We zitten lekker in de tuin van het Pelgrimsonderkomen in Trondheim.
Rond 16.00uur stapten we hier de drempel over om het laatste stempel in ons paspoort te krijgen vergezeld van een mooi Olavsbrevet, het bewijs dat we, in ons geval, meer dan 600km hadden gelopen over het Olavspad tussen Sundsvall en Trondheim.
Na een goede nachtrust wandelde Sieb al om 7.15uur richting supermarkt voor een ontbijt en voor iets lekkers bij de koffie.
We ruimden de boel op, deden de rugzakken op en verlieten de Stabur.
Afgelopen nacht had het pijpenstelen in het kwadraat geregend, alsof er een kraan daarboven was opengedraaid, kletterde de regen op het dak, de overkant van het fjord was niet meer te zien geweest.
Maar nu zag de wereld er heel anders uit.
De zon kwam voorzichtig door de wolken heen, het was droog en ongeveer 18 graden.
De straten en het gras waren nat, plassen hier en daar maar het rook zo lekker fris, heerlijk.
Eigenlijk liepen we de hele dag op verharde wegen, ook wel weer lekker na al die “worstelpaden”.
Het fijne was dat we tot een paar kilometer voor we bij de kathedraal waren, langs het fjord liepen.
De tel zijn we kwijtgeraakt maar er stonden op die ruim 20km veel meer picknickbankjes dan op het hele traject van Sundsvall naar hier.
We hebben het vandaag langzaamaan gedaan anders waren we te snel uitgewandeld.
Een kopje koffie op het ene bankje, uitrusten op het volgende bankje, lunch op het andere bankje en weer een bankje voor het fantastische uitzicht op het fjord.
Zo slenterden we de dag door.
We kozen ervoor niet de officiële route te lopen maar om zolang mogelijk langs het water te lopen.
Na het ziekenhuis gingen we pas de stad in.
Het ziekenhuis bestond uit een flink aantal monumentale panden in een groot park.
We konden er gewoon doorheen wandelen en genieten van de zorgvuldig gerestaureerde gebouwen en een rouwkamer in de vorm van een klein gerestaureerd kapelletje.
Op weg naar het centrum van de stad passeerden we een enorme hoeve met een groot woonhuis, veel stallen en een schuur met een toren met klok op het dak.
Volgens ons was het een Rijksmonument maar de uitleg was alleen in het Noors, voor ons niet te begrijpen helaas.
Na nog een paar heuvels kwamen op bekend terrein.
We herkende een pad wat we vorig jaar naar het ford hadden gelopen en wisten hoe we naar de kathedraal moesten komen.
Een voorbijgangster maakte een foto van ons bij de 0km paal waarna we ons lieten registreren in het Pelgrimskantoor.
Nadat onze pelgrims-paspoorten waren gecheckt, werden al onze gegevens nauwkeurig in een register opgeschreven, kregen we het laatste stempel en werd het Olavsbrevet ingevuld.
We kregen twee glasspelden die we op een grote wereldkaarten prikten ergens tussen Zandvoort en Amsterdam.
We hadden een kamer geboekt in het Pelgrimsonderkomen, knapten ons wat op en liepen om 17.50uur naar de kathedraal waar een Pelgrimsmis werd verzorgd.
De organist had er echt zin in vanavond, er kwam geen eind aan de vooral bas-tonen waar hij duidelijk dol op was.
Had ik m’n oordoppen maar meegenomen!
De priester deed de mis in het Noors en Engels, noemde de landen op waar de wandelaars vandaan kwamen en nodigde iedereen halverwege de mis uit om een kaarsje te branden.
Ik had er wel tien willen opsteken maar hield het er bij één, morgen de overige.
Nadat we afscheid hadden genomen van Cora en Richard, waarmee we vooral het stuk in Noorwegen regelmatig waren opgetrokken, zat onze tocht erop.
maandag 22 juli 2019
zondag 21 juli 2019
21 juli. Folden Gård - Vikhammar Søndre 19km
Voor de Zondagmorgen waren wij vroeg wakker en ontbeten met de heer des huizes die nog vroeger wakker was.
