9 juli. Swalmen - Maria Hoop. 27.8 km.

 Om 6.45uur liepen we door de stille straten van Swalmen.

We hadden het ontbijt in onze rugzak gestopt en hoopten op net zo’n mooi plekje als gisteren maar na ruim twee uur lopen waren we nog steeds niets tegengekomen.
Op een kruispunt stond een groot rotsblok waar we koffie maakten en onze boterhammen aten.
Ondanks dat het vroeg op de zondagochtend was, lieten mensen er hun hond uit, jogden er joggers, wandelde er wandelaars en fietsten er ......fietsers, heel goed:-)
Aanspraak genoeg dus en zo werd een kwartiertje rust al gauw een half uur.
We wandelden door de tuin van Kasteel Hillenraedt richting Boukoul.
Een dorp waar we alleen een boerderij van zagen en we na het bos op, alweer, een stuk Romeinse weg terecht kwamen.
In het boekje was te zien dat we een omweg gingen lopen, daar hadden wij bij deze hoge temperatuur van 30 graden geen zin in en dus spiedden wij op onze navigatie of we een stuk konden afsnijden.
Dat kon wel maar het pad was al zeker in geen honderd jaar gebruikt.
Maar goed ook want nu kwamen we langs een grote Kasteel Boerderij uit de 16de eeuw: Zuidewijk Spick dat behoorde bij Kasteel Hillenraedt.
Het was werkelijk schitteren met een slotgracht, grote woonhuis en vele stallen.
We liepen onder de N280 door, lieten Roermond rechts liggen en passeerden Maalbroek, Spik en Straat.
De dorpen werden verbonden door de Maasnielderbeek, een beek in een oude Maas-bedding met een rivierterras dat een aantal meters hoger lag en waar wij op wandelden.
Via een officiële verandering in de route kwamen we aan de noordkant Melick binnen, liepen een kaarsrechte weg zuidwaarts waar we het dorp weer verlieten.
Niet veel van het dorp gezien maar mooi wel weer een stuk Romeins Weg gelopen!
We wandelden door weilanden en een stuk langs de kronkelige Roer toen ik na een bocht mijn broer Paul zag staan :-)
Hij woont in St.Odiliënberg en was ons tegemoet gelopen.
Gezellig met hem en zijn vrouw bijgepraat en koffiegedronken met gebak.
We mochten niet verder lopen zonder lunch met lekkere verse broodjes :-)
Daarna een rondgang door de kleurrijke en mooie tuin waar het voor vogels een waar paradijs is.
Met achterlaten van Sieb zijn wandelkar vertrokken we naar Maria Hoop.
De overige drie dag loopt Sieb met de rugzak op zijn rug eens kijken of dat bevalt.
Onze navigatie had een weg gevonden die bijna in een rechte lijn van St. Odiliënberg naar Maria Hoop liep.
We wilden daar snel zijn want er was voor vanmiddag in dit deel van Limburg code oranje afgegeven met onweer en kans op grote hagelstenen.
Eerst even langs de supermarkt voor het avondeten en toen zo snel mogelijk op pad.
Langzaam trok de lucht dicht, de bewolking werd van vriendelijk grijs naar bijna zwart en in de verte hoorden wij het onweer naderen.
Sieb zijn app gaf een seintje dat het over een kwartier langere tijd zou gaan regenen terwijl we nog zeker vier km. moesten afleggen.
Het gedonder kwam steeds dichterbij waarop we schuilden bij een boerderij.
Niet veel later stortregende het, het water kwam met bakken uit de lucht, het licht flitste en het rommelde en donderde boven onze hoofden.
Het zou een kwartier duren en inderdaad leek het even beter te worden.
De rugzakken werden van hoezen voorzien en ik trok mijn regenjas aan, de tweede keer deze vakantie.
We waren nog niet uit onze schuilplaats tevoorschijn gekomen of jawel, het begon weer vreselijk te plenzen, de regen kon er geen genoeg van krijgen.
We schuilden onder de veranda van een gesloten café waar we na 10 minuten onze reis vervolgden en even na vier uur aankwamen bij de B&B waarvan de eigenaar zich verbaast afvroeg of wij tussen de regendruppels door gelopen waren :-)

8 juli. Venlo - Swalmen. 30.6km

 Om 6.00uur liep de wekker af.

