donderdag 5 juli 2018
4 juli
Gistermiddag toen wij “ons” onderkomen in gebruik namen, hoorden we het gepiep van jonge vogeltjes.
Bij nader onderzoek bleek er een nest jonge musjes in het gras op het dak te zitten.
We gingen ervan uit dat ze ‘s nachts niet piepten maar omdat de zon hier niet ondergaat waren we daar eigenlijk niet zo zeker van.
Even nadat we om 22.00uur naar bed waren gegaan, hoorden we niets meer.
Het is wonderlijk want het wordt hier dus echt niet donker gedurende de nacht.
Het eerste gepiep hoorde ik pas even na zessen, ook voor ons een mooie tijd om op te staan.
Een uur later waren we begonnen aan de dag waarop we boven de boomgrens uit zouden komen, we gingen naar Dovrefjell.
Het is een enorme hoogvlakte waar we drie dagen zullen wandelen.
Eerst gingen we boodschappen doen voor die dagen want er zijn daar geen winkels.
Brood, kaas, droogvoer, chocoladebollen ( een soort krentenbollen maar dan met ...)
blikjes vis en müeslirepen.
Met flink wat overgewicht in onze rugzakken verlieten wij de supermarkt.
Het kerkje van Dovre was nog gesloten en dus begonnen we aan onze tocht naar boven.
We moesten vandaag van ongeveer 500m naar 1200m. een flinke stijging.
De Olavsbron die we tegenkwamen stond droog en zo ging het ook met Budsjord.
Dat is een herberg waar ze aan passerende pelgrims koffie schenken.
Niet vandaag.
Meteen daarna gingen we door het hek van de Koningsweg waar de route wordt aangegeven met blauwe kroontjes.
Tsja, verschil moet er wezen :-)
Dit pad schijnt dus echt gebruikt te zijn door Koning Olav en waarschijnlijk is dat ook zo want de plek waar wij nu slapen is al sinds 1736 een Pelgrimsherberg.
We stegen langzaam, eerst over asfalt dan over een zandpad met stenen.
De begroeiing nam geleidelijk af en ineens stonden we tussen hei, mos en hele lage struikjes.
Het was net alsof we op de hei in de Peel liepen ware het niet dat de hoogvlakte voor een groot deel omsloten werd door hoge bergen met sneeuw en gletsjers.
De uitzichten waren adembenemend, af en toe knepen we elkaar om zeker te weten dat we niet droomden.
We hebben over die 24km. ook heel lang gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.
Alle mos stond in bloei, het was prachtig om te zien zeker omdat we ook nog eens het mooiste weer van de wereld hadden.
Op het moment dat we een mooi uitzicht hadden op de Juttenheimen zijn we gaan zitten voor de lunch.
Zodra Dovrefjell mooi werd zijn we gaan zitten met een chocoladebroodje en later nog een keer op een stapel stenen en bij een gletsjer.
Ineens liepen we in een hele andere omgeving dan de afgelopen weken, het was plat met bergen op de achtergrond en ook de vegetatie was compleet anders.
Heel veel verschillende mossen in allerlei kleuren groen, kleine stevige planten en kleine berkenboompjes.
We merkten meteen als we weer lager liepen want dan waren er ineens weer bloemen.
Het was erg indrukwekkend.
Om 16.45uur kwamen we aan in Fokstugu waar onze gastvrouw ons al opwachtte.
Ze leidde ons rond en vertelde dat het huis waar wij in sliepen uit 1736 stamde.
De Koning wilde dat er op die plaats een Pelgrimsherberg werd gebouwd.
De familie Fokstugu beheerd deze herberg al elf generaties.
We kochten een tweede credential, aten warm en toen was het tijd om naar de Pelgrimsmis te gaan, mij was gevraagd een stukje uit de Nederlandstalige bijbel voor te lezen dus we moesten wel.
Nee hoor, zo erg was het niet.
Er zaten twee pelgrims die we al eerder hadden gezien: Micheal uit Duitsland en Marleen uit België, ook zij hadden vandaag genoten van de ongerepte natuur.
