De zon scheen om 5.00 uur door het slaapkamerraam, de vogeltjes floten en ik had zin om op te staan maar dan zou ik drie anderen wakker maken.
Lekker warm in mijn slaapzak doezelde ik nog even verder om een uur later dan toch op te staan.
Het was nog steeds behagelijk in de hut, Luc vertelde dat hij er voor het slapen gaan nog hout in had gedaan.
De 6 eieren hadden de tocht van gisteren overleefd, we kookten er vier , voor elk van ons een, en bakten een omelet om op ons brood te doen voor tussen de middag.
Om 8.30 uur stonden we buiten, het was prima wandelweer: blauw met wat wolken.
Het grootste deel van de dag liepen we door het bos, zelfs een stuk ooerbos waar het zo donker was dat foto’s maken geen zin had.
Met flitser werd het een soort disco-bos, afgrijselijk, dus maar niet gedaan.
De ochtend liepen we grotendeels berg op, er kwam geen eind aan.
Over allerlei kronkelpaadjes met boomwortels, stenen en af en toe het zompige geluid van onze schoenen als we over natte stukken mos liepen of een stroompje moesten oversteken wat eigenlijk nèt even te breed was.
Onze schoenen hebben heel wat water getrotseerd vandaag.
Bij een grote boerderij op de top van een berg, Søndre Spitalen, maakten we in de herberg een lekker bakkie koffie en een stuk chocola wat ik nog van thuis onder in mijn rugzak vond -:)
We naderden het oerbos, Romsæterberget, waar bomen staan van wel een meter doorsnee.
We hebben ze niet gezien, het was er veel te donker maar op elke folder worden ze genoemd.
Rond 13.30 uur kwamen we uit het bos en zagen we het meer Mjøsa voor ons liggen.
Enorm groot als je het zo van boven zag.
Gisteren hadden we in Eidsvol de zuidelijke oever gezien en pas over 6 dagen komen we bij de noord oever in Lillehammer.
Via het asfalt liepen we naar beneden en na een paar afslagen liepen we recht op de camping af.
We hebben een huisje met uitzicht op het water, helemaal geweldig.
dinsdag 19 juni 2018
18 juni
Vannacht was ik vaak wakker en als ik het ooglapje afdeed was het licht.
Niet een keer hoefde ik het licht aan te doen, het was een vreemde gewaarwording.
Na een kop koffie gingen we naar Eidsvol om bij de supermarkt in te slaan voor de komende twee dagen.
Blikjes vis, een stukje blauwader kaas, eieren, kultuurmelk, een heel bruin brood en groenten voor vanavond, het was zowaar een hele boodschappenlijst.
Her en der probeerden we het in onze rugzakken te krijgen ervoor zorgend dat de eieren niet braken.
Omdat nog niets gegeten hadden gingen we aan de overkant in een cafeetje zitten.
Het was er erg knus, alle stoelen waren anders, er stond een stoffen bank, in een hoek een zitje met een schemerlamp en twee fauteuils waar wij gingen zitten.
De broodjes brie die de cappuccino vergezelden waren goed.
We verstuurden een mail dat we de komende twee dagen ondergedoken zaten in het bos waarna we vertrokken.
Eerst ging het over asfalt maar al snel liepen over een weg waarbij we regelmatig over het erf van een boerderij moesten om na een paar kilometer het bos in te duiken om er niet meer uit te komen.
Soms was het een weg waar ook de houthakkers gebruik van maakten, soms een smal bospaadje en als klap op de vuurpijl een pad wat niet onderhouden was en we bukkend of klimmend omgevallen bomen passeerden, glibberden over stenen, wadend door poeltjes of drassig mos en soms alles droog en recht hielden op ladders die neergelegd waren als het allemaal te gortig werd.
Ik vond het geweldig om zo kruip door, sluip door langs de oevers van een riviertje te lopen maar Sieb had een vrij grote rugzak en zat regelmatig klem in de takken.
Toch geven dat soort onverwachte wandelpaden de dag extra glans.
In het bos hoorden we vaak iets klingelen en opeens kwam daar een schaap met twee lammeren ons tegemoet, de bel hing om haar nek.
Op haar dooie gemak passeerde ze ons, van niets en niemand bang.
Het waren de enigen die we in het bos zijn tegengekomen.
Soms hoorden we een vogeltje maar niet veel en aan de drollen op het pad was op te maken dat er naast de schapen ook konijnen en iets anders rond liep maar wat dat andere was, we hadden geen idee.