Een lekker bakkie koffie, broodje kaas, broodje honing waarna we tegen 9.00uur de deur uitstapten.
Afgelopen nacht had het geregend, niet veel, maar toch.
In onze reisgids stond dat het pad slecht begaanbaar was als het enige tijd geregend had.
Nou was het al vijf dagen het mooiste wandelweer van de wereld en we betwijfelden of één nachtje regen het pad echt onbegaanbaar zou hebben gemaakt.
We besloten het erop te wagen.
Vanuit de boerderij liepen we aan de bovenkant van een waterval langs, het water hoorden we wel kletteren maar was niet te zien.
Op weg naar het bos kwamen we langs een prachtig meer met waterlelies waar een bankje ergens op een soort schiereilandje stond.
De verleiding was te groot en via een smal pad en wat planken over het meest drassige stuk, liep ik naar het bankje, ging zitten en verbaasde mij over de stilte rond het water.
Geen vogeltjes, geen wind, geen bellen van schapen of koeien, helemaal niets, totale stilte....
Sieb wilde ook meegenieten en kwam naast me zitten.
Dat duurde niet lang want het bankje kon ons gewicht niet aan en zakte langzaam weg in het moeras.
We merkten het pas toen onze schoenen bijna in het water verdwenen!
Wij als een haas van het bankje af en terug naar het pad, wel met natte schoenen maar die hadden we verderop het pad toch wel gekregen.
Nog steeds liepen we over makkelijk begaanbare wegen totdat we bij boerderij Bakken we het bos in werden gestuurd over het zogenaamde Kerkenpad.
De naam was niet voor niets Kerkenpad, het pad was ontstaan toen er in Mostadmarka een kerk in
vlammen opging en de gelovigen op Zon- en Feestdagen naar de kerk in Malvik moesten lopen.
Wij moesten niets, wij liepen het pad voor ons plezier wat voor menigeen niet te begrijpen is.
Ook vandaag waren het flinke stukken door veenmoeras wat slechts gedeeltelijk voorzien was van planken om onze voeten droog te houden.
Halverwege kwamen we een jogger met zijn labrador tegen.
Omdat de man niet wist of wij bang van honden waren probeerde hij de hond in bedwang te houden met het gevolg dat de hond de man meetrok naar het drassige deel van het pad en hij tot halverwege zijn kuiten in de blubber wegzakte.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was knoopte hij een gesprek met ons aan, zijn natte schoenen en voeten negerend om het over zijn modderige kuiten maar niet te hebben.
Hij vertelde dat we langs twee mooie plekken zouden komen om even te zitten en te rusten.
Hij had geen ongelijk.
Na een paar kilometer kwamen we bij een groot meer, Nyvatnet, met diverse picknicktafels en een
vuurplaats.
Daar begon het te miezeren maar dat hield op toen we verder gingen.
Via een stukje verharde weg kwamen we bij een bewegwijzering naar rechts maar er was helemaal geen pad rechts.
Dus wel, hoge planten en grassen belemmerden de doorgang en omdat het vannacht geregend had waren onze schoenen en benen meteen nat.
Maar dat was nog niet alles.
Het pad ging stijl omhoog langs een riviertje, op zich geen ramp maar de regen had het pad veranderd in modder en al slippend en glijdend worstelden we ons naar boven ons vastgrijpend aan bomen en struiken waar dat maar enigszins mogelijk was.
We kwamen bij het land van een boer, maakten tweemaal een overstap via een soort ladder waarna we op een asfaltweg uitkwamen die ons naar een museum leidden.
Alleen op Zondag geopend stond in ons boek maar we kwamen voor een gesloten deur.
In de tuin daar hebben we onze lunch gegeten, wat een lekker plekkie
De laatste hap was nog niet naar binnen of het begon serieus te regenen.