Morgen gaat het weer verder, nog 226km te gaan4
Bij nader onderzoek bleek er een nest jonge musjes in het gras op het dak te zitten.
We gingen ervan uit dat ze ‘s nachts niet piepten maar omdat de zon hier niet ondergaat waren we daar eigenlijk niet zo zeker van.
Even nadat we om 22.00uur naar bed waren gegaan, hoorden we niets meer.
Het is wonderlijk want het wordt hier dus echt niet donker gedurende de nacht.
Het eerste gepiep hoorde ik pas even na zessen, ook voor ons een mooie tijd om op te staan.
Een uur later waren we begonnen aan de dag waarop we boven de boomgrens uit zouden komen, we gingen naar Dovrefjell.
Het is een enorme hoogvlakte waar we drie dagen zullen wandelen.
Eerst gingen we boodschappen doen voor die dagen want er zijn daar geen winkels.
Brood, kaas, droogvoer, chocoladebollen ( een soort krentenbollen maar dan met ...)
blikjes vis en müeslirepen.
Met flink wat overgewicht in onze rugzakken verlieten wij de supermarkt.
Het kerkje van Dovre was nog gesloten en dus begonnen we aan onze tocht naar boven.
We moesten vandaag van ongeveer 500m naar 1200m. een flinke stijging.
De Olavsbron die we tegenkwamen stond droog en zo ging het ook met Budsjord.
Dat is een herberg waar ze aan passerende pelgrims koffie schenken.
Niet vandaag.
Meteen daarna gingen we door het hek van de Koningsweg waar de route wordt aangegeven met blauwe kroontjes.
Tsja, verschil moet er wezen :-)
Dit pad schijnt dus echt gebruikt te zijn door Koning Olav en waarschijnlijk is dat ook zo want de plek waar wij nu slapen is al sinds 1736 een Pelgrimsherberg.
We stegen langzaam, eerst over asfalt dan over een zandpad met stenen.
De begroeiing nam geleidelijk af en ineens stonden we tussen hei, mos en hele lage struikjes.
Het was net alsof we op de hei in de Peel liepen ware het niet dat de hoogvlakte voor een groot deel omsloten werd door hoge bergen met sneeuw en gletsjers.
De uitzichten waren adembenemend, af en toe knepen we elkaar om zeker te weten dat we niet droomden.
We hebben over die 24km. ook heel lang gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.
Alle mos stond in bloei, het was prachtig om te zien zeker omdat we ook nog eens het mooiste weer van de wereld hadden.
Op het moment dat we een mooi uitzicht hadden op de Juttenheimen zijn we gaan zitten voor de lunch.
Zodra Dovrefjell mooi werd zijn we gaan zitten met een chocoladebroodje en later nog een keer op een stapel stenen en bij een gletsjer.
Ineens liepen we in een hele andere omgeving dan de afgelopen weken, het was plat met bergen op de achtergrond en ook de vegetatie was compleet anders.
Heel veel verschillende mossen in allerlei kleuren groen, kleine stevige planten en kleine berkenboompjes.
We merkten meteen als we weer lager liepen want dan waren er ineens weer bloemen.
Het was erg indrukwekkend.
Om 16.45uur kwamen we aan in Fokstugu waar onze gastvrouw ons al opwachtte.
Ze leidde ons rond en vertelde dat het huis waar wij in sliepen uit 1736 stamde.
De Koning wilde dat er op die plaats een Pelgrimsherberg werd gebouwd.
De familie Fokstugu beheerd deze herberg al elf generaties.
We kochten een tweede credential, aten warm en toen was het tijd om naar de Pelgrimsmis te gaan, mij was gevraagd een stukje uit de Nederlandstalige bijbel voor te lezen dus we moesten wel.
Nee hoor, zo erg was het niet.
Er zaten twee pelgrims die we al eerder hadden gezien: Micheal uit Duitsland en Marleen uit België, ook zij hadden vandaag genoten van de ongerepte natuur.