Al wandelend kwamen we bij een groot meer wat de uitloper was van Mjøsa het grootste meer van Noorwegen.
Een enorm meer zoals het zich voor ons uitstrekte.
We passeerden een onbemande hut, liepen via de route naar het meer, gingen weer een berg op waar op de top nog een onbemande hut stond waar we nu zitten: Finnsbråten.
De hut delen we met twee pelgrims uit België, Marleen en Luc, waar we ook de twee voorgaande nachten het onderkomen mee gedeeld hebben.
Luc loopt vanuit Sicilië naar het noorden van Europa en Marleen vergezeld hem op het Olavspad.
Het was bij aankomst behoorlijk koud in de hut maar tijdens het koken heeft Sieb het houtkacheltje aangekregen, een Jøtul :-).
Met het natte hout begon het mistig te worden binnen maar Luc vond droog hout en binnen de kortste keren was de hut heerlijk warm.
Sieb pompte water bij een put in het bos, het toilet was in een houten hokje in de tuin en de douche moesten we er vandaag maar bij denken.
Moe stapten we rond half tien in bed.
Niet een keer hoefde ik het licht aan te doen, het was een vreemde gewaarwording.
Na een kop koffie gingen we naar Eidsvol om bij de supermarkt in te slaan voor de komende twee dagen.
Blikjes vis, een stukje blauwader kaas, eieren, kultuurmelk, een heel bruin brood en groenten voor vanavond, het was zowaar een hele boodschappenlijst.
Her en der probeerden we het in onze rugzakken te krijgen ervoor zorgend dat de eieren niet braken.
Omdat nog niets gegeten hadden gingen we aan de overkant in een cafeetje zitten.
Het was er erg knus, alle stoelen waren anders, er stond een stoffen bank, in een hoek een zitje met een schemerlamp en twee fauteuils waar wij gingen zitten.
De broodjes brie die de cappuccino vergezelden waren goed.
We verstuurden een mail dat we de komende twee dagen ondergedoken zaten in het bos waarna we vertrokken.
Eerst ging het over asfalt maar al snel liepen over een weg waarbij we regelmatig over het erf van een boerderij moesten om na een paar kilometer het bos in te duiken om er niet meer uit te komen.
Soms was het een weg waar ook de houthakkers gebruik van maakten, soms een smal bospaadje en als klap op de vuurpijl een pad wat niet onderhouden was en we bukkend of klimmend omgevallen bomen passeerden, glibberden over stenen, wadend door poeltjes of drassig mos en soms alles droog en recht hielden op ladders die neergelegd waren als het allemaal te gortig werd.
Ik vond het geweldig om zo kruip door, sluip door langs de oevers van een riviertje te lopen maar Sieb had een vrij grote rugzak en zat regelmatig klem in de takken.
Toch geven dat soort onverwachte wandelpaden de dag extra glans.
In het bos hoorden we vaak iets klingelen en opeens kwam daar een schaap met twee lammeren ons tegemoet, de bel hing om haar nek.
Op haar dooie gemak passeerde ze ons, van niets en niemand bang.
Het waren de enigen die we in het bos zijn tegengekomen.
Soms hoorden we een vogeltje maar niet veel en aan de drollen op het pad was op te maken dat er naast de schapen ook konijnen en iets anders rond liep maar wat dat andere was, we hadden geen idee.
Al wandelend kwamen we bij een groot meer wat de uitloper was van Mjøsa het grootste meer van Noorwegen.
Een enorm meer zoals het zich voor ons uitstrekte.
We passeerden een onbemande hut, liepen via de route naar het meer, gingen weer een berg op waar op de top nog een onbemande hut stond waar we nu zitten: Finnsbråten.
De hut delen we met twee pelgrims uit België, Marleen en Luc, waar we ook de twee voorgaande nachten het onderkomen mee gedeeld hebben.
Luc loopt vanuit Sicilië naar het noorden van Europa en Marleen vergezeld hem op het Olavspad.
Het was bij aankomst behoorlijk koud in de hut maar tijdens het koken heeft Sieb het houtkacheltje aangekregen, een Jøtul :-).
Met het natte hout begon het mistig te worden binnen maar Luc vond droog hout en binnen de kortste keren was de hut heerlijk warm.
Sieb pompte water bij een put in het bos, het toilet was in een houten hokje in de tuin en de douche moesten we er vandaag maar bij denken.
Moe stapten we rond half tien in bed.
maandag 18 juni 2018
18 juni
Goedemorgen allemaal
We zitten aan het ontbijt in Eidsvol in een cafeetje wat helemaal is ingericht als woonkamer.