Alles in plastic gehuld om de laatste drie kilometer af te leggen.
Ondertussen hadden we een schitterend uitzicht op het fjord dat steeds dichterbij kwam.
We wandelden over een smal pad door de graanvelden en verbaasden ons over een mooie oude boerderij die net boven het dorp lag en laat dat nou net ons onderkomen zijn voor vannacht, helemaal fantastisch!
Een lekker bakkie koffie, broodje kaas, broodje honing waarna we tegen 9.00uur de deur uitstapten.
Afgelopen nacht had het geregend, niet veel, maar toch.
In onze reisgids stond dat het pad slecht begaanbaar was als het enige tijd geregend had.
Nou was het al vijf dagen het mooiste wandelweer van de wereld en we betwijfelden of één nachtje regen het pad echt onbegaanbaar zou hebben gemaakt.
We besloten het erop te wagen.
Vanuit de boerderij liepen we aan de bovenkant van een waterval langs, het water hoorden we wel kletteren maar was niet te zien.
Op weg naar het bos kwamen we langs een prachtig meer met waterlelies waar een bankje ergens op een soort schiereilandje stond.
De verleiding was te groot en via een smal pad en wat planken over het meest drassige stuk, liep ik naar het bankje, ging zitten en verbaasde mij over de stilte rond het water.
Geen vogeltjes, geen wind, geen bellen van schapen of koeien, helemaal niets, totale stilte....
Sieb wilde ook meegenieten en kwam naast me zitten.
Dat duurde niet lang want het bankje kon ons gewicht niet aan en zakte langzaam weg in het moeras.
We merkten het pas toen onze schoenen bijna in het water verdwenen!
Wij als een haas van het bankje af en terug naar het pad, wel met natte schoenen maar die hadden we verderop het pad toch wel gekregen.
Nog steeds liepen we over makkelijk begaanbare wegen totdat we bij boerderij Bakken we het bos in werden gestuurd over het zogenaamde Kerkenpad.
De naam was niet voor niets Kerkenpad, het pad was ontstaan toen er in Mostadmarka een kerk in
vlammen opging en de gelovigen op Zon- en Feestdagen naar de kerk in Malvik moesten lopen.
Wij moesten niets, wij liepen het pad voor ons plezier wat voor menigeen niet te begrijpen is.
Ook vandaag waren het flinke stukken door veenmoeras wat slechts gedeeltelijk voorzien was van planken om onze voeten droog te houden.
Halverwege kwamen we een jogger met zijn labrador tegen.
Omdat de man niet wist of wij bang van honden waren probeerde hij de hond in bedwang te houden met het gevolg dat de hond de man meetrok naar het drassige deel van het pad en hij tot halverwege zijn kuiten in de blubber wegzakte.
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was knoopte hij een gesprek met ons aan, zijn natte schoenen en voeten negerend om het over zijn modderige kuiten maar niet te hebben.
Hij vertelde dat we langs twee mooie plekken zouden komen om even te zitten en te rusten.
Hij had geen ongelijk.
Na een paar kilometer kwamen we bij een groot meer, Nyvatnet, met diverse picknicktafels en een
vuurplaats.
Daar begon het te miezeren maar dat hield op toen we verder gingen.
Via een stukje verharde weg kwamen we bij een bewegwijzering naar rechts maar er was helemaal geen pad rechts.
Dus wel, hoge planten en grassen belemmerden de doorgang en omdat het vannacht geregend had waren onze schoenen en benen meteen nat.
Maar dat was nog niet alles.
Het pad ging stijl omhoog langs een riviertje, op zich geen ramp maar de regen had het pad veranderd in modder en al slippend en glijdend worstelden we ons naar boven ons vastgrijpend aan bomen en struiken waar dat maar enigszins mogelijk was.
We kwamen bij het land van een boer, maakten tweemaal een overstap via een soort ladder waarna we op een asfaltweg uitkwamen die ons naar een museum leidden.
