Foto’s 21 juni

 

21 juni Midzomernacht

Voordat de wekker afliep waren we al wakker.

Na het ontbijt pakten we de laatste spullen in en trokken om even over negenen de deur achter ons dicht.

Via het Jaagpad langs het Spaarne, de brug naar Heemstede over en vervolgens over de Zandvoortselaan naar het station.

Dat was dus de verkeerde keus want nu hadden we 2 km auto’s die ons voorbijraasden.

Volgende keer gewoon weer naar Haarlem station :-)

In twee uur zoefden we naar Dieren waar we uit het station meteen naar de IJssel liepen en de pont naar de overkant namen.

De IJssel maakte hier een enorme bocht en dus ook het wandelpad naar Doesburg.

Onderweg passeerden we twee giga bungalowparken en twee jachthavens, er was hier bedrijvigheid genoeg.

Tegen drie uur liepen we Doesburg binnen, een prachtig oud stadje met drie kerken, een waag en een stadhuis en een centrum met overwegend woonhuizen en horeca.

Er was een winkelstraat net buiten het centrum.

In de Waag dronk Sieb een biertje speciaal gebrouwen voor de Waag: Oerblond Hanzebier.

Op advies van onze vriendin Monique nam ik een stuk appeltaart, en inderdaad:  heel erg lekker!

Om vier trokken we aan de bel bij Vrienden op de Fiets.

In een middeleeuws pand, met een rijke geschiedenis, werden wij hartelijk ontvangen.

Bij de thee werd ons een beetje geschiedenis verteld over Doesburg en het huis waarin wij vannacht slapen.

Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog op 15 April stopten de Duitsers die er nog waren alle restanten kogel en granaten in de torens van de Martinikerk, de watertoren, de synagoge, de walkmolen en de brug over de IJssel.

Het halve dorp was verwoest.

Omdat er geen hulp over de IJssel kon komen, bleef het dorp zoals het was en veel bewoners trokken weg.

Het dorp was arm, er was geen geld voor herstel, pas in 1959 zijn ze begonnen met de restauratie van de kerk die duurde tot 1972 en pas daarna waren de huizen aan de beurt.

Omdat deze regio achtergebleven gebied was, werd besloten de huizen voor Fl.1,= te verkopen.

De nieuwe eigenaren werden wel verplicht de huizen in oorspronkelijke staat terug te brengen.

Gelukkig waren er toen al subsidies en Monumentenzorg waardoor wederopbouw mogelijk was.

Na vele jaren bloed, zweet en tranen heeft Doesburg nu een prachtig oud centrum.

De twee heren praatten graag over hun huis en het dorp waarin ze woonden.

Ze gaven ons adviezen voor het avondeten, we kregen een huissleutel en melden dat het ontbijt om 8.30 op tafel zou staan.

Omdat het Midzomernacht was, was er een beiaardier die een uur lang op het carillon zou spelen.

We hoefden er eigenlijk de deur niet voor uit want de kerk stond bijna naast het huis:-)

Nu lekker slapen en morgen lopen we naar Brummem.

Hanzestedenpad 2024

Lieve allemaal

Het is weer vakantie tijd!!!
Al zou je dat niet zeggen want het weer laat het al maanden afweten.
Die regen, er lijkt wel geen eind aan te komen!
Toch laten we ons daar niet door afschrikken en gaan we door met plannen maken.
Dit jaar splitsen wij onze vakantie op in een paar stukken.
Vorige week is Sieb met onze vriend Frans gaan fietsen in België terwijl ik een paar dagen in Chartres was.
In het najaar hadden we het plan in Kroatië te gaan fietsen maar nu blijkt dat dan net het regenseizoen begint en dus veranderen we onze plannen.
Misschien wordt het wel fietsen in Spanje maar dat merken jullie vanzelf wel :-)
Wat wel zeker is, is dat we komende week het Hanzestedenpad gaan lopen.
Het is een streekpad van 124km. lang en loopt door de IJsselvallei van Doesburg naar Kampen.
Vrijdag brengt de NS ons naar Dieren waar we dan naar Doesburg lopen om een dag later weer naar Dieren te lopen op weg naar Brummen.
Jullie zien, we houden onszelf lekker bezig😂
Hanzesteden danken deze naam aan hun lidmaatschap van het Hanzeverbond wat dateert uit de Middeleeuwen.
De Hanze was een samenwerkingsverband tussen kooplieden uit verschillende steden die dezelfde producten verhandelden.
Door samen te werken konden zij de kosten drukken door op grote schaal inkopen te doen of te verkopen en zich als groep te verzetten tegen beslissingen van machtige landsheren.
In 1356 werd de Hanze ook een belangengemeenschap voor de steden en groeide uit tot een machtig netwerk van Hanzesteden in het gebied tussen de Oostzee en de Noordzee.
Er werden zout, granen, vis, hout, wijn, bier, dierenhuiden en lakens in- en verkocht.
Het vervoer ging per boot over zee en rivieren.
De Hanzesteden groeiden en bloeiden, versterkten hun stadsmuren, breidden hun havens uit en werden verfraaid met koopmanshuizen, pakhuizen en kantoren.
Het Hanzeverleden kenmerkt zich door de Noordduitse bouwstijl.
Een deel van die rijkdom gaan wij komende week zien, we zijn benieuwd.
Maar hoe ging het nu verder met deze steden: In de loop van de zestiende eeuw nam de macht van de Hanze af mede door verzanding van de IJssel...