Morgen gaat het weer verder, nog 226km te gaan4
3 juli dag 20 (Siebren)
Het was niet echt lekker slapen in een bed wat een 40 cm korter is als normaal.
Dus halverwege de nacht de matras op de grond gelegd.
Dat kwam mijn nachtrust niet ten goede.
We sliepen op de pelgrimszolder .
Het gebouw is gebouwd zoals men dat deed in de middeleeuwen.
Dit is een werkproject geweest van de staat Sel.
Om door de deur te kunnen moest je diep bukken.
Dit was als eerbetoon aan de familieleden van de heer des huizes.
De ramen waren piepklein.
Boven de deur minimaal drie balken voor de strekte van de constructie.
Vroeg wakker, ontbijten en wegwezen.
Om acht uur waren we bij het kerkje van Sel.
Ging hij toch net open.
Ook weer zo smaakvol en lekker licht .
Lampen die heel mooi zijn uitgesneden en geschilderd mooi zachte groen en rood tinten.
Er was een stempel voor onze Credentials.
We kwamen nu in het smalste deel van het dal.
Hier is in de tweede wereld oorlog flink strijd geleverd.
De Duitsers zijn hier een paar keer goed te grazen genomen.
Er is maar weinig ruimte hier voor de E6 en het spoor.
En niet te vergeten de rivier, die ligt hier al een paar jaartjes.
We gingen hier langs het spoor over een smal bospad, uitkijken dus.
Op de plaatsen waar de trein de tunnel induikt gaan wij er overheen.
Op sommige plekken zijn trappen gemaakt .
Ik denk dan steeds: hoe krijg je het materiaal hier en dan moet het nog in elkaar gezet.
Het pad is niet breder dan twee schoenen.
Gelukkig was de tweede berg wat makkelijker .
Maar eerst een kopje konings koffie op camping Vollheim.
Een mooi lopende klim die tweede berg.
Op naar Engelshus onze slaapplaats.
Een verzameling van gebouwen en gebouwtjes .
We slapen in een schuur waar 7 mensen kunnen slapen.
Hier is een hele verzameling aan gereedschappen .
Dan is er het voormalige woonhuis met twee slaapkamers met te kleine bedden.
Helemaal ouderwets ingericht .
Er staat een weefgetouw en een houtdraaibank op een van de slaapkamers.
En in de hoek van de kamer een enorme vuur plaats waar men vroeger kookte.
Dan is er nog een een persoons huisje ook weer heel leuk ingericht.
De eigenaren hebben een nieuw huis gebouwd .
Ze hebben gelijk want om in die oude meuk te wonen, dat moet je niet willen.
Alles is heel goed onderhouden ondanks de hoge leeftijd van de huisbaas.
Ik kap ermee ga een hapje eten.
Bijtijds gaan slapen en dan morgen naar Dovrefjell, een kale hoogvlakte .
Alle Noren beginnen er over als we vertellen wat we aan het doen zijn.
Beste bloggers tot de volgende keer. ( Siebren
maandag 2 juli 2018
2juli
Lieve bloglezers
Zoals het er nu naar uitziet hebben wij de komende paar dagen geen electra en/of internet.
Groot is natuurlijk de verrassing als we dat wel hebben.
Groetjes
Sieb en Christien
Zoals het er nu naar uitziet hebben wij de komende paar dagen geen electra en/of internet.
Groot is natuurlijk de verrassing als we dat wel hebben.
Groetjes
Sieb en Christien
zondag 1 juli 2018
1juli
Als ze vanmorgen bij de eerste klim hadden gevraagd of ik vandaag als klimgeit door het leven wilde gaan had ik meteen volmondig “ja” gezegd.
Nadat we vannacht erg lekker hadden geslapen, stond er een ontbijtbuffet voor ons klaar.
We raakten aan de praat met een Zweedse die ons over de Tweede Wereld Oorlog in Kvam vertelde.
Het was er hier vreselijk aan toegegaan omdat het dorpje heel centraal tussen de diverse bergketens ligt en goed te bereiken is over de weg en het spoor.
