dinsdag 17 juli 2018
maandag 16 juli 2018
16 Juli
We zijn gisteren om 17.00uur in de Pelgrimsherberg van Trondheim aangekomen en werden zowaar onthaald door medepelgrims die wij op onze voettocht hadden ontmoet.
Van een paar wisten we dat ze voor ons uit liepen, anderen hadden we al een poosje niet gezien.
Leuk om de verhalen van anderen te horen en te lachen om wat we allemaal beleefd hadden.
Dat ene fantastische onderkomen of die dag dat we drie bergen hadden beklommen, de hospita die om alles moest lachen of het verdwalen omdat de aanwijzing miste.
We hadden allemaal wel iets te vertellen.
Na een uur regelden we een kamer, zetten de rugzakken neer, douchten en gingen Trondheim is.
Hiervandaan lukt het me niet om foto’s te versturen maar morgen misschien wel dan kunnen jullie zien hoe mooi de oude stad van Trondheim is.
Aan de haven staan gekleurde huizen op palen wat bij eb duidelijk te zien is.
We vonden een Pizzarestaurant met een terras waar we een tafel vonden met uitzicht op die huizen.
Sieb aan de pizza, ik een Mexicaanse salade en ondertussen genieten van het uitzicht.
Om 22.00 uur kropen we in bed om vanmorgen pas tegen acht uur wakker te worden :-)
Wat is dat toch lekker slapen tussen de witte lakens !
Vandaag zouden we de rode route lopen om maar zoveel mogelijk van de stad te zien.
We begonnen bij de cathedraal waar we als pelgrim gratis in mochten.
Enorm, wat een ding, gebouwd tussen 1070 en 1300.
We telden drie orgels, vier altaren, een kleine kapel in de kelder en drie ingangen, het leek of er steeds een stukje bijgebouwd was.
Het schijnt de noordelijkste cathedraal van de wereld te zijn.
We liepen vandaag langs het grootste houten huis van Noorwegen, Stiftsgården, prachtig onderhouden.
Op het centrale plein stond een enorme zuil met bovenop een standbeeld van Olav.
Rondom de zuil werd hard aan het plein gewerkt, het was een ravage.
We wandelden door de haven waar het een drukte van jewelste was, niet met vissers en boten maar met horeca, alle terrassen zaten vol en mensen flaneerden over de kade.
Zes schiereilandjes waren dmv bruggetjes met elkaar verbonden en zo liepen we de stad weer in.
Via allemaal kleine straatjes liepen we de heuvel aan de oostkant op waar een fortificatie staat : Kristiansten Festning.
Een soort Bourtange (Groningen) maar dan niet met een dorp erin maar met een enorm wit gebouw vol schietgaten om de dreiging te lijf te gaan die er na 1681 vanuit het oosten was.
Inmiddels was de temperatuur weer lekker opgelopen tot rond de 30 graden en zochten we de schaduw op.
Tuurlijk was het leuk geweest als we nog een stuk langs de rivier hadden gelopen maar het was gewoon te warm en dus gingen we terug naar de herberg waar we Marleen tegenkwamen die net aangekomen was.
Stoer hoor, 71 jaar en dan het grootste deel van Oslo naar hier alleen lopen, petje af.
Er was vanavond om 18.00uur een Pelgrimsmis in de cathedraal waar we veel bekenden tegenkwamen die van het weekend of vandaag aangekomen waren.
De mis duurde een kwartier en was tweetalig, Noors en Engels en was een waardige afsluiting van onze wandeltocht over het Olavspad.
Daarna zijn we met een groep uit eten geweest aan de haven.
Nu zijn we de rugzakken aan het pakken voor onze bootreis die morgenochtend om 10.00uur van start gaat.
Met de Hurtigruten varen we in 36 uur naar Bergen.
Van een paar wisten we dat ze voor ons uit liepen, anderen hadden we al een poosje niet gezien.
Leuk om de verhalen van anderen te horen en te lachen om wat we allemaal beleefd hadden.
