Gisteren toen we net een kwartiertje binnen waren, begon het te miezeren en een half uur later regende het.
De bergen waar we overheen waren gekomen waren niet meer te zien en we vreesden voor morgen.
Na het avondeten, een zak met gedroogde rendier stew die we moesten vullen met heet water, gingen we een ijsje halen en miezerde het nog steeds.
Maar het geluk is met de domme want vanmorgen was het bewolkt maar droog :-)
We trakteerden onszelf op een uitgebreid buffet ontbijt en vertrokken rond tien uur voor een tochtje van 14km.
Eerst, doordat er een paaltje miste, liepen we naar een klein modern kerkje.
Het “glas in lood” was gemaakt van o.a. bodems van flessen, het was niet raar maar we vonden het heel bijzonder :-)) (citaat uit de Luizenmoeder)
Na het kerkje dezelfde weg terug, lees omhoog, en daarna over een breed pad 5km naar boven.
Zo af en toe liet de zon zich zien maar het bleef overwegend bewolkt waardoor het uitzicht op de bergen om ons heen beperkt bleef tot wat stompe rotsformaties.
De wolken hingen erg laag en we mochten ons gelukkig prijzen dat we niet door de mist onze weg moesten zoeken.
Na vier uur lopen kwamen we aan in Kongsvol waar we een Pelgrimskamer hebben.
Het is een chique tent want alleen al het soepje wat we net hebben gegeten werd gepresenteerd op een onderbond met een kanten servet.
Dat wordt nog wat met het avondeten maar we laten het ons allemaal lekker aanleunen, we hebben tenslotte vakantie :-)
Zometeen gaan we de E6 over omdat alleen aan de westkant van de snelweg de muskus-ossen leven.
We zijn benieuwd, het schijnen nogal agressieve dieren te zijn dus als ik een paar stipjes zie bewegen die op zo’n beest lijken, ben ik al blij.
vrijdag 6 juli 2018
Fokstugu naar Hjerkinn 5 juli dag 22
we lijken wel gek op vakantie de wekker zetten.
Toch maar gedaan om het ochtend gebed te ontlopen.
Op Fokstugu zijn ze erg gelovig.
Er is een kerk en er worden twee diensten per dag gehouden.
Was klein stukje terug naar de route wel eerst de E6 oversteken.
En meteen omhoog wat is dat lastig voor mij zo vroeg.
Maar het uitzicht is zo mooi als je wat hoger bent.
We vertrekken van 1000 meter en gaan naar de 1200.
Het uit zicht is over een dal vergelijkbaar met een Steppe in Amerika.
Je zou zo maar een groep Indiaanen zien langskomen en het zou je niet verbazen.
De rest van de dag voert langs kleine plukjes sneeuw bij een hebben we koffie gedronken.
Het was best weer zwaar vandaag op en neer en vooral omdat het pad bestaat ui groter losse stenen.
Ook is het oneffen en smal.
Het is hier het hoogtliggende hoogveen gebied van Europa .
Waar door het ook moerassig is.
Zeg maar gewoon nat allleen niet nu wij er valt mee.
Maar zitten er niet mee die leggen gewoon halve boomstammen neer en dan kun je droge voeten houden.
Sommige rievierjes moeten we over steken zonder brug .
Stappend van steen naar steen.
Op de de tafel bij een vakantie huisje maken we thee.
Oeps de eigenaar komt aan geroeid.
Of eigenlijk de zoon van de eigenaar.
Was niet blij dat we vuur op de tafel maakten.
Alles rap op ruimen en naar het pad om het op te drinken.
En daar komt onze enige Noor van deze wandeling langs.
Ergert zich aan de E6 .
Maar als die er niet lag liepen wij daar en was het een heel zaaie wandeling geworden.
We moesten 5 km verder dan we volgens boek voor vandaag.
En dat viel weer niet mee.
Maar eenmaal aangekomen een zeeeer vriendelijk ontvangst.
Wat een mooi ingerichte lobby die dient als huis kamer heeeeel gezellig .
Onze Duitse mede pelgrim Michael was er al.
Maar ja die loop ook marathons.
Mooie schone ruimte eenvoudige stapel bedden.
Heel laat onder de douche de lobby is veel te gezellig.
Slapen en dan ontbijten.
Morgen 12 km naar Kongsfal.
Als de tijd hebben gaan we de Muxia os spoten.
Tot de volgende keer YOLO volgers.
Siebren.
Toch maar gedaan om het ochtend gebed te ontlopen.
Op Fokstugu zijn ze erg gelovig.
Er is een kerk en er worden twee diensten per dag gehouden.