Het dorp waar we nu zijn, Otta, is zelfs helemaal platgebrand.
Een stukje Noorse geschiedenis waar we niets van weten.
Eigenlijk is dit gebied altijd “de lul” geweest als er een strijd woede voor de macht of het geloof.
Later dan anders gingen we op pad, het zou vandaag 23km zijn en dat kwam aardig uit.
We waren het hotel nog niet uit of we kregen van een man een zwarte steen met gekleurde stippen in onze hand gedrukt.
De steen gaat de hele wereld over en nu dus een stukje met :-)
WTPROCKS is het adres van de steen op Facebook en als je goed zoekt vind je daar een foto van ons geplaatst door de man, een Amerikaan die vertelde dat de steen in Texas was geweest.
Nog in Kvam kwamen we een medepelgrim tegen: Jan uit Limburg, een man op leeftijd, die het zo langzaam aandeed dat we bang waren dat hij om zou vallen.
Na het dorp doken we meteen het bos in en waren binnen een half uur al 5 hekjes overgeklommen.
Ineens stonden we weer opdezelfde weg als waarop we waren begonnen en liepen we weer Jan tegen het lijf die het allemaal heel gezellig vond en uitgebreid met ons in gesprek ging.
De zon begon echt z’n best te doen en na een kwartier geleuter was ik blij dat we verder gingen.
Het pad dook weer het bos in maar nu zonder hekjes.
Nee, htpad ging eerst door allemaal,uitlopers van de berg.
Het ging een paar maal op en neer en nam toen een bocht naar rechts om naar de top van de berg te gaan en langzaam maar zeker bereikten we na een uur klimmen het punt dat we weer dalen gingen.
We moesten wel erg uitkijken want de keien en takken maakten het er niet makkelijk op.
Een paar keer heb ik mijn tenen gemeen tegen een kei gestoten en mijn voet bleef een keer in een tak van een plant hangen waardoor ik een paar ongecontroleerde passen maakten en door me vast te klampen aan een boom het vege lijf kon redden..
Nou zal ik niet meteen naar beneden gestort zijn maar als je hier valt, val je lelijk.
De paden op de flanken van de berg zijn meestal maar twee schoenen breed dus veel speling hebben we niet.
En daar was pelgrim nummer 2.
We hadden wel trek in een bakkie koffie en wilden water koken op een picknicktafel ivm brandgevaar maar de tafel was al geheel in gebruik genomen door Tess, een pelgrim uit USA.
Ze was vertrokken uit Lillehammer en had nu heimwee, zere voeten en wat al niet meer.
We liepen door en na een uur kwamen we bij het gebouw van de schietvereniging.
Er was niemand en dus liepen we het terrein op om op een tafel onze brander aan te steken.
We hadden het helemaal naar ons zin toen daar ineens 2 jagers aangelopen kwamen “ en die heeft er een geschoten”.
Om 13.00uur ging de schietbaan open en we konden maar beter een ander plekje opzoeken.
Ze waren duidelijk niet blij met ons maar draaiden bij toe ze hoorden waarvoor we in Noorwegen waren.
Na de thee vervolgden we de tocht en liepen in de volle zon over een asfaltweg omhoog.
Na een half uur werd die weg een grindweg om daarna te veranderen in een bosweg, lekker breed, bezaaid met dennennaalden, een weldaad voor de voeten.
Het genieten was van korte duur want de weg veranderde in een weg met keien en werd heel stijl dat we ons vast moesten houden en optrekken aan de bomen langs het pad.
Ergens zagen we het pad helemaal niet meer, ja, ergens ver boven ons bungelde een bordje met het Olavsteken aan een tak maar een pad, echt niet.
Klauterend over de stenen, stappen makend die eigenlijk te groot waren maar nog net konden, af en toe bijna hangend aan de takken die we vast konden grijpen, kwamen we boven aan.
Ajatoi buurman !!!
Meteen daarna daalden we weer af, eerst over de stenen, daarna over wortels van bomen en tot slot een bospad wat overging in een pad door de wei om uit te komen bij een klein dorpje waar onze bidons met heerlijk koel water uit de bergen gevuld werden bij een particulier.