Dat ene fantastische onderkomen of die dag dat we drie bergen hadden beklommen, de hospita die om alles moest lachen of het verdwalen omdat de aanwijzing miste.
We hadden allemaal wel iets te vertellen.
Na een uur regelden we een kamer, zetten de rugzakken neer, douchten en gingen Trondheim is.
Hiervandaan lukt het me niet om foto’s te versturen maar morgen misschien wel dan kunnen jullie zien hoe mooi de oude stad van Trondheim is.
Aan de haven staan gekleurde huizen op palen wat bij eb duidelijk te zien is.
We vonden een Pizzarestaurant met een terras waar we een tafel vonden met uitzicht op die huizen.
Sieb aan de pizza, ik een Mexicaanse salade en ondertussen genieten van het uitzicht.
Om 22.00 uur kropen we in bed om vanmorgen pas tegen acht uur wakker te worden :-)
Wat is dat toch lekker slapen tussen de witte lakens !
Vandaag zouden we de rode route lopen om maar zoveel mogelijk van de stad te zien.
We begonnen bij de cathedraal waar we als pelgrim gratis in mochten.
Enorm, wat een ding, gebouwd tussen 1070 en 1300.
We telden drie orgels, vier altaren, een kleine kapel in de kelder en drie ingangen, het leek of er steeds een stukje bijgebouwd was.
Het schijnt de noordelijkste cathedraal van de wereld te zijn.
We liepen vandaag langs het grootste houten huis van Noorwegen, Stiftsgården, prachtig onderhouden.
Op het centrale plein stond een enorme zuil met bovenop een standbeeld van Olav.
Rondom de zuil werd hard aan het plein gewerkt, het was een ravage.
We wandelden door de haven waar het een drukte van jewelste was, niet met vissers en boten maar met horeca, alle terrassen zaten vol en mensen flaneerden over de kade.
Zes schiereilandjes waren dmv bruggetjes met elkaar verbonden en zo liepen we de stad weer in.
Via allemaal kleine straatjes liepen we de heuvel aan de oostkant op waar een fortificatie staat : Kristiansten Festning.
Een soort Bourtange (Groningen) maar dan niet met een dorp erin maar met een enorm wit gebouw vol schietgaten om de dreiging te lijf te gaan die er na 1681 vanuit het oosten was.
Inmiddels was de temperatuur weer lekker opgelopen tot rond de 30 graden en zochten we de schaduw op.
Tuurlijk was het leuk geweest als we nog een stuk langs de rivier hadden gelopen maar het was gewoon te warm en dus gingen we terug naar de herberg waar we Marleen tegenkwamen die net aangekomen was.
Stoer hoor, 71 jaar en dan het grootste deel van Oslo naar hier alleen lopen, petje af.
Er was vanavond om 18.00uur een Pelgrimsmis in de cathedraal waar we veel bekenden tegenkwamen die van het weekend of vandaag aangekomen waren.
De mis duurde een kwartier en was tweetalig, Noors en Engels en was een waardige afsluiting van onze wandeltocht over het Olavspad.
Daarna zijn we met een groep uit eten geweest aan de haven.
Nu zijn we de rugzakken aan het pakken voor onze bootreis die morgenochtend om 10.00uur van start gaat.
Met de Hurtigruten varen we in 36 uur naar Bergen.
zondag 15 juli 2018
15 juli
Op nog geen 4km bij ons vandaag staat de kathedraal van Trondheim.
We zitten lekker aan een biertje met pannenkoek gevuld met sour cream en aardbeienjam en hebben absoluut geen haast om het laatste stukje te lopen.
Dan zou onze wandeling die 33 dagen heeft geduurd ten einde zijn.
Vanmorgen gingen we van start na een vorstelijk ontbijt bij de boer waar we hadden overnacht.
We zaten aan tafel met een stel uit Groningen die van Oppdal naar Trondheim liepen, alles voorbereid door een reisorganisatie.