We wilden voor de hitte uitlopen en dat lukt tot het middaguur prima.
Om kwart voor zeven verlieten we het pand en wandelden door een uitgestorven Venlo.
Na de brug kwamen we langs een paar hele grote regenlaarzen, een overblijfsel van de Floriade.
Het centrum had een paar prachtige oude gebouwen waaronder een schitterend stadhuis in renaissancestijl uit 1597.
In Venlo is veel verloren gegaan in de Tweede Wereldoorlog maar wat er nog aan oudheid is blijven staan wordt gekoesterd.
Na Venlo kwamen we in een bos met vennetjes, het heette de Jammerdaalsche Heide.
We moesten een flinke klim maken om te genieten van een weids uitzicht.
We stonden boven op een afvalberg die vakkundig was afgedicht.
Tijdens de afdaling zagen we aan het eind van een zijpad water glinsteren.
We moesten nog ontbijten en vonden aan de vijver een bankje waar we onze boterhammen opaten.
We waren in goed gezelschap, er hadden zich zo’n 20 vissers langs de kant verzameld die diep in gedachten naar hun hengels staarden.
Een poosje keken we ernaar en kwamen tot de conclusie dat we toch liever liepen.
Net onder Tegelen vertelde een jogger dat we het beste onze weg konden vervolgen op Duits grondgebied dan liepen we op een richel op de berg tot aan “Am Weissen Stein”.
Die richel was af en toe best griezelig want niet overal stonden hekken om ons te behoeden om van het pad te glijden, zo, roetsj, op mijn rugzak de helling af het dal in.
De weg naar Swalmen kenmerkte zich door lange wegen waar geen eind aan leek te komen, de Romeinse wegen van soms wel 6.5km lang.
In de berm stonden hier en daar schuttersputjes waarvan de meeste nog intact.
Omdat de weg op de grens liep stonden er op gezette afstanden grenspalen, kleine granieten palen met nummers.
We vonden ook een bijzondere grenspaal, De Grijze Steen uit 1690 van de Hertogdommen Gelre en Gulik die naast een granieten exemplaar met nummer 430 stond.
Na verloop van tijd waren we die kaarsrechte wegen spuugzat en waren blij met een D-Tour door het bos.
Bij Herberg de Bos was het nog 3km naar Swalmen en besloten even te genieten van een koud drankje op het gezellig drukke terras.
De rest van de weg was een smal paadje achter de huizen van Swalmen langs, super, geen auto te bekennen tot bijna midden in het centrum.
Tja, en die kroeg op de markt, je denkt toch niet dat we die zomaar voorbij konden lopen.
En dus genoten we van een plaatselijk brouwsel, niet verkeerd :-)

Foto’s 7 juli

 

Provincie’s

 Daar is hij weer de Wandelkarrenman. 

Hebben jullie dat nou ook als je de grens naar België of Duitsland over gaat dat alles anders is. 
Nou de Wandelkarrenman heeft dat wel begint al met de verkeersborden. 
De huizen zijn anders in België is dat helemaal een zootje. 
Maar wat te denken van de provincies in Nederland. 
Als je de provincie grenzen over gaat. 
Is dat ook heel goed te zien. 
De boerderijen zijn gegroepeerd in Drente met de schuren naar de brink. 
Dat zie je ook in Overijssel en Gelderland trouwens ook. 
De zo genaamde S dorpen. 
Maar daar heeft mijn EX VERLOOFDE het uitgebreid over gehad toch. 
De boerderijen zijn met name verschillend 
In Groningen kolossale woonhuizen 
met de schuur er achter. 
Drente het woonhuis en schuur onder één dak. 
Vaak met een rietendak. 
In Gelderland staat het woonhuis dwars op de schuur. 
In Overijssel kwamen we langs de heide ontginning boerderijen. 
Die kwamen allemaal uit de zelfde fabriek ik dacht prifab maar dat was er toen nog niet. 
Niet in gemetselde uitvoering tenminste. 
Allemaal in 1931 gebouwd. 
Maar echt we lopen een grens over en alles is anders. 
Dacht dat het alleen voor landen gelde. 
Zo weer een wetens waardigheid met jullie gedeeld. 

Lieve lezers we zijn nog maar een paar etappes verwijderd van de eind streep die trouwens ligt op een berg van buiten categorie. 
Tot de volgende keer 

Groeten Sieb. 

7 juli. Tienray - Venlo. 28.6km

 We hadden heerlijk geslapen, gezellig ontbeten met vier fietsers en bij de warme bakker broodjes gekocht voor de lunch.

We waren Tienray nog niet uit of we wandelden in het bos.
We schampten Swolgen en liepen vervolgens over de Swolgender Heide.
Waarschijnlijk was het de zuidelijkste punt van dat enorme stuk heide wat Nederland tot 1900 bedekte van Drenthe tot Noord Limburg.
Na de hei kwam het moeras, de Broekbossen.
Er lagen houten planken en vlonders om naar het volgende natuurreservaat te komen: Schuitwater.
Beiden waren prachtig met veel libelles, waterjuffers en ja, natuurlijk, van die rot muggen die ons meteen lek prikten :-(
Omdat het niet waaide en de zon aan een strak blauwe lucht stond, was het al gauw boven de 25 graden.
We waren zo blij onder een dak van bladeren te lopen, de schaduw deed ons goed.
Bij een klein wit kapelletje was een picknickbank en zetten we koffie.
Tussen de middag aten we in Lottum zelfgemaakte soep bij een echtpaar die een “koek en zopie” runden langs het Pieterpad.
Thee werd gedronken in de tuin van Kasteelboerderij Kaldenbroek en we sloten af met pasta en pizza bij de Italiaan in Venlo.
Maar tussen al die inwendige versterkers door werd er gelopen.
We wandelden door Grubbenvorst waar een carillon van Eijsbouts uit Asten stond :-)
Het dorp was een enorm klooster uit 1860 rijk en een heus “Asperge Monument”.
Ook stond er een prachtige kerk uit 1952 aan de rand van het Maasterras.
En toen mochten we weer de Maas oversteken.
We stonden al op de pont toen er nog even twee broodvaarders passeerden en wij heerlijk van de koele wind die over de Maas blies konden genieten.
Tot aan Venlo liepen we langs de Maas.
We deelden het weiland met een groep zwarte runderen die zich onder de snelweg, A67, hadden verscholen voor de zon.
Aan de Maaskade dronken we een biertje van de tap op een iets te lege maag.
Sieb had nergens last van maar ik viel bijna in slaap en kon mijn ene voet haast niet meer voor de andere krijgen.
Toch bereikten we een Italiaans restaurant niet ver van de brug naar Blerick waar we slapen in een B&B.

