch.
Doordat ons Duits veel beter is dan ons Italiaans begrepen we nu pas wat sommige verkeersborden betekenden :-)
In de reisgids stond dat het een saaie dag zou worden zo langs het water maar wij genoten van de omgeving.
De kerkentorens veranderden van vierkant en los van de kerk naar de ons bekende torenspitsen, de huizen hadden balkonnen waar bakken met geraniums aan hingen en de mensen spraken overwegend Duits.
De bergen veranderden steeds, we fietsten van het ene dal naar het andere en hadden een heel stuk wind mee.
De hoogtemeters vielen mee, slechts 100.
Toen we het zat waren was het nog een paar kilometer naar de camping in Laives/Leifers in de tuin van een hotel.
Maar wel een tuin met een zwembad waar we in plonsden.
De was hangt nu bij de tent te wapperen in de zon en wij zitten op het terras met een lekker verkoelend biertje :-)