We begonnen aan de laatste klim de bergen in, nogmaals lang de bergflanken door de naaldbossen, door het veenlandschap met veenpluis om ons heen, grusvei en grasvei, nog een paar grafheuvels en toen na 14km zagen we het Trondheimfjord met Trondheim.
Tsjonge, wat een enorme stad, waar stond in die grote kathedraal met groene torenspits ?
Het was zoeken naar de bekende speld in de hooiberg.
We daalden daarna alleen maar af tot we nu dus bijna weer op zeeniveau zitten sinds Oslo.
We hebben het biertje op, zijn uitgerust voor de laatste 4000 m, we doen de rugzakken weer op en maken af waar we in Oslo aan begonnen zijn.
Jammer, we hadden nog dagen door kunnen wandelelen .......
We zitten lekker aan een biertje met pannenkoek gevuld met sour cream en aardbeienjam en hebben absoluut geen haast om het laatste stukje te lopen.
Dan zou onze wandeling die 33 dagen heeft geduurd ten einde zijn.
Vanmorgen gingen we van start na een vorstelijk ontbijt bij de boer waar we hadden overnacht.
We zaten aan tafel met een stel uit Groningen die van Oppdal naar Trondheim liepen, alles voorbereid door een reisorganisatie.
We begonnen aan de laatste klim de bergen in, nogmaals lang de bergflanken door de naaldbossen, door het veenlandschap met veenpluis om ons heen, grusvei en grasvei, nog een paar grafheuvels en toen na 14km zagen we het Trondheimfjord met Trondheim.
Tsjonge, wat een enorme stad, waar stond in die grote kathedraal met groene torenspits ?
Het was zoeken naar de bekende speld in de hooiberg.
We daalden daarna alleen maar af tot we nu dus bijna weer op zeeniveau zitten sinds Oslo.
We hebben het biertje op, zijn uitgerust voor de laatste 4000 m, we doen de rugzakken weer op en maken af waar we in Oslo aan begonnen zijn.
Jammer, we hadden nog dagen door kunnen wandelelen .......
13 juli
Op de boerderij waar we sliepen was geen geluid te horen.
Om 7.00uur werd ik wakker en besloot me nog even om te draaien, wat een heerlijk bed.
Sieb had al havermout gemaakt, een zakje instant spul met noten en lijnzaad.
Niets mis mee, aanlengen met water, koken en klaar.
Het was net klaar, stond daar de boer bij de deur met een volle kan verse melk zo van de koe, of we het wilden proberen.
Er ging alsnog een flinke scheut door de havermout en we namen elk nog een glas.
Heerlijk.
Vanwege het warme weer gingen we op tijd van start vandaag.
We gingen door een moerassig gebied wat hoog in de bergen lag en voordat de zon te warm werd, wilden we boven zijn.
Het was een hele klim, eerst over asfalt, dan een grindweg, dan door het bos en ineens was daar de open vlakte met her en der een boompje.
De ondergrond was verend, we dansten over de top van de berg met om ons heen veenpluis, een plantje bestaande uit een stengel en een witte pluis bovenop.
Waar het erg nat was, waren planken neergelegd zodat onze voeten droog bleven.
Het was een prachtig stuk.
In het bos naar boven en naar beneden stonden allemaal bosbesplanten.
Vanaf Oslo hadden we ze regelmatig gezien maar de bessen waren deze week pas eetbaar en dus liepen we smikkelend en smullend door het bos.
Tussen 78 en 55 graden noorderbreedte groeit ook Multebær, de bergbraam, een plantje met maar 1 stengel waarop 1 wit bloempje groeit waaruit een vuurrode braam groeit die eetbaar is als de braam geel/oranje kleurt.
Omdat het al zo’n tijd warm weer is, waren er een groot aantal al geel.
Ze smaakten een beetje naar mandarijn.
Over de vlakte lopend vroegen we ons af hoe de planken hier kwamen die ons tegen het moeras beschermden.
We werden op onze wenken bediend want er stond een klein maar sterk karretje met
zes wielen en een aanhanger met planken.