Alleen op Zondag geopend stond in ons boek maar we kwamen voor een gesloten deur.
In de tuin daar hebben we onze lunch gegeten, wat een lekker plekkie
De laatste hap was nog niet naar binnen of het begon serieus te regenen.
Alles in plastic gehuld om de laatste drie kilometer af te leggen.
Ondertussen hadden we een schitterend uitzicht op het fjord dat steeds dichterbij kwam.
We wandelden over een smal pad door de graanvelden en verbaasden ons over een mooie oude boerderij die net boven het dorp lag en laat dat nou net ons onderkomen zijn voor vannacht, helemaal fantastisch!
zaterdag 20 juli 2019
20 juli. Ersgard - Folden. 22.7km
Vandaag zou het een warme dag worden en besloten we vroeg op pad te gaan.
Om 8.00uur vertrokken we richting Hell, ja heus, het dorpje heette echt zo :-)
Het lag naast het vliegveld waar ook een winkelcentrum was waar we boodschappen wilden doen.
Maar zover zijn we nooit gekomen want 500m. van de route af was er een winkel met alles wat we nodig hadden.
De Kultuurmelk en de muffins haalden het niet verder dan de picknicktafel naast de supermarkt
Via de buitenwijken van Hell gingen we gestaag naar boven.
De huizen die we vanaf de weg hadden gezien en waarvan we tegen elkaar hadden gezegd wat een prachtig uitzicht die mensen hadden, passeerden we en klommen we voorbij de laatste huizen op de berg.
Het asfalt veranderde in een graspad en later in de bekende smalle paadjes door het bos.
Maar wat was het lekker, de zon stond aan een egaal blauwe hemel en brandde schaamteloos op ons neer, het bos bracht de welkome schaduw.
Maar elk voordeel heeft een nadeel en dus liepen we wederom door veenmoeras, klauterden we over boomstronken en boomwortels en probeerden we ons evenwicht te bewaren op de keien die overal op het bospad lagen.
We liepen op een rand van de berghelling, links van ons de afgrond met bomen waarvan we alleen de boomtoppen zagen en rechts een steile helling met dennenbomen en enorme hoeveelheden stenen en rotsen waar dan toch ook weer boompjes houvast op vonden.
De eerste stop was bij twee bankjes langs de kant van de weg waar we later gezelschap kregen van Mireille die er stevig de pas in had omdat ze morgen in Trondheim wilde aankomen.
Wij dronken lekker koffie met een stuk chocola, onze motor deze vakantie :-)
Dachten we dat het stijgen nu wel gedaan zou zijn, nou, dan wachtte ons een verrassing, we waren nog niet eens op de helft.
We klommen en klommen en ja hoor, boven hadden we een schitterend uitzicht op het dal.
In de verte zagen we de bergen waar we gisteren overheen waren gekomen maar ook wat we vandaag al gedaan hadden.
De vliegtuigen waren verworden tot modelbouw exemplaren evenals de auto’s.
Het dal lag te schitteren in de zon.
Omdat we wel trek hadden in een boterham besloten we dat het volgende bankje voor ons was.
De komende kilometers was er helemaal geen bankje te bekennen maar toen we een paar boomstronken zagen die midden op pad stonden hebben we de rugzakken afgedaan en daar lekker gegeten.
Cora en Richard passeerden ons, ze zochten ook een bankje.
We wensten ze sterkte :-)
Later zagen we ze zitten op een bruggetje met de voeten bungelend boven het water.
We liepen over een “pad” onder de electriciteitsmasten, Sieb een eind voor mij toen ik ineens zijn rugzak langs de kant zag staan.
Hoi hoi, hoorde ik, zat hij boven in een uitkijkpost op een stoel.
Er was net aan plaats voor twee dus klauterde ik naar boven via een ladder die zijn beste tijd gehad had en samen lieten we onze blik gaan over de bossen en rotsen die we aan de overkant van het dal zagen.