We liepen naar de camping voor twee pakjes chocolademelk maar helaas die verkochten ze niet.
We wilden graag even rustig een boterham eten en mochten in de kantine zitten waar nog soep stond van de lunch.
Of we twee borden mochten volscheppen? Geen enkel probleem.
Lekker zout, net wat we nodig hadden.
Toen kwam de derde berg, een makkie vergeleken bij de tweede maar toch, ook hier zijn we ruim een uur aan het klimmen geweest maar het pad was goed begaanbaar en we hoefden ook geen halsbrekende toeren uit te halen.
Onderweg kwamen we aan de rand van de berg een houten kruis tegen waar we een “selfie” wilden maken.
Sieb stond al klaar op de rots waar het kruis opstond, ik zet het fototoestel op zelfontspanner en loop naar het kruis om naast Sieb te gaan staan.
Met dat ik op de rots klim en me optrek aan de dwarsligger van het kruis, heb ik die lat in m’n handen.
Verbijsterd kijk ik naar het, nu nog halve kruis en probeer de dwarslat terug te plaatsen., het wil niet.
Sieb lukt het gelukkig wel en de “selfie” wordt alsnog gemaakt.
Na nog een stuk naar boven te hebben gelopen, daalden we via een prachtig breed pad af tot aan de weg waar we na een km. op het pad langs het water uitkwamen en in Otta aankwamen.
Laar daar nou een supermarkt zitten die op zondag open is.
Wij eten voor vanavond gekocht en toen naar ons logeeradres aan het eind van het dorp.
Na zitten we daar heerlijk in de tuin uit te buiken van een enorm stuk taart die onze gastvrouw ons voorzette en de pasta die we hadden gekookt.
Nadat we vannacht erg lekker hadden geslapen, stond er een ontbijtbuffet voor ons klaar.
We raakten aan de praat met een Zweedse die ons over de Tweede Wereld Oorlog in Kvam vertelde.
Het was er hier vreselijk aan toegegaan omdat het dorpje heel centraal tussen de diverse bergketens ligt en goed te bereiken is over de weg en het spoor.
Het dorp waar we nu zijn, Otta, is zelfs helemaal platgebrand.
Een stukje Noorse geschiedenis waar we niets van weten.
Eigenlijk is dit gebied altijd “de lul” geweest als er een strijd woede voor de macht of het geloof.
Later dan anders gingen we op pad, het zou vandaag 23km zijn en dat kwam aardig uit.
We waren het hotel nog niet uit of we kregen van een man een zwarte steen met gekleurde stippen in onze hand gedrukt.
De steen gaat de hele wereld over en nu dus een stukje met :-)
WTPROCKS is het adres van de steen op Facebook en als je goed zoekt vind je daar een foto van ons geplaatst door de man, een Amerikaan die vertelde dat de steen in Texas was geweest.
Nog in Kvam kwamen we een medepelgrim tegen: Jan uit Limburg, een man op leeftijd, die het zo langzaam aandeed dat we bang waren dat hij om zou vallen.
Na het dorp doken we meteen het bos in en waren binnen een half uur al 5 hekjes overgeklommen.
Ineens stonden we weer opdezelfde weg als waarop we waren begonnen en liepen we weer Jan tegen het lijf die het allemaal heel gezellig vond en uitgebreid met ons in gesprek ging.
De zon begon echt z’n best te doen en na een kwartier geleuter was ik blij dat we verder gingen.
Het pad dook weer het bos in maar nu zonder hekjes.
Nee, htpad ging eerst door allemaal,uitlopers van de berg.
Het ging een paar maal op en neer en nam toen een bocht naar rechts om naar de top van de berg te gaan en langzaam maar zeker bereikten we na een uur klimmen het punt dat we weer dalen gingen.
We moesten wel erg uitkijken want de keien en takken maakten het er niet makkelijk op.