Daarnaast, naar later bleek, twee heren van 80 en 75 die in hun vrije tijd het Olavspad onderhielden in de provincie Skaun waar het pad 21km doorheen liep.
Aan de rand van het moeras stond een Hvilstein, een ruststeen vol met oude inscripties.
Michaël, een medepelgrim die we regelmatig tegenkomen, kerfde er een Oalvskruis in.
We daalden af naar het dorp Skaun waar we naast de kerk in het gemeenschapshuis slapen met zes andere pelgrims.
De hele route kwamen we ze nauwelijks tegen maar nu het einde in zicht is lijkt hun aantal explosief toe te nemen :-)
Van de beheerder van dit onderkomen kregen we een rondleiding in de kerk.
Een witte stenen kerk uit 1120 met een roerige geschiedenis vanwege de reformatie.
Onder de witkalk die toen gebruikt werd, hebben ze in deze kerk al een aantal fraaie fresco’s gevonden.
Uit de diepvries van de supermarkt duikelden we weer iets lekkers op, even opwarmen en smullen maar.
Om 7.00uur werd ik wakker en besloot me nog even om te draaien, wat een heerlijk bed.
Sieb had al havermout gemaakt, een zakje instant spul met noten en lijnzaad.
Niets mis mee, aanlengen met water, koken en klaar.
Het was net klaar, stond daar de boer bij de deur met een volle kan verse melk zo van de koe, of we het wilden proberen.
Er ging alsnog een flinke scheut door de havermout en we namen elk nog een glas.
Heerlijk.
Vanwege het warme weer gingen we op tijd van start vandaag.
We gingen door een moerassig gebied wat hoog in de bergen lag en voordat de zon te warm werd, wilden we boven zijn.
Het was een hele klim, eerst over asfalt, dan een grindweg, dan door het bos en ineens was daar de open vlakte met her en der een boompje.
De ondergrond was verend, we dansten over de top van de berg met om ons heen veenpluis, een plantje bestaande uit een stengel en een witte pluis bovenop.
Waar het erg nat was, waren planken neergelegd zodat onze voeten droog bleven.
Het was een prachtig stuk.
In het bos naar boven en naar beneden stonden allemaal bosbesplanten.
Vanaf Oslo hadden we ze regelmatig gezien maar de bessen waren deze week pas eetbaar en dus liepen we smikkelend en smullend door het bos.
Tussen 78 en 55 graden noorderbreedte groeit ook Multebær, de bergbraam, een plantje met maar 1 stengel waarop 1 wit bloempje groeit waaruit een vuurrode braam groeit die eetbaar is als de braam geel/oranje kleurt.
Omdat het al zo’n tijd warm weer is, waren er een groot aantal al geel.
Ze smaakten een beetje naar mandarijn.
Over de vlakte lopend vroegen we ons af hoe de planken hier kwamen die ons tegen het moeras beschermden.
We werden op onze wenken bediend want er stond een klein maar sterk karretje met
zes wielen en een aanhanger met planken.
Daarnaast, naar later bleek, twee heren van 80 en 75 die in hun vrije tijd het Olavspad onderhielden in de provincie Skaun waar het pad 21km doorheen liep.
Aan de rand van het moeras stond een Hvilstein, een ruststeen vol met oude inscripties.
Michaël, een medepelgrim die we regelmatig tegenkomen, kerfde er een Oalvskruis in.
We daalden af naar het dorp Skaun waar we naast de kerk in het gemeenschapshuis slapen met zes andere pelgrims.
De hele route kwamen we ze nauwelijks tegen maar nu het einde in zicht is lijkt hun aantal explosief toe te nemen :-)
Van de beheerder van dit onderkomen kregen we een rondleiding in de kerk.
Een witte stenen kerk uit 1120 met een roerige geschiedenis vanwege de reformatie.
Onder de witkalk die toen gebruikt werd, hebben ze in deze kerk al een aantal fraaie fresco’s gevonden.
Uit de diepvries van de supermarkt duikelden we weer iets lekkers op, even opwarmen en smullen maar.
Abonneren op:
Posts (Atom)