We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in een paar ouderwetse fauteuils.
Dit berichtje is voorlopig het laatste wat jullie krijgen want we gaan 2 dagen door het bos lopen, slapen in onbemande hut waar geen internet is.
Morgenavond zitten we op de camping van Tangenodden.
Het weer ziet er goed uit, bewolkt met af en toe wat zon.
Zojuist hebben we voor 2 dagen eten ingeslagen en zo op pad.
Tot morgen :-)
We zitten aan het ontbijt in Eidsvol in een cafeetje wat helemaal is ingericht als woonkamer.
We hebben het ons gemakkelijk gemaakt in een paar ouderwetse fauteuils.
Dit berichtje is voorlopig het laatste wat jullie krijgen want we gaan 2 dagen door het bos lopen, slapen in onbemande hut waar geen internet is.
Morgenavond zitten we op de camping van Tangenodden.
Het weer ziet er goed uit, bewolkt met af en toe wat zon.
Zojuist hebben we voor 2 dagen eten ingeslagen en zo op pad.
Tot morgen :-)
17 juni
Vannacht was Sieb uit bed gekomen omdat hij dacht dat het sneeuwde.
De lucht had zo’n vreemde oranje kleur dat hij uit zijn slaapzak kroop en naar buiten is gegaan.
Dat was om 1.30 uur.
Het licht was van de zon die onderging of alweer opkwam, donker was het zeker niet.
En wordt naarmate we noordelijker komen steeds minder lang donker, alleen boven de poolcirkel blijft de zon op 21 juni boven de horizon.
Toen we om 7.00 uur opstonden was Noorwegen in nevel gehuld.
Het was grijs en grauw met her en der een donkere wolk maar een aangename temperatuur van ongeveer 18 graden.
We ontbeten met gekookte eitjes en kaas, brood en een kopje thee, bakten een omelet voor op de boterhammen voor tussen de middag, lekkerrrr.
In korte broek en T-shirt gingen we op pad naar Råholt, een lange asfalt weg door landelijke gebied.
De eerste stortbui kwam op het moment dat we door een dorpje, Letohallen, liepen met voldoende gelegenheid om te schuilen.
We doken onder de overkapping van een garage, we stonden stijf tegen de garagedeur en bleven nagenoeg droog.
Het hemelwater kwam als een wildwaterbaan door de regenpijpen op het pad terecht.
Na 10 minuten was het ergste voorbij en stapten we weer verder.
In het langgerekte Råholt waren genoeg supermarkten te vinden maar helaas, op zondag is hier alles gesloten behalve dan de Marokkaanse kruidenier waar we yoghurt, fruit en noten kochten.
Aan de Noordkant van het dorp ligt een prachtig landhuis: Eidsvollbygningen.
In 1814 werd hier de grondwet aangenomen voor een onafhankelijk Noorwegen wat pas in 1905 werd gerealiseerd.
Als pelgrim kregen we er gratis koffie :-)
De rest van de tocht was geweldig: een flink stuk langs de rivier, door een bos de berg op, via de akkers van een boer naar een bos waar doorheen we weer naar beneden liepen.
Als ik het zo opschrijf klinkt het net alsof we totaal geen moeite hadden met het vinden van de route, niets was minder waar.
Het pad door het bos was moeilijk begaanbaar door omgewaaide bomen en het hoge struikgewas benam ons een aantal keren het zicht op de bewegwijzering.
Sieb heeft zelf een aanwijzing hoger in een boom gehangen.
Op de akker van de boer wees de weg zichzelf, de sporen van zijn tractor leiden ons naar een paaltje in de middle of nowhere waarna we op goed geluk naar de bosrand liepen waar we na wat speurwerk een omgevallen wegwijzer vonden.
We liepen het bos in maar na een paar meter bleek er toch echt geen pad te zijn.
De wegwijzer was de verkeerde kant opgevallen want de GPS gaf duidelijk aan dat we de andere kant op moesten.
Ja, ja, waar zouden we zijn zonder smartphone ?
Dit stuk bos was al even slecht begaanbaar als het vorige maar ging gelukkig naar beneden naar een houten brug over een stroompje.
Tsja, als je naar beneden loopt moet je ook weer naar boven :-(
Een stijl pad bracht ons in no time naar boven waar we buiten adem neerploften op de picknicktafel.
Na de lunch zagen we rechts van ons een zwarte wolk naderen.
Gehuld in regenjas stapten we verder en weer op een voor ons gunstig moment, in Dønnum, kwam het water nogmaals met bakken uit de lucht.