Was klein stukje terug naar de route wel eerst de E6 oversteken.
En meteen omhoog wat is dat lastig voor mij zo vroeg.
Maar het uitzicht is zo mooi als je wat hoger bent.
We vertrekken van 1000 meter en gaan naar de 1200.
Het uit zicht is over een dal vergelijkbaar met een Steppe in Amerika.
Je zou zo maar een groep Indiaanen zien langskomen en het zou je niet verbazen.
De rest van de dag voert langs kleine plukjes sneeuw bij een hebben we koffie gedronken.
Het was best weer zwaar vandaag op en neer en vooral omdat het pad bestaat ui groter losse stenen.
Ook is het oneffen en smal.
Het is hier het hoogtliggende hoogveen gebied van Europa .
Waar door het ook moerassig is.
Zeg maar gewoon nat allleen niet nu wij er valt mee.
Maar zitten er niet mee die leggen gewoon halve boomstammen neer en dan kun je droge voeten houden.
Sommige rievierjes moeten we over steken zonder brug .
Stappend van steen naar steen.
Op de de tafel bij een vakantie huisje maken we thee.
Oeps de eigenaar komt aan geroeid.
Of eigenlijk de zoon van de eigenaar.
Was niet blij dat we vuur op de tafel maakten.
Alles rap op ruimen en naar het pad om het op te drinken.
En daar komt onze enige Noor van deze wandeling langs.
Ergert zich aan de E6 .
Maar als die er niet lag liepen wij daar en was het een heel zaaie wandeling geworden.
We moesten 5 km verder dan we volgens boek voor vandaag.
En dat viel weer niet mee.
Maar eenmaal aangekomen een zeeeer vriendelijk ontvangst.
Wat een mooi ingerichte lobby die dient als huis kamer heeeeel gezellig .
Onze Duitse mede pelgrim Michael was er al.
Maar ja die loop ook marathons.
Mooie schone ruimte eenvoudige stapel bedden.
Heel laat onder de douche de lobby is veel te gezellig.
Slapen en dan ontbijten.
Morgen 12 km naar Kongsfal.
Als de tijd hebben gaan we de Muxia os spoten.
Tot de volgende keer YOLO volgers.
Siebren.
donderdag 5 juli 2018
4 juli
Gistermiddag toen wij “ons” onderkomen in gebruik namen, hoorden we het gepiep van jonge vogeltjes.
Bij nader onderzoek bleek er een nest jonge musjes in het gras op het dak te zitten.
We gingen ervan uit dat ze ‘s nachts niet piepten maar omdat de zon hier niet ondergaat waren we daar eigenlijk niet zo zeker van.
Even nadat we om 22.00uur naar bed waren gegaan, hoorden we niets meer.
Het is wonderlijk want het wordt hier dus echt niet donker gedurende de nacht.
Het eerste gepiep hoorde ik pas even na zessen, ook voor ons een mooie tijd om op te staan.
Een uur later waren we begonnen aan de dag waarop we boven de boomgrens uit zouden komen, we gingen naar Dovrefjell.
Het is een enorme hoogvlakte waar we drie dagen zullen wandelen.
Eerst gingen we boodschappen doen voor die dagen want er zijn daar geen winkels.
Brood, kaas, droogvoer, chocoladebollen ( een soort krentenbollen maar dan met ...)
blikjes vis en müeslirepen.
Met flink wat overgewicht in onze rugzakken verlieten wij de supermarkt.
Het kerkje van Dovre was nog gesloten en dus begonnen we aan onze tocht naar boven.
We moesten vandaag van ongeveer 500m naar 1200m. een flinke stijging.
De Olavsbron die we tegenkwamen stond droog en zo ging het ook met Budsjord.
Dat is een herberg waar ze aan passerende pelgrims koffie schenken.
Niet vandaag.
Meteen daarna gingen we door het hek van de Koningsweg waar de route wordt aangegeven met blauwe kroontjes.
Tsja, verschil moet er wezen :-)
Dit pad schijnt dus echt gebruikt te zijn door Koning Olav en waarschijnlijk is dat ook zo want de plek waar wij nu slapen is al sinds 1736 een Pelgrimsherberg.
We stegen langzaam, eerst over asfalt dan over een zandpad met stenen.
De begroeiing nam geleidelijk af en ineens stonden we tussen hei, mos en hele lage struikjes.
Het was net alsof we op de hei in de Peel liepen ware het niet dat de hoogvlakte voor een groot deel omsloten werd door hoge bergen met sneeuw en gletsjers.