Een paar keer heb ik mijn tenen gemeen tegen een kei gestoten en mijn voet bleef een keer in een tak van een plant hangen waardoor ik een paar ongecontroleerde passen maakten en door me vast te klampen aan een boom het vege lijf kon redden..
Nou zal ik niet meteen naar beneden gestort zijn maar als je hier valt, val je lelijk.
De paden op de flanken van de berg zijn meestal maar twee schoenen breed dus veel speling hebben we niet.
En daar was pelgrim nummer 2.
We hadden wel trek in een bakkie koffie en wilden water koken op een picknicktafel ivm brandgevaar maar de tafel was al geheel in gebruik genomen door Tess, een pelgrim uit USA.
Ze was vertrokken uit Lillehammer en had nu heimwee, zere voeten en wat al niet meer.
We liepen door en na een uur kwamen we bij het gebouw van de schietvereniging.
Er was niemand en dus liepen we het terrein op om op een tafel onze brander aan te steken.
We hadden het helemaal naar ons zin toen daar ineens 2 jagers aangelopen kwamen “ en die heeft er een geschoten”.
Om 13.00uur ging de schietbaan open en we konden maar beter een ander plekje opzoeken.
Ze waren duidelijk niet blij met ons maar draaiden bij toe ze hoorden waarvoor we in Noorwegen waren.
Na de thee vervolgden we de tocht en liepen in de volle zon over een asfaltweg omhoog.
Na een half uur werd die weg een grindweg om daarna te veranderen in een bosweg, lekker breed, bezaaid met dennennaalden, een weldaad voor de voeten.
Het genieten was van korte duur want de weg veranderde in een weg met keien en werd heel stijl dat we ons vast moesten houden en optrekken aan de bomen langs het pad.
Ergens zagen we het pad helemaal niet meer, ja, ergens ver boven ons bungelde een bordje met het Olavsteken aan een tak maar een pad, echt niet.
Klauterend over de stenen, stappen makend die eigenlijk te groot waren maar nog net konden, af en toe bijna hangend aan de takken die we vast konden grijpen, kwamen we boven aan.
Ajatoi buurman !!!
Meteen daarna daalden we weer af, eerst over de stenen, daarna over wortels van bomen en tot slot een bospad wat overging in een pad door de wei om uit te komen bij een klein dorpje waar onze bidons met heerlijk koel water uit de bergen gevuld werden bij een particulier.
We liepen naar de camping voor twee pakjes chocolademelk maar helaas die verkochten ze niet.
We wilden graag even rustig een boterham eten en mochten in de kantine zitten waar nog soep stond van de lunch.
Of we twee borden mochten volscheppen? Geen enkel probleem.
Lekker zout, net wat we nodig hadden.
Toen kwam de derde berg, een makkie vergeleken bij de tweede maar toch, ook hier zijn we ruim een uur aan het klimmen geweest maar het pad was goed begaanbaar en we hoefden ook geen halsbrekende toeren uit te halen.
Onderweg kwamen we aan de rand van de berg een houten kruis tegen waar we een “selfie” wilden maken.
Sieb stond al klaar op de rots waar het kruis opstond, ik zet het fototoestel op zelfontspanner en loop naar het kruis om naast Sieb te gaan staan.
Met dat ik op de rots klim en me optrek aan de dwarsligger van het kruis, heb ik die lat in m’n handen.
Verbijsterd kijk ik naar het, nu nog halve kruis en probeer de dwarslat terug te plaatsen., het wil niet.
Sieb lukt het gelukkig wel en de “selfie” wordt alsnog gemaakt.
Na nog een stuk naar boven te hebben gelopen, daalden we via een prachtig breed pad af tot aan de weg waar we na een km. op het pad langs het water uitkwamen en in Otta aankwamen.
Laar daar nou een supermarkt zitten die op zondag open is.
Wij eten voor vanavond gekocht en toen naar ons logeeradres aan het eind van het dorp.
Na zitten we daar heerlijk in de tuin uit te buiken van een enorm stuk taart die onze gastvrouw ons voorzette en de pasta die we hadden gekookt.
Abonneren op:
Posts (Atom)