Een bewoner liet ons schuilen onder de luifel van de voordeur, een soort veranda.
Nadat het ergste voorbij was, was het nog 2km naar de kerk van Eidsvol waar we door de koster van de kerk werden opgehaald om in de oude pastorie te overnachten.
Een werkelijk prachtig landhuis waar niemand meer woont en drie slaapkamers zijn ingericht voorpelgrims.
We zitten nu in een Saartje keuken waar naar het lijkt Swiebertje ieder moment kan binnenstappen :-)
De lucht had zo’n vreemde oranje kleur dat hij uit zijn slaapzak kroop en naar buiten is gegaan.
Dat was om 1.30 uur.
Het licht was van de zon die onderging of alweer opkwam, donker was het zeker niet.
En wordt naarmate we noordelijker komen steeds minder lang donker, alleen boven de poolcirkel blijft de zon op 21 juni boven de horizon.
Toen we om 7.00 uur opstonden was Noorwegen in nevel gehuld.
Het was grijs en grauw met her en der een donkere wolk maar een aangename temperatuur van ongeveer 18 graden.
We ontbeten met gekookte eitjes en kaas, brood en een kopje thee, bakten een omelet voor op de boterhammen voor tussen de middag, lekkerrrr.
In korte broek en T-shirt gingen we op pad naar Råholt, een lange asfalt weg door landelijke gebied.
De eerste stortbui kwam op het moment dat we door een dorpje, Letohallen, liepen met voldoende gelegenheid om te schuilen.
We doken onder de overkapping van een garage, we stonden stijf tegen de garagedeur en bleven nagenoeg droog.
Het hemelwater kwam als een wildwaterbaan door de regenpijpen op het pad terecht.
Na 10 minuten was het ergste voorbij en stapten we weer verder.
In het langgerekte Råholt waren genoeg supermarkten te vinden maar helaas, op zondag is hier alles gesloten behalve dan de Marokkaanse kruidenier waar we yoghurt, fruit en noten kochten.
Aan de Noordkant van het dorp ligt een prachtig landhuis: Eidsvollbygningen.
In 1814 werd hier de grondwet aangenomen voor een onafhankelijk Noorwegen wat pas in 1905 werd gerealiseerd.
Als pelgrim kregen we er gratis koffie :-)
De rest van de tocht was geweldig: een flink stuk langs de rivier, door een bos de berg op, via de akkers van een boer naar een bos waar doorheen we weer naar beneden liepen.
Als ik het zo opschrijf klinkt het net alsof we totaal geen moeite hadden met het vinden van de route, niets was minder waar.
Het pad door het bos was moeilijk begaanbaar door omgewaaide bomen en het hoge struikgewas benam ons een aantal keren het zicht op de bewegwijzering.
Sieb heeft zelf een aanwijzing hoger in een boom gehangen.
Op de akker van de boer wees de weg zichzelf, de sporen van zijn tractor leiden ons naar een paaltje in de middle of nowhere waarna we op goed geluk naar de bosrand liepen waar we na wat speurwerk een omgevallen wegwijzer vonden.
We liepen het bos in maar na een paar meter bleek er toch echt geen pad te zijn.
De wegwijzer was de verkeerde kant opgevallen want de GPS gaf duidelijk aan dat we de andere kant op moesten.
Ja, ja, waar zouden we zijn zonder smartphone ?
Dit stuk bos was al even slecht begaanbaar als het vorige maar ging gelukkig naar beneden naar een houten brug over een stroompje.
Tsja, als je naar beneden loopt moet je ook weer naar boven :-(
Een stijl pad bracht ons in no time naar boven waar we buiten adem neerploften op de picknicktafel.
Na de lunch zagen we rechts van ons een zwarte wolk naderen.
Gehuld in regenjas stapten we verder en weer op een voor ons gunstig moment, in Dønnum, kwam het water nogmaals met bakken uit de lucht.
Een bewoner liet ons schuilen onder de luifel van de voordeur, een soort veranda.
Nadat het ergste voorbij was, was het nog 2km naar de kerk van Eidsvol waar we door de koster van de kerk werden opgehaald om in de oude pastorie te overnachten.
Een werkelijk prachtig landhuis waar niemand meer woont en drie slaapkamers zijn ingericht voorpelgrims.
We zitten nu in een Saartje keuken waar naar het lijkt Swiebertje ieder moment kan binnenstappen :-)
zaterdag 16 juni 2018
De Tobogan is overleden
Hoi allemaal.
Wat een pech gisteren en ook weer geluk.