De uitzichten waren adembenemend, af en toe knepen we elkaar om zeker te weten dat we niet droomden.
We hebben over die 24km. ook heel lang gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.
Alle mos stond in bloei, het was prachtig om te zien zeker omdat we ook nog eens het mooiste weer van de wereld hadden.
Op het moment dat we een mooi uitzicht hadden op de Juttenheimen zijn we gaan zitten voor de lunch.
Zodra Dovrefjell mooi werd zijn we gaan zitten met een chocoladebroodje en later nog een keer op een stapel stenen en bij een gletsjer.
Ineens liepen we in een hele andere omgeving dan de afgelopen weken, het was plat met bergen op de achtergrond en ook de vegetatie was compleet anders.
Heel veel verschillende mossen in allerlei kleuren groen, kleine stevige planten en kleine berkenboompjes.
We merkten meteen als we weer lager liepen want dan waren er ineens weer bloemen.
Het was erg indrukwekkend.
Om 16.45uur kwamen we aan in Fokstugu waar onze gastvrouw ons al opwachtte.
Ze leidde ons rond en vertelde dat het huis waar wij in sliepen uit 1736 stamde.
De Koning wilde dat er op die plaats een Pelgrimsherberg werd gebouwd.
De familie Fokstugu beheerd deze herberg al elf generaties.
We kochten een tweede credential, aten warm en toen was het tijd om naar de Pelgrimsmis te gaan, mij was gevraagd een stukje uit de Nederlandstalige bijbel voor te lezen dus we moesten wel.
Nee hoor, zo erg was het niet.
Er zaten twee pelgrims die we al eerder hadden gezien: Micheal uit Duitsland en Marleen uit België, ook zij hadden vandaag genoten van de ongerepte natuur.
Morgen gaat het weer verder, nog 226km te gaan4
Bij nader onderzoek bleek er een nest jonge musjes in het gras op het dak te zitten.
We gingen ervan uit dat ze ‘s nachts niet piepten maar omdat de zon hier niet ondergaat waren we daar eigenlijk niet zo zeker van.
Even nadat we om 22.00uur naar bed waren gegaan, hoorden we niets meer.
Het is wonderlijk want het wordt hier dus echt niet donker gedurende de nacht.
Het eerste gepiep hoorde ik pas even na zessen, ook voor ons een mooie tijd om op te staan.
Een uur later waren we begonnen aan de dag waarop we boven de boomgrens uit zouden komen, we gingen naar Dovrefjell.
Het is een enorme hoogvlakte waar we drie dagen zullen wandelen.
Eerst gingen we boodschappen doen voor die dagen want er zijn daar geen winkels.
Brood, kaas, droogvoer, chocoladebollen ( een soort krentenbollen maar dan met ...)
blikjes vis en müeslirepen.
Met flink wat overgewicht in onze rugzakken verlieten wij de supermarkt.
Het kerkje van Dovre was nog gesloten en dus begonnen we aan onze tocht naar boven.
We moesten vandaag van ongeveer 500m naar 1200m. een flinke stijging.
De Olavsbron die we tegenkwamen stond droog en zo ging het ook met Budsjord.
Dat is een herberg waar ze aan passerende pelgrims koffie schenken.
Niet vandaag.
Meteen daarna gingen we door het hek van de Koningsweg waar de route wordt aangegeven met blauwe kroontjes.
Tsja, verschil moet er wezen :-)
Dit pad schijnt dus echt gebruikt te zijn door Koning Olav en waarschijnlijk is dat ook zo want de plek waar wij nu slapen is al sinds 1736 een Pelgrimsherberg.
We stegen langzaam, eerst over asfalt dan over een zandpad met stenen.
De begroeiing nam geleidelijk af en ineens stonden we tussen hei, mos en hele lage struikjes.
Het was net alsof we op de hei in de Peel liepen ware het niet dat de hoogvlakte voor een groot deel omsloten werd door hoge bergen met sneeuw en gletsjers.
De uitzichten waren adembenemend, af en toe knepen we elkaar om zeker te weten dat we niet droomden.
We hebben over die 24km. ook heel lang gedaan om maar zoveel mogelijk te genieten.
Alle mos stond in bloei, het was prachtig om te zien zeker omdat we ook nog eens het mooiste weer van de wereld hadden.
Op het moment dat we een mooi uitzicht hadden op de Juttenheimen zijn we gaan zitten voor de lunch.
Zodra Dovrefjell mooi werd zijn we gaan zitten met een chocoladebroodje en later nog een keer op een stapel stenen en bij een gletsjer.
Ineens liepen we in een hele andere omgeving dan de afgelopen weken, het was plat met bergen op de achtergrond en ook de vegetatie was compleet anders.