6 juli. Nieuw Bergen - Tienray. 27.4km

 Het was een prachtige dag, de wind was gaan liggen, de regen van vannacht gestopt en de zon kwam veel vaker te voorschijn dan de voorbije dagen.

We namen weer het veer over de Maas en liepen een stuk van het Maas- en Peelliniepad.
In Vierlingsbeek was al genoeg informatie over de winter van 1944 - 1945.
Er stonden op diverse plaatsen borden met info over de plek waar we stonden.
Op deze route kwamen langs een waterrad-molen die sinds de bouw in de Middeleeuwen al een aantal keer door het water was verwoest.
Wij zagen een prachtig gerestaureerde molen met daarnaast een vistrap, zo bijzonder.
Vissen die via de trap het hoogteverschil van het water kunnen overbruggen door tegen de stroom in te zwemmen.
We liepen langs een boomkwekerij waarvan de kweker vertelde zo’n 100 bomen als verloren te moeten beschouwen na de storm van gisteren.
Door een weiland liepen we langs het enkele spoor waar de trein tussen Venlo en Nijmegen gebruik van maakt.
We waren beducht op teken, deze vakantie hadden we er al twee verwijderd.
Bij de Mariakapel in Holthees maakten we koffie, we hadden nog geen café gezien.
De volgende kapel was in Smakt, een bedevaartsplek, de Sint Jozefkapel.
Dat we in Limburg waren dat zouden we weten, kapelletjes in overvloed.
Bij de weg naar het Landgoed Geysteren stonden 2 jongemannen, eentje met een grote camara en eentje met een notitieblok.
Aha, de krant, een tijdschrift, studenten die een werkstuk maakten, we hoorden het snel genoeg.
Het waren 2 journalisten van het Limburgs Dagblad die een reportage maakten over 40 jaar Pieterpad en op zoek waren naar wandelaars.
Of ze een stuk met ons mee mochten lopen?
Er werd een heuse fotoshoot gemaakt, lopend, kijkend, wijzend, pratend, lachend.
Ons enthousiasme werkte aanstekelijk, hun vragen werden uitgebreid beantwoord.
Of we vaker deze afstanden wandelden (ja), hoeveel kilometer hadden we al gewandeld (ruim 3500km), Sieb beantwoorde alle vragen over zijn karretje, hoe wasten wij onze kleding (onder de douche), hoeveel woog onze rugzak (9kg), wat vonden we van de route tot dusver (een aanrader), wat zat er in onze bidon (water met suiker en zout), wat dronken wij na afloop van een etappe (chocolademelk of bouillon), 
liepen we het Pieterpad toeristisch of om ons hoofd leeg te maken (beiden) en zo ging het gezellig een uurtje door.
Bij de Rosmolen namen we afscheid met achterlating van ons e-mailadres.
Ze sturen ons het artikel half juli toe.
En dan....zijn we bekende Nederlanders in Limburg :-))
We waren het bos nog niet uit of er stond een picknickbank waar we om half drie pas onze lunch aten.
Met grote silo’s en een enorme betonfabriek lieten we Wanssum voor wat het was.
Op het pad door het bos stond de Sint Goarkapel, de patroonheilige tegen kou en bibberkoortsen.
Bij Meerlo zagen we een prachtig gerenoveerde kasteelboerderij uit 1619.
Langs de Grote Molenbeek wandelden we Tienray binnen.
Het dorp wordt Klein Lourdes genoemd omdat de paus in 1874 Tienray als bedevaartsoord erkende, er volgden vele processies.
Het zal jullie niets verbazen dat het bezoek sterk is teruggelopen.
Tegenover de Lourdeskapel stond een ijssalon, Clevers, een begrip in deze regio, het was druk op het terras.
We zochten allebei een coupe uit, Sieb yoghurt-ijs met bosbessen en ik vijf bollen ijs vijf met verschillende nootjes, daar noten overheen gestrooid.
Op beide coups een flinke dot echte slagroom, lekker, lekker!
Ons logeeradres was een straat verder waar we tegen zessen aankwamen.

Foto’s 6 juli