Wat mooi.
Via een kiezelweg daalden we af en passeerden een waterval.
Veel zagen we er niet van, er stonden teveel grote bomen voor.
Na nog een half uurtje lopen liep het pad bij een boerderij over het erf, de boerderij waar wij een kamer hadden gereserveerd.
Een vriendelijk man deelde zijn huis met Pelgrims.
Om 8.00uur vertrokken we richting Hell, ja heus, het dorpje heette echt zo :-)
Het lag naast het vliegveld waar ook een winkelcentrum was waar we boodschappen wilden doen.
Maar zover zijn we nooit gekomen want 500m. van de route af was er een winkel met alles wat we nodig hadden.
De Kultuurmelk en de muffins haalden het niet verder dan de picknicktafel naast de supermarkt
Via de buitenwijken van Hell gingen we gestaag naar boven.
De huizen die we vanaf de weg hadden gezien en waarvan we tegen elkaar hadden gezegd wat een prachtig uitzicht die mensen hadden, passeerden we en klommen we voorbij de laatste huizen op de berg.
Het asfalt veranderde in een graspad en later in de bekende smalle paadjes door het bos.
Maar wat was het lekker, de zon stond aan een egaal blauwe hemel en brandde schaamteloos op ons neer, het bos bracht de welkome schaduw.
Maar elk voordeel heeft een nadeel en dus liepen we wederom door veenmoeras, klauterden we over boomstronken en boomwortels en probeerden we ons evenwicht te bewaren op de keien die overal op het bospad lagen.
We liepen op een rand van de berghelling, links van ons de afgrond met bomen waarvan we alleen de boomtoppen zagen en rechts een steile helling met dennenbomen en enorme hoeveelheden stenen en rotsen waar dan toch ook weer boompjes houvast op vonden.
De eerste stop was bij twee bankjes langs de kant van de weg waar we later gezelschap kregen van Mireille die er stevig de pas in had omdat ze morgen in Trondheim wilde aankomen.
Wij dronken lekker koffie met een stuk chocola, onze motor deze vakantie :-)
Dachten we dat het stijgen nu wel gedaan zou zijn, nou, dan wachtte ons een verrassing, we waren nog niet eens op de helft.
We klommen en klommen en ja hoor, boven hadden we een schitterend uitzicht op het dal.
In de verte zagen we de bergen waar we gisteren overheen waren gekomen maar ook wat we vandaag al gedaan hadden.
De vliegtuigen waren verworden tot modelbouw exemplaren evenals de auto’s.
Het dal lag te schitteren in de zon.
Omdat we wel trek hadden in een boterham besloten we dat het volgende bankje voor ons was.
De komende kilometers was er helemaal geen bankje te bekennen maar toen we een paar boomstronken zagen die midden op pad stonden hebben we de rugzakken afgedaan en daar lekker gegeten.
Cora en Richard passeerden ons, ze zochten ook een bankje.
We wensten ze sterkte :-)
Later zagen we ze zitten op een bruggetje met de voeten bungelend boven het water.
We liepen over een “pad” onder de electriciteitsmasten, Sieb een eind voor mij toen ik ineens zijn rugzak langs de kant zag staan.
Hoi hoi, hoorde ik, zat hij boven in een uitkijkpost op een stoel.
Er was net aan plaats voor twee dus klauterde ik naar boven via een ladder die zijn beste tijd gehad had en samen lieten we onze blik gaan over de bossen en rotsen die we aan de overkant van het dal zagen.
Wat mooi.
Via een kiezelweg daalden we af en passeerden een waterval.
Veel zagen we er niet van, er stonden teveel grote bomen voor.
Na nog een half uurtje lopen liep het pad bij een boerderij over het erf, de boerderij waar wij een kamer hadden gereserveerd.
Een vriendelijk man deelde zijn huis met Pelgrims.
vrijdag 19 juli 2019
Abonneren op:
Posts (Atom)