De pech is natuurlijk dat mijn trouwe volgkar overleden is.
Maar geluk dat het maar vijf honderd meter van de slaapplaats verwijderd was.
Wat is er gebeurd.
Tijdens het lopen werden de trekbomen steeds langer en dat is zeer hinderlijk.
Bij elke stop corrigeerde ik het.
Maar de laatste kilometers door het bos waren erg zwaar en op en af, boomstronken en dikke keien.
Op een gegeven moment zat er een stok tussen de spaken en dan kom je echt niet verder.
Ik zie er niets van wat er achter mij gebeurd dus voordat ik in de gaten had dat die tak/boomstronk mij tegen hield, had ik al aardig aan de kar lopen sleuren.
Daardoor zijn beide trekbomen geheel uitgeschoven.
Een paar km verder was er een aardig hoogteverschil te overbruggen.
De kar komt dan met een smak op de grond en daar kon hij niet tegen: de trekboom brak af op het schroefdraad, juist het zwakste punt.
Elke verbetering is nog geen vooruitgang.
Had sommige zaken beter afgesteld maar was beter geweest van niet.
Daarom heb ik de laatste 500 à 1000 meter wat anders verzonnen wat niet helemaal de oplossing was.
Wat ze in Afrika kunnen kan ik ook .
Dus de boel op het hoofd het laatste stuk.
Was goed te doen.
Wat nu Tompoes?
Repareren was een optie, er was op de boerderij een hele werkplaats.
Maar is het dan in een keer goed.
De kans was groot dat ik dan steeds weer bezig was en het karretje een deel van het plezier zou bederven.
Vandaag dus een nieuwe ryggsekk gekocht, zoals de Noren zo’n ding noemen.
In de winkel de inhoud van de plunjebaal in de rugzak gedaan, 75 liter, wat een ding alles paste wel.
Bij de kassa het kaartje laten scannen, betaald en hulp aan de wandel.
Onderweg steeds weer wat veranderen.
Als ik hem afdoe tijdens het rusten, kost het weer ff voor hij goed zit of het lukt helemaal niet.
Toch prima gelopen en ik ben in een prachtig onderkomen aangekomen.
De groeten lieve blogspotvolgers tot de volgende keer
Siebren
Wat een pech gisteren en ook weer geluk.
De pech is natuurlijk dat mijn trouwe volgkar overleden is.
Maar geluk dat het maar vijf honderd meter van de slaapplaats verwijderd was.
Wat is er gebeurd.
Tijdens het lopen werden de trekbomen steeds langer en dat is zeer hinderlijk.
Bij elke stop corrigeerde ik het.
Maar de laatste kilometers door het bos waren erg zwaar en op en af, boomstronken en dikke keien.
Op een gegeven moment zat er een stok tussen de spaken en dan kom je echt niet verder.
Ik zie er niets van wat er achter mij gebeurd dus voordat ik in de gaten had dat die tak/boomstronk mij tegen hield, had ik al aardig aan de kar lopen sleuren.
Daardoor zijn beide trekbomen geheel uitgeschoven.
Een paar km verder was er een aardig hoogteverschil te overbruggen.
De kar komt dan met een smak op de grond en daar kon hij niet tegen: de trekboom brak af op het schroefdraad, juist het zwakste punt.
Elke verbetering is nog geen vooruitgang.
Had sommige zaken beter afgesteld maar was beter geweest van niet.
Daarom heb ik de laatste 500 à 1000 meter wat anders verzonnen wat niet helemaal de oplossing was.
Wat ze in Afrika kunnen kan ik ook .
Dus de boel op het hoofd het laatste stuk.
Was goed te doen.
Wat nu Tompoes?
Repareren was een optie, er was op de boerderij een hele werkplaats.
Maar is het dan in een keer goed.
De kans was groot dat ik dan steeds weer bezig was en het karretje een deel van het plezier zou bederven.
Vandaag dus een nieuwe ryggsekk gekocht, zoals de Noren zo’n ding noemen.
In de winkel de inhoud van de plunjebaal in de rugzak gedaan, 75 liter, wat een ding alles paste wel.
Bij de kassa het kaartje laten scannen, betaald en hulp aan de wandel.
Onderweg steeds weer wat veranderen.
Als ik hem afdoe tijdens het rusten, kost het weer ff voor hij goed zit of het lukt helemaal niet.
Toch prima gelopen en ik ben in een prachtig onderkomen aangekomen.
De groeten lieve blogspotvolgers tot de volgende keer
Siebren
Abonneren op:
Posts (Atom)