Foto’s 12 juli

 

Siebren de laatste loodjes

 Lieve blogspot lezers 

Ja echt dit is de laatste bijlage van mij. 
Na een patatje bij Reitz op markt van Maastricht. 
De patattent waar we menige vakantie voor om reden op de terugreis. 
Die staat bij ons op nummer één. 
Nu in de terrein terug met 130 per uur. 
We rijden langs steden waar we lopend dagen geleden nog liepen en sliepen. 

Op de camping de Cauberg geslapen in een wijnvat. 
Eerst leeg moeten drinken. 
We waren er al gauw achter dat ,dat ons niet zou lukken. 
Toen de hele camping uitgenodigd en dat is nog heel gezellig en laat geworden. 
Zo laat dat we meteen maar zijn vertrokken   En al vroeg in Maastricht waren. 
Bij de eerste de beste mogelijk gestopt voor koffie en rijstevlaai. 
Hadden we wel nodig na zo’n lange nacht. 

Even over de gesprekken op het terras met een biertje. 
Dat ging werkelijk nergens over. 
Echt dronkeman praat en staan er in de camper naast ons een stel wat dat het beste kon. 
Toen de telefoon ging bij hen. 
Was de beer helemaal los. 
De hele familie werd even langs gegaan. 
En met of wij er niet waren. 
Zo luidruchtig. 
En dat na 3 weken rust. 
De onderwerpen ga ik niet herhalen. 
Gaat helemaal nergens over en het gaat ons helemaal niets aan. 
Dus voor ons voorlopig geen camping met wijnvat het lijkt leuk. 
Maar het is ons niet bevallen 

Maar wat de vakantie aangaat. 
Van Groningen met de weidse uitzichten. 
Drente met zijn Heide en Veenkanalen. 
In Gelderland de mooie bossen
In Overijssel met zijn landgoederen met lange heel lange boom lanen
Dan Limburg de heuvel en kasteel boerderijen. 
Lieve lezers wat hebben wij toch een mooi land. 
Helaas zonder kabinet 😜
Geniet er van waar je maar kan en zo vaak als je maar kan. 

Dit was het echt beste lezers wat dit avontuur aan gaat. 
Wie weet wat het de  volgende keer zal zijn. 

Groeten Siebren

12 juli Valkenburg - Maastricht. 22.3km

Klokslag 8.00uur begonnen we aan ons laatste stuk van het Pieterpad.

Na een nacht met veel regen was het droog maar wel heel grijs met een stevig windje.

Sommige delen van het pad waren glibberig van de modder die er overheen was gespoeld.

Vanaf de Cauberg daalden we af naar Berg en Terblijt.

Vlakbij Terblijt was de diepe mergelgroeve Blom waar tot 2000 mergel werd gewonnen.

Nu een natuurgebied met grazende koeien.

Hierna volgden nog meer mergelgroeven, de kalkgrashellingen werden begraasd door Mergellandschapen.

Geen idee wat voor schapen dat zijn, misschien hebben ze een gele vacht of hoeven om mee te graven:-)

In het boekje stond dat we koffie konden drinken bij de Bonte Haan maar we waren veel te vroeg.

Op de Bemelerberg liepen we over uitgesleten paden, paden met soms wel een meter hoge wal aan de zijkanten, de zogenaamde Bemelergrubbe.

Vanaf die berg wandelden we Maastricht in en liepen we zeker nog 1,5km tot we bij de Maas aankwamen.

Op het Koningsplein zagen we parasols staan en een bord met daarop met stoepkrijt geschreven dat ze huisgemaakte vlaaien serveerden.

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd, dat leek ons een prima plek om koffie te drinken.

Het bleek een stadstaverne te zijn waar mensen met een handicap onder begeleiding konden werken.

Top, dat steunden wij graag en stonden er niet veel later twee dampende mokken cappuccino, een stuk rijstevlaai en een stuk kruisbessen voor onze neus.

Lekker lekker!!

Toen werd het tijd om het laatste stuk van het Pieterpad te lopen.

We staken de Maas over bij de voetgangersbrug, wandelden langs de Maas totdat het pad naar boven begon.

Bij de afgravingen kwamen we uit, precies daar waar het bord stond dat we bij het einde van het Pieterpad waren aangekomen, opgelucht maar ook een gevoel van teleurstelling dat aan onze tocht een einde was gekomen.

Nog een paar foto’s laten maken door een voorbijganger en via het café naar de straat waar ik zoveel tijd had doorgebracht in mijn jeugd.

 

Foto’s 11 juli