Heel veel verschillende mossen in allerlei kleuren groen, kleine stevige planten en kleine berkenboompjes.
We merkten meteen als we weer lager liepen want dan waren er ineens weer bloemen.
Het was erg indrukwekkend.
Om 16.45uur kwamen we aan in Fokstugu waar onze gastvrouw ons al opwachtte.
Ze leidde ons rond en vertelde dat het huis waar wij in sliepen uit 1736 stamde.
De Koning wilde dat er op die plaats een Pelgrimsherberg werd gebouwd.
De familie Fokstugu beheerd deze herberg al elf generaties.
We kochten een tweede credential, aten warm en toen was het tijd om naar de Pelgrimsmis te gaan, mij was gevraagd een stukje uit de Nederlandstalige bijbel voor te lezen dus we moesten wel.
Nee hoor, zo erg was het niet.
Er zaten twee pelgrims die we al eerder hadden gezien: Micheal uit Duitsland en Marleen uit België, ook zij hadden vandaag genoten van de ongerepte natuur.
Morgen gaat het weer verder, nog 226km te gaan4
3 juli dag 20 (Siebren)
Het was niet echt lekker slapen in een bed wat een 40 cm korter is als normaal.
Dus halverwege de nacht de matras op de grond gelegd.
Dat kwam mijn nachtrust niet ten goede.
We sliepen op de pelgrimszolder .
Het gebouw is gebouwd zoals men dat deed in de middeleeuwen.
Dit is een werkproject geweest van de staat Sel.
Om door de deur te kunnen moest je diep bukken.
Dit was als eerbetoon aan de familieleden van de heer des huizes.
De ramen waren piepklein.
Boven de deur minimaal drie balken voor de strekte van de constructie.
Vroeg wakker, ontbijten en wegwezen.
Om acht uur waren we bij het kerkje van Sel.
Ging hij toch net open.
Ook weer zo smaakvol en lekker licht .
Lampen die heel mooi zijn uitgesneden en geschilderd mooi zachte groen en rood tinten.
Er was een stempel voor onze Credentials.
We kwamen nu in het smalste deel van het dal.
Hier is in de tweede wereld oorlog flink strijd geleverd.
De Duitsers zijn hier een paar keer goed te grazen genomen.
Er is maar weinig ruimte hier voor de E6 en het spoor.
En niet te vergeten de rivier, die ligt hier al een paar jaartjes.
We gingen hier langs het spoor over een smal bospad, uitkijken dus.
Op de plaatsen waar de trein de tunnel induikt gaan wij er overheen.
Op sommige plekken zijn trappen gemaakt .
Ik denk dan steeds: hoe krijg je het materiaal hier en dan moet het nog in elkaar gezet.
Het pad is niet breder dan twee schoenen.
Gelukkig was de tweede berg wat makkelijker .
Maar eerst een kopje konings koffie op camping Vollheim.
Een mooi lopende klim die tweede berg.
Op naar Engelshus onze slaapplaats.
Een verzameling van gebouwen en gebouwtjes .
We slapen in een schuur waar 7 mensen kunnen slapen.
Hier is een hele verzameling aan gereedschappen .
Dan is er het voormalige woonhuis met twee slaapkamers met te kleine bedden.
Helemaal ouderwets ingericht .
Er staat een weefgetouw en een houtdraaibank op een van de slaapkamers.
En in de hoek van de kamer een enorme vuur plaats waar men vroeger kookte.
Dan is er nog een een persoons huisje ook weer heel leuk ingericht.
De eigenaren hebben een nieuw huis gebouwd .
Ze hebben gelijk want om in die oude meuk te wonen, dat moet je niet willen.
Alles is heel goed onderhouden ondanks de hoge leeftijd van de huisbaas.
Ik kap ermee ga een hapje eten.
Bijtijds gaan slapen en dan morgen naar Dovrefjell, een kale hoogvlakte .
Alle Noren beginnen er over als we vertellen wat we aan het doen zijn.
Beste bloggers tot de volgende keer. ( Siebren
maandag 2 juli 2018
2juli
Lieve bloglezers
Zoals het er nu naar uitziet hebben wij de komende paar dagen geen electra en/of internet.
Groot is natuurlijk de verrassing als we dat wel hebben.
Groetjes
Sieb en Christien
Zoals het er nu naar uitziet hebben wij de komende paar dagen geen electra en/of internet.
Groot is natuurlijk de verrassing als we dat wel hebben.
Groetjes
Sieb en Christien
Abonneren op:
Posts (Atom)